08 juni 2009
Door: Suzan Senczuk
‘Zuster, ik heb een naaldenfobie.’ Ik hoor het meneer nog zeggen toen ik de allereerste keer een venapunctie moest doen.
Wat was ik blij dat ik achteraf volgens meneer al veel ervaring had met deze handeling. Want hij moest eens weten… Ik vond het doodeng!
Angst om te falen. Je kent het vast wel als leerling.
Ik herinner me nog het katheteriseren. Op zich vond ik het al gênant. En al helemaal als het niet lukte. Het zweet brak me dan uit, en de keer erna vond ik het weer net zo spannend.
Gelukkig wordt er vanuit de opleiding steeds op gehamerd dat het uitvoeren van handelingen minder belangrijk is dan het hoe en waarom eromheen.
Zelf word ik het meest nerveus van collega’s die niet de moeite nemen om een leersituatie te creëren. Het moet allemaal snel, snel. De eerste keren vergt het nogal wat tijd om alle spullen bij elkaar te zoeken. En die tijd moet je krijgen. Wat heb je eraan als een collega alles voorkauwt door snel alles bij elkaar te graaien? Ik vind dat je de handeling in zijn geheel zelf moet leren uitvoeren en daarbij hoort het verzamelen van de materialen. En daarvoor heb je tijd nodig.
Ik weet nog dat ik de eerste keer i.m. ging injecteren. Het was tijdens mijn stage in de psychiatrie. Trillend ging ik met de naald af op de vierhoofdige dijbeenspier. Mevrouw schreeuwde ‘AUW’! Ik dacht dat ik zelf onwel werd, daar word je toch ook bloednerveus van…?! Maar gelukkig wist mijn begeleidster mevrouw gerust te stellen. Ze vertelde later dat de patiënte dit theatrale gedrag regelmatig vertoonde.
Nu zet ik bij wijze van spreken een spuit met mijn ogen dicht en ook de venapunctie lukt mij op de meest moeilijk te prikken patiënten. Toch twijfel ik af en toe nog steeds: doe ik het wel goed? Ik vraag nu veel feedback. Dat helpt echt.
Wat zijn jullie ervaringen met faalangst? Zijn jullie ook wel eens bang om fouten te maken en in welke situatie het meest?
Wekelijks het laatste nieuws voor verpleegkundigen ontvangen? Meld je nu aan voor de gratis nieuwsbrief van Nursing of tip een collega.
De reacties van bezoekers op deze site zijn tot stand gebracht buiten de redactie van Nursing om. Dat betekent dat Nursing niet verantwoordelijk is voor de inhoud van deze reacties. Ga respectvol met elkaar om. Reacties die anderen op enige wijze hinderen, bedreigen, beledigen of discrimineren worden direct verwijderd. Lees meer op Reedbusiness.
Ieder jaar gaan er kinderen dood door acute omstandigheden, terwijl dit door eenvoudig handelen voorkomen had kunnen worden. Deze dvd geeft op een heldere wijze inzicht in basale reanimatiehandelingen bij kinderen.
nursing.nl is een uitgave van
8 reactie(s)
Janneke V 17-02-10 - 11:54
Tja, helaas ik kan er over meepraten. Na 20 jaar werkervaring in de zorg ben ik toch nog in opleiding gegaan voor verpleegkundige, in sept 2009. Ik ken mezelf als iemand die recht door zee is en niet snel bang te krijgen is ergens voor. Maar helaas, nu blijkt dat ik onzeker en faalangstig wordt door al de waarom vragen die continue gesteld worden. Begrijpelijk dat je moet weten waaróm je dingen doet, maar het is vaak de toon die de muziek maakt. Laatst veronderstelde iemand dat ik een wond niet had verschoond. Ik schrok en beaamde dat ik dat vergeten was (maar blokkeerde). Later bleek dat ik het keurig verschoond had, dus toch! Door de schrik en de faalangst had ik direct "toegegeven" dat ik het vergeten was. Dom natuurlijk, maar de angst om iets fout te dien zit er op deze afdeling stevig in. En ja, inmiddels is de vraag gerezen of ik wel een goede beoordeling kan krijgen aan het eind vd stage.... Kortom, het is (voor mij) een klein drama aan het worden waar ik wakker van lig. Nooit gedacht dat ík zo kon worden. Zelfverzekerd en zelfstandig als moeder en voormalig leidinggevende als ik altijd ben geweest!
Miepje 05-02-10 - 20:43
Het verhaal van Kim komt me akelig bekend voor. je weet dat je het kunt, maar zodra je met bepaalde mensen samenwerkt voel je je opeeens een nul, en gaat alles fout. Terwijl je weet dat je het kunt...
Els 26-06-09 - 15:30
Mijn eerste twee injecties als leerling staan me nog vers in het geheugen, al is het al lang geleden. Er zat vijf minuten tijd tussen: de eerste dame woog minstens 250 kilo en ik moest haar I.M. prikken in haar bovenarm vanwege al dat vet.. De naald verdween in het niets, zo voelde het; vreselijk. De andere dame was terminaal, had vrijwel geen onderhuids vet en ik prikte I.M. met een subcutaannaaldje in haar bovenbeen..'tok' klonk het, op haar bot,brr.. Wat een tegenstelling. De 'gewone' mensen die ik daarna prikte maakten me wel minder nerveus, ik had het gevoel dat ik een al een vuurdoop had gehad.
Kim 12-06-09 - 20:54
Ik heb zelf ook wel last van faalangst en is best wel toegenomen tijdens mijn stage. Bij bepaalde collega's heb ik het gevoel dat ze op mijn vingers kijken en mij continu in de gaten houden. ik voel me hier absoluut niet prettig bij waardoor ik nerveus wordt, en uiteindelijk hele domme fouten maak of dingen vergeet. Terwijl ik alles donders goed kan. Ik ben echt in staat om mezelf tegen mijn voorhoofd te slaan. De laatste tijd ben ik hierdoor terug getrokken geraakt waardoor weer meer aandachtpunten erbij zijn gekomen. Ik kom initiatiefloos, ongeïnteresseert, onverantwoord over. Terwijl dit absoluut niet zo is. Dit net alleen bij deze personen. Maar ik weiger het op te geven. Wat ik kan bij mijn andere collega's zal ik ook kunnen bij deze collega's. Ze bedoelen het allemaal heel goed hoor. Ik heb fantastische collega's. Het is alleen heel moeilijk om over deze gedachten heen te komen.
roos 10-06-09 - 09:22
Ik heb mijn hele studie vergooit door mijn faalaangst, tot ik vorig jaar besloot een ander niveau te gaan doen en aan het werk te gaan op een andere soort plek. Als het goed is ben ik per september gediplomeerd en dan pak in mijn voorgaande studie weer op.