Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog

Stagiaires zakken door het ijs

12 4546 Nursing

Quinten Manuel

Functie: Oud blogger Nursing
Quinten is vierdejaars mbo-verpleegkunde (bol) in Groningen. Hij heeft op Nursing geblogd over zijn leven als verpleegkundige in opleiding en alles wat hij tegenkomt.

Oud blogger Nursing

Bij elkaar opgeteld heb ik een jaar stage gelopen in het ziekenhuis. Ik heb ontzettend veel geleerd in dat jaar, en ook erg veel gezien op de afdelingen. Wat mij in beide stages is opgevallen is dat er buitengewoon veel stagiaires zijn die de stageperiode niet halen of afmaken, soms wel meer dan de helft.
Stagiaires zakken door het ijs

Nog nooit heb ik zoveel onzekerheid geproefd bij leerlingverpleegkundigen vlak voor de eindbeoordeling. Zal ik het halen? En dat gevoel begrijp ik. Het ziekenhuis vraagt veel van je als verpleegkundige, maar ook als mens. De dynamiek van de 24-uur draaiende afdeling biedt alleen niet veel ruimte en tijd om je in je eigen (gemaakte) tempo te profileren.

Een stage in een verzorgingshuis of verpleeghuis bouwt elke dag voort op een structurele basis. De bewoners zijn bekend en de behandelplannen van de bewoners ook. Dhr. Jansen wil het zo en dhr. Pieters ziet het graag andersom. Als stagiaire kun jij je hier ook makkelijker "inkomen" dan op een ziekenhuisafdeling. Op een gegeven moment ken en beheers je de zorg die je moet leveren in het verzorgingshuis want het is structureel, dat in tegenstelling tot de ziekenhuisafdeling.

Nee, er valt niet snel te wennen aan de zorg op de afdeling. De zorg is elke dag anders. Je kunt misschien dagelijks wonddrains tegenkomen, maar ook plotseling een maagsonde of een andere technische handeling die nauwelijks voorkomt op de afdeling. Hier wordt echter wel van je verwacht dat je het kent, kunt en doet. En dat was dan alleen maar het verpleegkundig gedeelte, want jij als mens moet ook het nodige kunnen incasseren. In mijn eerste week had ik bijvoorbeeld een patiënt van 18 jaar oud met een mislukte suïcidepoging door middel van het inslikken 180 stuks paracetamol.

En daar sta je dan, zonder uitlaatklep voor al je gewonnen informatie en heftige indrukken. Dus ook als mens zijnde wordt aan je getrokken, want tijd om het te verwerken is er haast niet. Ook speelt de dunne lijn van leven en dood een rol in het ziekenhuis. In een verzorgingshuis of een verpleeghuis kom je dit minder frequent tegen dan in het ziekenhuis. Het kan maar zo gek lopen dat je een man staat te reanimeren tegen wie je een halfuur eerder nog goedemorgen wenste.

Ik heb te veel stagiaires gezien die of vroegtijdig zijn gestopt met de stage of de stage niet hebben gehaald. Het werd ze simpel gezegd te veel. Sommige leerlingen keken zelfs jaren uit naar hun ziekenhuisstage, maar toen ze de stage eenmaal doorliepen zakten ze pijnlijk door het ijs. Maar hoe kan dit? Het is niet één oorzaak, het zijn er meerdere. School met de matige voorbereiding over klinisch rederen, ziekenhuisseries die een rooskleurig beeld schetsen, maar ook de afdeling zelf die niet altijd kundig is in het begeleiden van leerlingen.

Dit is een serieus probleem wat opgelost moet worden. Het zal niet makkelijk worden want het probleem zit diepgeworteld. We moeten eerlijk zijn, en al bij de open dagen moet de realiteit geschetst worden. We zijn geen Grey's Anatomy en ook niet de Trauma Centrum van SBS. Met deze blog hoop ik de discussie voort te zetten. Verpleegkundigen zijn nu maar vooral ook in de toekomst hard nodig.

door Quinten Manuel laatste update:2 nov 2012

Gerelateerde tags

12 reacties

  • # 1

    AS

    Een heel herkeenbaar verhaal! Ik heb zelf gelukkig alle stages gehaald. Ik heb stage gelopen in een instelling voor mensen met een verstandelijk beperking en een jaar in een academisch ziekenhuis gewerkt/stage gelopen.
    In mijn ervaring is het een combinatie van veel factoren. Het probleem kan aan de student liggen. Studenten willen soms niet de moeite doen om zelf dingen uit te zoeken en verwachten dat alles voorgeschoteld worden aan hen door hun begeleiders. Daarnaast heb je studenten die keihard werkers zijn en intelligent ook maar onzeker zijn om de verkeerde dingen te doen. Dat soort perfectionisch houding kan je leerproces behoorlijk blokkeren. En er zijn sommige studenten die gewoon niet verder denken dan hun neus lang is.
    Dat stagiaires zakken voor hun stage heeft ook te maken met de kwaliteit van hun vooropleiding en begeleiding, wat er geleerd is uit de vorige stage, en de relatie met hun begeleider. Een student die al in een ziekenhuis heeft gewerkt begint op een andere niveau dan iemand die in een verzorgingshuis heeft gewerkt. Daarnaast is de relatie met je begeleider ERG belangrijk. Als je een begeleider heb waarmee je vertrouwd voelt dan durf je vragen te stellen en durf je dingen uit te proberen.
    Het probleem kan aan de instelling zelf liggen. Niet alle instellingen zijn zo geregeld dat er tijd is om stagiaires goed te leren en een-op-een te begeleiden (neem bijvoorbeeld stage lopen in een thuiszorg, vaak worden de studenten daar gewoon aan hun lot overgelaten en wordt er van hen verwacht dat ze alles zelfstandig doen)
    Ik heb ZO veel geleerd tijdens mijn stages en ik vind dat ik voorbereid ben om de real world in te gaan straks. maar ik heb ook een best wel heftige tijd gehad...ik heb bijna een burnout gehad tijdens mijn ziekenhuis stage en was vaak misselijk door de spanning die ik had tijdens mijn stages.
  • # 2

    Ann

    Erg herkenbaar !
    Zelf ook stagiaire (MBO) en loop tegen dezelfde problemen aan.
    Gelukkig wel alles gehaald maar veel stagiaires zien zakken of stoppen.
    Het ligt ook erg aan of je een klik hebt met je werkbegeleider.
  • # 3

    Chantal

    Deels herkenbaar maar het beeld wat je schets van het verpleeghuis ervaar ik totaal anders.

    Kom eens een dagje kijken!

    Dan zul je zien dat er maar weinig mijnheer Janssen en Pietersen meer zijn. Het zijn complexe mensen met multiproblematiek, immers de "normale" oudere woont thuis. Ook de grens tussen leven en dood kan in het verpleeghuis even heftig zijn als in het ziekenhuis. Immers er zijn nogal wat revalidanten die komen te overlijden en chronische clienten met een euthanasiewens. En ook zij praten een half uur van te voren nog rustig met je.

    Jammer dat je zo'n beeld schetst over de ouderenzorg, als je beter kijkt zie je hoe dynamisch, complex, divers en heftig het kan zijn!
  • # 4

    MCS

    U ziet mij er jong uit.
    compliment voor zoveel zelfreflextie
    hoop, dat U niet afhaakt
    iederéén heeft U nodig in de nabije toekomst
    veel succes met de verdere studie
    ben zelf een wijkverpleger in zijn nadagen van aktieve dienst
  • # 5

    Lilian

    Ik ben begonnen met de opleiding voor verzogende Ig en ondertussen afgestudeerd HBO verpleegkundige. Ik heb heel wat stages gehad en stagiaires gezien. Je hebt gelijk met je droomstage binnen het ziekenhuis. Iedereen lijkt dit te willen en dan het liefst op de kinderafdeling.
    Binnen mijn werkveld lijkt niemand stage te willen lopen. Ik werk binnen de verstandelijk gehandicaptenzorg. Algemeen beeld; ze schreeuwen, kwijlen en doen raar. Klopt. Bij ons komen dan ook geregeld stagiaires die aangeven niet naar deze stage uit te kijken. Ondanks dat heb ik in de afgeloopen 7 jaar pas 1 stagiaire moeten laten zakken en is er een naar onze afdeling overgeplaatst omdat ze het niet meer trok binnen een andere groep.
    Wij staan met acht collega's klaar om te laten zien hoe leuk ons werk kan zijn. Ook bij ons is het soms hard werken en geen enkele dag is hetzelfde. Wij nemen de tijd om in de daluren met stagiaires te gaan zitten om te kijken waar ze tegenaan lopen. Dit kan verpleegtechnisch handelen zijn, maar ook het emotionele gedeelte staat hierbij voorop.
    In mijn stages moest ik naar de roosteraar om tijd in te plannen met mijn begeleiders om iets te kunnen bespreken. Op een andere plek werd ik gezien als goedkope arbeidskracht. Ik ging met lood in de schoenen naar de stage en ging jankend naar huis.
    Het ligt ook heel veel aan de begeleider of iemand zijn stageperiode goed doorkomt, maar belangrijker nog als goed ervaart.
  • # 6

    Ferenc Koolen

    herkenbaar vanuit mijn rol als praktijkopleider. Juist daarom zijn we vanuit deze herkenbaarheid binnen GGZ Oost Brabant een leerafdeling gestart waar we, naast de directe clientenzorg, het leren centraal hebben gesteld. Met praktijkopleiders in het team, investering in coachingsvaardigheden van de werkbegeleiders en het scheppen van een optimaal leerklimaat met oa het aanbieden van wekelijkse leeractiviteiten waaronder klinische lessen, casusbesprekingen, productbegeleiding etc. Daarnaast permanente coaching van de werkbegeleiders door de praktijkopleiders. Ook is er veel geinvesteerd in het binnehalen van kennis vanuit de scholen naar de praktijk en vice versa. Coaches van scholen en docenten zijn nauw betrokken. \
    Resultaat is een significante stijging van tevredenheid van studenten, werkbegeleiders, clienten en de onderwijsinstellingen.
    Het kan dus wel!!! Stagiares krijgen volop ruimte om te leren en te oefenen en dit alles in een optimaal en veilig leerklimaat. We zijn trots op onze stagiares en ze worden gezien als volwaardig teamlid binnen de afdeling. Leerlingen worden permanent uitgedaagd in hun rol als student en krijgen voortdurend leersituaties aangeboden.
  • # 7

    VIG&l.l. vpk

    Chantal, ik ga geheel met je mee!

    Ik werk ook op een revalidatie unit in een verpleeghuis, nog nooit zo een leuke plek gehad. Inderdaad erg dynamisch, je ziet veel, maakt veel mee. De zorg die daar wordt geboden is complex, zowel somatisch als psychisch. Aan deze complexiteit wordt vaak aan voorbij gegaan. We hebben immers te maken met comorbiditeit, wat een 'normale/ gebruikelijke' behandeling in de weg kan staan waardoor er soms meer / andere (medische) interventies nodig zijn.
  • # 8

    April Storm

    Wellicht is het delen van ervaringen een goede manier om studenten beter op hun stage voor te bereiden. Blijkbaar verschilt het nogal per stageplek. Misschien is het delen op een openbaar platform zoals Stagerecensies.nl een goede oplossing. Daar kunnen alle stagiairs van Nederland elkaar vinden. Ik heb er in ieder geval veel aan gehad :-)
  • # 9

    Ellen

    Misschien een hele domme vraag, maar waar is de stagebegeleider? Ben ik dan de enige die contact met de leerlingen onderhield per mail/telefoon? Die begeleiding hoort er toch óók bij?En wat Quinten beschrijft is toch niet nieuw? Begeleiders kunnen toch weten dat hier extra aandacht nodig is? Schud die managers eens wakker, haal voor mijn part de praktijkdocent weer terug naar de afdeling/huizen met als ultieme taak om er te zijn voor de leerlingen/stagiaires. Dat ontlast de medewerkers op de afdelingen het voorkomt dat de jongeren vast gaan lopen.Ben ik nou de enige die desnoods bij McD afsprak om te luisteren/ te adviseren en niet alleen om een BPV door te kijken? ? Ik werk nu weer als verpleegkundige en zie heus wel wat er speelt, maar met een goede begeleiding moeten de jongeren toch niet af gaan haken in die mate?Tenzij........Ik denk dat ik als veel oudere een taak heb, nog steeds en wat kan doen dat doe ik, maar ik zie ook wel in dat er op de afdelingen bar weinig begeleiding is óf dat die begeleiding over wordt gelaten aan niet capabele collega's die al meewerkend dan ook nog moeten begeleiden.Dus hier ligt een taak voor de managers/opleiders. Laat onze jongeren niet zakken.
  • # 10

    Student

    Ellen, je bent misschien niet de enige, maar begeleiders zoals jij zijn ontzettend zeldzaam! Ik zou er veel voor over hebben een begeleider zoals jij te hebben op mijn stages.
    In mijn eerste stage had ik een prima begeleider, alleen jammer dat ik hem bijna nooit zag. In mijn tweede stage de beste begeleidster die ik me kon wensen, ze was er altijd voor me, zowel met opdrachten en stageplannen als op emotioneel vlak, ook buiten werktijd via de mail. In mijn derde stage een begeleidster die haar best deed, maar er net als in mijn eerste stage weinig tegelijkertijd met mij was en helaas ook niet goed bereikbaar was.
    In mijn afgelopen stage viel ik van mijn stoel van verbazing. Mijn begeleidster las haar mail alleen tijdens het werk, dus als ik iets mailde moest ik wel op haar rooster kijken, ze keek alleen opdrachten na op het werk dus dan moest ik er zijn om haar werk over te nemen en emotionele steun ho maar, het was toch zeker een van mijn competenties om zelf met heftige situaties om te kunnen gaan? Tja... zo kan het ook gaan. Dit was echt een ontzettend zware stage.
  • # 11

    Marlous

    Zelf heb ik vorig jaar mijn eerste ziekenhuis stage gehad wat zeker niet meeviel. Ben gediplomeerd VIG en door gaan leren voor Verpleegkundige. Ik denk dat het nodig is dat leerlingen een realistischer beeld krijgen van het werken in een ziekenhuis, zoals je ook in je blog beschrijft. Het is geen rozegeur en maneschijn maar keihard werken om je werkzaamheden af te krijgen.
  • # 12

    Bianca

    Heel herkenbaar, ik was vanwege een slechte ziekenhuisstage bijna gestopt met de opleiding. De sfeer op de afdeling was niet prettig en ik kreeg niet duidelijk wat er van mij verwacht werd. Het ziekenhuis was de reden dat ik voor HBO-verpleegkunde had gekozen. Gelukkig heb ik de opleiding wel afgemaakt! Mijn afstudeerrichting is wel gewijzigd naar GGZ. Hier ben ik ook na mijn opleiding in blijven werken

reageer

Of registreer je om te kunnen reageren.