Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Ik wil waardering (en meer geld)!

In een gesprek met een ziekenhuisdirecteur vraag ik om waardering. Waardering voor lichamelijk zwaar en trouw werk.

Waardering voor de zeldzame keren griep en uitval van mijn kant. En voor het knokken voor een middelmatig salaris. Ik wil graag waardering voor mijn werk.

Ze kijkt me aan en vraagt: 'Moet waardering altijd in salaris?'
Tja, ik zou graag een hoger salaris ontvangen. En ik zou een hoger salaris zeker zien als vorm van waardering. Maar mijn wik-en-wegende verpleegkarakter dwingt mij tot een bescheiden 'nee'. Want ging ik voor de geldwaardering dan was ik ziekenhuisdirecteur geworden. Geintje. Maar feit is dat ik niet verpleegkundige werd vanwege het geld.

Hoe krijg en voel ik dan uw waardering, vraag ik de directeur. Die lijkt geschokt en zegt: 'Ik waardeer jullie enórm!' Een cynische collega roept dat we daar de hypotheek niet van kunnen betalen. De directeur gaat er niet op in en stelt een nieuwe vraag: 'Waarvoor zijn jullie verpleegkundigen geworden?'

Mensen roepen dingen als 'uitdaging' en 'verschil kunnen maken'. 'Ligt dan daar niet een kans voor mij?' vraagt ze met een glimlach. 'Ik verwacht van jullie keihard werken, dat geef ik toe. Maar in ruil daarvoor bied ik een salaris, opleidingen en de mogelijkheid tot persoonlijke groei.'

Het klinkt fantastisch. We voelen ons serieus genomen en beginnen onmiddellijk te studeren en groeien. En het ís leuk en het dóet me goed. Toch kan ik niet van het gevoel af komen dat ik erin ben geluisd. Als we tegenwoordig werken voor persoonlijke ontplooiing, waarom krijgt dan een directeur, met een enórme kans op leerprocessen en groei, zo'n gigantisch hoog salaris?

Dan had je de zorg niet in moeten gaan, zegt iemand tegen me, als ik bovenstaande op een verjaardag uit de doeken doe. Dus als je hart ligt bij hard werken, levens redden en engelengeduld, krijg je 'nou eenmaal' niet veel betaald?!

Gerelateerde tags

10 reacties

  • no-profile-image

    anneke

    Tja dat hoor je vaak je vak is een roeping! Dat is het ook! En met dit feit worden we telkens weer gemanipuleerd er wordt op ons gemoed ingespeeld! .
    Ons vak is de laatste jaren enorm verzwaard we moeten aan allerlei eisenkaders voldoen, de patientenpopulatie stijgt enorm in leeftijd met alle gevolgen van dien. Er is te weinig personeel om aan de zorgvragen die enorm zijn toegenomen te voldoen .
    Door marktconform handelen wordt de ligduur steeds korter men kan zich wel indenken wat dit betekent!Enz
    Geld voor opleidingen is er al jaren niet Gaten worden opgevuld door extra werken.We hebben een enorme verantwoordelijkheid en kunnen het ons niet veroorloven om steken te laten vallen.Ik vind dat ons beroep in hoger aanzien moet staan daar hebben we recht op!Ook wij hebben onze vaste lasten die betaald moeten worden, dus we gaan voor een beter salaris.
    Anneke

  • no-profile-image

    martina

    weet je, ik hoef niet rijk te zijn, maar van mijn salaris kan ik echt mijn kids geen extraatje geven. "gelukkig" heb ik een partner met een baan die buiten de zorg werkzaam is.Ik heb langer gestudeerd maar hij verdient heel veel euro's netto meer. Dus toch die roeping? Of ben ik gewoon gek?

  • no-profile-image

    hans

    Lieve collega's. Wij weten allemaal dat we niet in de gezondheidszorg zijn gestapt voor het geld. We weten allemaal dat staken niet is wat wij willen. Maar de praktijk leert ons ondertussen ook dat waardering voor ons werk ver te zoeken is. Onlangs nog is er een kwaliteitsmeting bij ons in de thuiszorg gedaan. Er bleek uiteindelijk alleen maar gekeken te zijn naar de manier waarop administratie wordt gevoerd. Dat is dus belangrijker geworden dan de direkte zorg bij de patient. Komt nog bovenop dat functioneringsgesprekken tussen de leiding en de verpleging/verzorging allang van de baan zijn. Bij ons is het al lang niet meer het geval. Interesse in wat wij doen? Hoezo dan? Misschien dat jullie, collega's, daar een antwoord op hebben. Ik zoek nog vaak naar waardering. Jammer dat ik het alleen van de client moet krijgen en niet van de mensen die ons aan moeten sturen.

  • no-profile-image

    Bernette

    We hebben de opdracht om binnen de zorg commerciëler te denken! Waarom zou dat dan ineens niet hoeven gelden voor de mensen persoonlijk, die het werk leveren?

  • no-profile-image

    Edward

    Ooit een ziekenhuis zien staken? Bij wijze van spreken dan! Het woord roeping ligt altijd gevoelig, maar ik denk dat ik wel mag zeggen dat velen daar toch iets bij zullen voelen als het om een verpleegkundige gaat. Nu is het dit sociale gevoel dat men ervan weerhoud om eens flink tegen alles in te gaan. Al snel wordt gezegd: " Gaat toch ten koste van de patient". Ja dat klopt en dat weten ze van hoger hand ook dat er zo over gedacht wordt. Jammer dat het nodig is maar mi draait het allemaal om het niet durven maken van een flinke vuist.

  • no-profile-image

    Nelis

    Uit dit stuk en de eerdere reacties wordt het duidelijk dat de werknemers in de SOFTE sector nu eens wat harder moeten worden en horen te verdienen wat ze toekomt. Meeprofiteren van die steeds hoger wordende ziektekosten is dan toch niet meer dan normaal?!?

  • no-profile-image

    Hannah

    Jongens (en meiden) wat is er eigenlijk mis met het feit dat we waardering willen in de vorm van geld?!?! Dat krijgen die bollebozen op kantoor toch ook? Waarom zouden wij dat niet willen? Ook die bollebozen willen waardering in de vorm van 'je doet het goed' en een schouderklopje, maar dat geldt toch voor iedereen?!?!
    Ik ben het met Annemiek eens over het idee dat wij dit werk alleen maar doen uit liefdadigheid stamt uit een tijd die allang voorbij is. Ik kan nu niet eens een huis kopen, omdat ik te weinig verdien, terwijl elke andere kantoormiep van mijn leeftijd (26 en single) dat wel kan. Dat vind ik oneerlijk.

  • no-profile-image

    Bianca

    Wij hebben dit jaar meer produktie en 8 medewerkers minders dus weer harder werken. Ruilen in roostering wordt moeilijk, de spoeling is dun. Onze coordinator liep cadeaubonnen uit te delen aan connecties binnen ons ziekenhuis terwijl zij ook een kerstpakket kregen.Shame on her.... Arts assistenten krijgen van de maatschap geld en verpleegkundigen..........niets. Hoezo Florence N. ? Wij willen ook meedelen en een salaris passend bij het werk noemen wij ook waardering.

  • no-profile-image

    jurgen

    Wat heeft Maria nu weer gedaan???
    Het blijft een heel bijzonder beroep. Dagelijks de waardering van patienten, in ieder geval de meesten en misschien niet de paar die niet door hebben wat je allemal doet. Dagelijks samen beseffen wat je weer als team hebt gepresteerd om met de weinige middelen goede zorg te leveren. En dan bijna dagelijks de harde realiteit door opmerkingen van hogerhand van weer een nieuw verpleegsysteem, weer nieuwe regels om de kwaliteit te verbeteren, weer nieuwe administratieve taken en weer het gevoel dat je niet gewaardeerd wordt (en zeker niet serieus genomen).
    En toch maar de hoop blijven houden op een beter 2009.

  • no-profile-image

    Annemiek

    Persoonlijke ontplooiing, verschil maken, uitdaging, allemaal prima, en dat is ook nodig, maar er moet ook een goed salaris tegenover staan. Zonder een goed salaris kiezen er veel te weinig jongeren nog voor een beroep in de zorg. Het idee dat we het werk alleen maar moeten doen uit liefdadigheid en onszelf wegcijferen stamt nog uit een oude tijd, dat past niet meer in deze tijd.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden