Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Zuster worden

Mijn dochter werd laatst twee. Twee jaar oud. Het lijkt wel gisteren, dat ze uit mijn buik mijn armen in rolde.

En nu weet ze dat haar vader een VW bezit en mama heeft een Ford. Ze wijst kleuren, groet vreemden en doet dansjes middenin de stad. En dan ben je nog maar twee.

Op haar verjaardag kreeg ze van vrienden een doktersuitzet. Ze vroeg mij: ‘Mama dokter open maken?’ Da’s weer zo’n zin die je moet onthouden om later smakelijk om te lachen samen. Maar ik maakte dokter open en dochterlief begon te graaien. Blauw brilletje - want ja, dokters zijn nerds - pillenpotje en stethoscoop.

‘Maar ik vind haar nog veel te jong om doktertje te spelen,’ lachte ik een bittere glimlach . ‘Ze kan toch vast leren voor verpleegkundige,’ opperde de dokterkadovriendin. Voor verpleegkundige leren? Mijn hart miste een slag. Ik hapte naar lucht. Voor verpleegkundige leren? Wilde ik dat wel?

Ja, hoeveel meiden hoor je niet in de zorg. Die doen wat hun moeders deden. Omdat ze het jong al zagen gebeuren en hoorden onder het eten. Of omdat ze dezelfde zorggenen kregen, waar hun moeder mee was belast. Want, is het een roeping, een bewuste keuze of biologie die ons drijft richting het witte uniform?

Ik zou het een eer vinden als mijn dochter er zo één blijkt die denkt om een ander. Die hard kan werken en goed kan nadenken. Die kan (aan)sturen en helpen. Maar liever zag ik in haar haar vaders DNA-patroon terug. Zodat ze in de financiële sector een goed betaalde baan gaat krijgen. Met respect en pauzes én schone handen. Daar zit ze. Stethoscoop in haar mini-oortjes, te luisteren naar de problemen van haar pop.

4 reacties

  • no-profile-image

    Rianne

    zusters zijn altijd nodig, naar mijn idee ontvang je wat je geeft. Ik ontvang veel liefde en dankbaarheid van de patient en soms een grote mond. Dat houd je werk leuk, je werkt met mensen, met hun ups & downs maar ook met die van jezelf. Je herkent jezelf of een dierbare en ziet de wereld vanuit andere ogen. Het laat je nadenken.
    Ja voor mij geen ander beroep meer!

  • no-profile-image

    Wieteke van Heun - de Roos

    Ook ik riep toen ik 2 jaar was dat ik zuster wilde worden. Inderdaad ook erfelijk belast, moeder, 7 tantes en verschillende nichten gingen ook de verpleging in. Ik heb ook eigenlijk nooit iets anders gewild. Uiteindelijk heb ik maar een paar jaar in de "echte" zorg gewerkt, daarna vele jaren als arboverpleegkundige en nu werk ik vanuit mijn eigen bedrijf als loopbaan- en stagebegeleider voor mensen uit de gezondheidszorg. Ik heb nooit spijt gehad van mijn keus, ik zou nu zo weer dezelfde keus maken.
    Laat je dochter lekker doen wat ze graag wil. Je kunt beter wat minder verdienen in een baan die je graag wilt, dan veel verdienen in een baan waar je niet op je plek zit.
    www.deroos-loopbaanadvies.nl

  • no-profile-image

    jurgen

    Hoi Sandra, Lastig om te zeggen of je je eigen dochter in de verpleging wilt hebben. Maar één ding moet je mee eens zijn, wij hebben het mooiste en zeker ook dankbaarste beroep wat er is. Iedere dag kan je verschil maken voor anderen. Dat er dan een stel managers zijn die denken het beter te weten en uitgaan van de centjes ipv de kwaliteit is zeker frustrerend. Ook in Den Haag doen ze er niet veel aan om het beroep fincieel aantrekkelijker te maken. Maar als je de financien vergeet, de veranderingen die de managers willen, de werkdruk voor lief neemt; hebben we toch echt het mooiste beroep groetjes jurgen




  • no-profile-image

    Noortje Sprengers

    Sandra, is het niet ooit ook zo met jou geweest? Dat je verpeegkundige worden het mooiste beroep vond? Ik heb een beetje moeite met de negativiteit over het beroep in jouw blog. Ben je er zo klaar mee? ;) Greets Noor

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden