Verplegen is en blijft een grappige bezigheid.
Ik heb vast wel eens verteld van de vrouwelijke patiënte die enigszins hysterisch belde. Ze gilde: ‘Zuster, ik heb ‘em.’ In haar gebalde hand had ze een servetje. ‘U hebt hem?’ vroeg mijn collega. ‘Wat hebt u?’ De vrouw glimlachte en vouwde het servetje voorzichtig open. ‘Kijk,’ zei ze, ‘de ziekenhuisbacterie, ik hem ‘em.’ Het was een spinnetje.
Mijn collega poetst het kunstgebit van haar patiënt. ‘Is er ook tandpasta?’ vraagt zij. ‘In dat zwarte tasje,’ wijst de man. ‘Tandpasta,’ leest mijn collega hardop. ‘Voor gevoelige tanden.’
En deze: Een leerling tracht haar patiënt uit te leggen hoe de inhalatiemedicijnen werken. ‘Dit is atrovent,’ illustreert ze het groene apparaatje. ‘Dat is een luchtwegverwijderaar.’
En dan meneer de Vries. Ik was hem van boven en knoop een geblokt overhemd over zijn bolle buik. Bij het laatste knoopje vraagt de man: ‘Moet mijn prostaat ook nog gewassen, zuster?’
Heb jij nog grappige zorganekdotes?