Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Laatste oproep: staken?

Ik hoor en lees een heleboel onrust bij mijn vakgenoten. Ontevredenheid over tijd per patiënt en te bieden kwaliteit. De zorg zou ‘verloederen’ en ‘we moeten het niet langer pikken.’
Laatste oproep: staken?


Ik ben slechts een Sandra . Eén verpleegkundige op de vele. Okee, mijn stem reikt iets verder dan die van de mensen die geen blogs schrijven. Mijn noodkreten worden gehoord. Maar meestal door de directie van mijn ziekenhuis. Niet door mensen die met mij de strijd aan zouden kunnen gaan.

Tenminste, mijn baas reageerde op mijn blog. Mijn lezende collega’s niet. Ik ontving vijf reacties na mijn oproep: ‘Laat massaal weten wat er mis is op jouw werkvloer!’ Vijf, waarvan één van mijzelf.

Prima, dacht ik. Misschien valt de onvrede mee. Ik besloot het er dan ook bij te laten. Maar de laatste reactie op mijn blog bleef mij bezig houden. Iemand schreef anoniem: ‘Ik ben sterk geneigd te staken. Ik ben het geklaag van mensen zat. Wie begint er als leider met staken?’ De vraag luidde of ik de eerste stap wilde zetten.

Tja, als blogger trek ik verpleegzorgen naar mij toe. Ik ben benieuwd naar wat er leeft en wil ieders mening weten en laten horen. Een leider voel ik mij niet. Maar moet ik hier toch niet iets mee?

Vrijwel niemand reageerde op mijn blog ‘Wie komt mij redden?’ Dit is dan ook mijn laatste oproep aan collega’s en daarna houd ik erover op. Ik wil best meedenken en –strijden. Maar vind je het nodig?

Moet er gestaakt worden? Is het nodig? En is er een goed alternatief voor staken, zonder dat het patiënten schaadt?

42 reacties

  • no-profile-image

    Wesley

    Hoi Sandra & collega's,
    Volledig met de reacties eens en heeel herkenbaar! Je artikel dateert van een paar jaar terug (had um helaas niet eerder gezien), maar er is sindsdien weinig verbeterd, laten we eerder zeggen veel verslechterd! Wij zijn een sterke beroepsgroep voor patientenzorg, maar zeer zwak als het gaat om voor ons zelf op te komen... staken "doen" we nu eenmaal niet, want daar wordt de patient de dupe van uiteindelijk. Wellicht zondagsdiensten draaien, artsen zelf de medisch noodzakelijke handelingen laten doen (medicatie delen, infusen prikken, AB toedienen etc.)Bedden sluiten, drinken wij gewoon koffie, hebben we ook eens normaal pauze! Wij zouden ons inderdaad allemaal moeten gaan aansluiten bij een vakbond, dat zou een minimale start zijn.
    Ik zet een link van deze site op mijn FB profiel, wellicht dat via dit meest gebruikte medium momenteel meer gereageerd/bereikt kan worden tzt of via een gerichte site daarop.

  • no-profile-image

    lj briels

    ik mag geen griep hebben van baas?ik vind dat onzin ziek is ziek en dood is dood.ST ANNA HEELLIMBURG

  • no-profile-image

    jolanda

    Ik werk in de gehandicaptenzorg, en wil heel graag gaan staken, alleen ik weet niet hoe.
    Wij moeten zoveel bezuinigen, alleen al over twee groepen waarvan 1 groep 5 clienten kent, en de andere groep 6 clienten kent 120.000 euro op jaar basis.
    De 1 op 1 clienten die we hebben, daarvan is er eentje die normaal 5 uur op een dag kreeg, en nu nog maar twee uur krijgt.
    Ook de andere cliente krijgt heel veel minder.
    Ik wil staken, maar wie kan mij helpen en hoe moeten we dit doen.
    Alle reacties zijn welkom

  • no-profile-image

    inge

    Ik vindt het ook een goed idee om te staken.
    als we niets doen komt er zeker geen personeel bij.
    als je afspraken maak met je collegas wie er op de afdeling blijven en wie er gaan staken gaat dit niet ten koste van de bewoners. het is miss ook een idee om de bewoners en familie erbij te betrekken zodat er zoveel mogelijk mensen zijn.

  • no-profile-image

    Jeroen

    Hai Sandra, Staken zou een goed plan zijn en er zijn creatieve manieren genoeg te bedenken zodat de clienten er niet de dupe van worden. Een andere mogelijkheid is dat we ons massaal aansluiten bij de vakbonden in de zorg. Jammer genoeg zijn er erg weinig mensen lid van een bond. Hoe meer mensen lid hoe groter ze de vuist kunnen maken naar de overheid of werkgevers. De nieuwste bezuiniging in de vorm van de Zorg Zwaarte Paketten is zich al aan het verspreiden met ontslagen als gevolg, Terwijl er al zo,n te kort is aan goed personeel. We moeten gewoon voor ons zelf opkomen en onze stem laten horen. Maar als de bonden gaan staken, laten we dan alsjeblieft ons erbij aansluiten en ook massaal opkomen, want 600 mensen die te gehele beroepsgroep moet vertegenwoordigen kan natuurlijk niet.





  • no-profile-image

    Jacoline

    Ik ben nu in opleiding voor verpleegkundige. Het is dat het beroep mij zo aantrekt dat ik doorga, maar voor het geld en de werkomstandigheden hoef je het zeker niet te doen. In welk ander vak werkt een HBO'er voor hetzelfde geld als een MBO'er? Ik ken mensen om mij heen die een functie hebben (zelfs in het ziekenhuis) waar ze een interne opleiding voor moeten volgen van 3 maanden die al een hoger startsalaris hebben dan ik misschien ooit zal verdienen. Daarnaast is de werkdruk veel te hoog, regelmatig vragen zelfs patiënten aan mij waarom er geen extra personeel is?? Als hun er zelfs naar moeten vragen moet er toch heel wat mis zijn in de organisatie. als er in een winkel geen personeel is die je helpt, koop je er toch ook niks? Puur omdat patiënten wel moeten, blijven ze, maar als ze een keus hadden ...





  • no-profile-image

    Anita

    Hoi Sandra, Ik heb alle reacties eens gelezen en ik ben het met iedereen eens ik vind dat wij nu ook maar eens van ons moeten laten horen het is te zot voor worden mijn zoon van 22 verdient bijna net zoveel als ik als 44 jarige en verpleegkundige hij komt net kijken ik zeg weleens tegen mijn man ik kom bij jullie werken krijg ik tenminste nog iets incl kerstpakket want daar doen ze bij ons ook niet aan en ook niet eens wat extra's voor het extra werken wat je doen en als je dan in de ziekewet komt dan zijn ze boos en vinden je een aansteller ik heb het helemaal gehad met dit werk en toch wil ik als verpleegkundige verder geef maar een seintje en ik ben van de partij





  • no-profile-image

    Anna

    wanneer gaan we staken, zijn er al vorderingen?




  • no-profile-image

    Luus

    We kunnen prima staken zonder dat de patient daar de dupe van word! Kondig het ruim van te voren aan zodat de naasten van de patient een dag vrij kunnen nemen om die dag de zorg over te nemen. Dan heb je maar 1 verpleegkudige nodig voor alleen de hoognodige verpleegkundige handelingen en de geplande ok's gaan die dag gewoon niet door. Een nieuwe heup of iets dergelijks kan best een dagje wachten. '( de ok's kunnen nu ook gesloten worden door luchtvervuiling) Wachtlijsten zullen oplopen waardoor je de regering echt in het nauw drijft! En juist die willen we bereiken. Als je het goed organiseerd kan het!





  • no-profile-image

    anneke

    Ook ik heb wel de neiging om te gaan staken. Ik werk als EVVer in een verpleeghuis. Steeds kun je minder tijd gaan besteden aan de bewoners. Waardoor je mindere kwaliteit kan leveren!En eigenlijk werk ik zo graag in de zorg, maar soms zou je het bijltje erbij neer gooien! Schandalig zoals er gesnoeid wordt in de zorg. Hoe moeten jonge mensen nu gemotiveerd worden om in de zorg te gaan werken? En hoe blij je zelf gemotiveerd? Gelukkig werk ik in een prima team, dat maakt nog wat goed!





  • no-profile-image

    Martin Boon

    We zijn al jaren te laat met staken, maar beter laat dan nooit. Er is veel waardering voor de verzorging en de verpleging, maar er komt geen boter bij de vis. We zullen er nu zelf om moeten vragen dmv staken, want al het gewone gevraag levert niks op, zelfs geen goede CAO. En het tegenargument dat dan patiënten de dupe worden gaat niet op, want zoals het nu gaat worden de patiënten ook, en misschien wel meer, de dupe.




  • no-profile-image

    H

    Ook ik ben voor staken, of wat dan ook! Maar ik staak op mijn manier: ik ga het bedrijfsleven in. Daar waar je gewaardeerd wordt, normaal betaald wordt. Jammer voor de overheid: weer een ervaren verpleegkundige kwijt.





  • no-profile-image

    jurgen

    Hoi Sandra, Mooi stukje in de Nursing van deze maand, klasse!!!! Maar ik denk dat jij er nu ook bent achtergekomen dat er veel verpleegkundigen zijn die mopperen, ze zijn het spuugzat, maar voor het nemen van stapen zijn de meeste te angstig, bang voor reacties van leidinggevenden. Zoals bij ons in het MCL waar ik enquete heb uitgezet ivm met de organisatie veranderingen bij de verpleegkundigen. Deze enquete was anoniem en 80% (ja zeker 80 procent!!!!) was tegen deze verandering, maar al met al zijn er maar een handvol mensen die in persoon kritiek durven te uiten. En deze mensen moeten nog heel erg sterk in de schoenen staan, want er volgt vaak wel een beetje intimidatie vanuit het management om deze "oproerkraaiers" aan te pakken. Ik hoop zo dat jouw stukje een aanzet is om ons als verpleegkundigen een beetje te organiseren, zodat we gezamelijk eens wat tegen het management kunnen gaan zeggen. Dat ze zo maar een werkdruk verhoging en een salarisverlaging kunnen doorvoeren is werkelijk te zot voor woorden. Tja, en dan de bonden, ben zelf actief als vakbondsconsulent, maar om de bonden actief te krijgen om over te gaan tot acties is toch nog moeilijker dan verwacht, ik heb nog steeds goede hoop dat het eens gaat gebeuren, maar ik heb soms het idee dat de verpleging een vergeten beroep is. De NS, TNT, het busvervoer, etc. deze worden geregeld plat gegooid. Maar de zorg, daar wordt maar bar weinig gedaan, terwijl de salarissen echt een eind achter liggen. Succes partner in crime. Jurgen





  • no-profile-image

    Een gedeelte van een ontslagbrief van ee

    Na zeven jaren (evenals vakantiewerk/ zaterdagbaan) met veel plezier gewerkt te hebben bij een thuiszorgorganisatie, is mij vooral het laatste jaar opgevallen dat er veel veranderingen plaats hebben gevonden, die voor mij persoonlijk niet als positief ervaren zijn. Het voelen van continue werkdruk om zo ’productief‘ mogelijk met mijn werk om te gaan, hebben mij het plezier en voldoening (wat voor mij de voornaamste reden is om te kiezen voor het werken in de zorg) weg doen nemen. Bovendien mis ik de mogelijkheid om door te groeien (opleidingen) in mijn huidige functie als wijkverpleegkundige, wegens bezuinigingen en zie ik weinig waardering naar de medewerkers toe (zowel in gebaar als woord). Het laatste jaar heb ik voornamelijk ervaren dat ‘mensenzorg’ steeds meer ‘cijfertjes van productiviteit’ geworden zijn. Ik krijg vaak te horen van collega’s dat ik mij flexibel opstel en dat verwacht de thuiszorgorganisatie van me, maar helaas heb ik gemerkt dat "....." soms niet flexibel is naar mij toe. Bijvoorbeeld: vrije dagen die ik ruim van te voren aangegeven heb, niet opgenomen worden in mijn rooster. Bovendien erger ik mij aan het feit dat ik telkens veranderingen van cliënten doorgeef aan mijn collega’s van de planning (zowel mondeling als schriftelijk, zoals de nieuwe afspraak geldt) en dat hier (mede ook door tijdsdruk en personeelstekort, want ‘ode’ en alle waardering aan de planners want die werken ook keihard!) nauwelijks aan gedaan wordt of verwerkt worden. Dit levert mij als werknemer een extra frustratie op en het gevoel dat ik meer zelf aan het plannen ben, als dat ik met mijn cliëntenzorg kan bezighouden. Twee jaar terug, toen ik de switch maakte van de intramurale setting naar de extramurale setting vond ik het een verademing om met het leuke team samen te werken. Er was tijd voor overdracht,gezelligheid en communicatie, waar ik echter veel lering uit heb gehaald als beginnend en (toen nog) onzekere (leerling) verpleegkundige. Door de veranderingen (grootste verandering is dat wij nu vanuit huis moeten beginnen) zie ik mijn collega’s niet meer en is er geen tijd en geld voor ‘back-up’ die ik altijd als prettig ervaren heb. Dit heb ik meermalen aan de leidinggevende doorgegeven, maar kon hier niets mee, vanwege wederom bezuinigingen. Doordat collega’s -met wie ik een stevige fundering had opgebouwd- weggingen, omdat zij niet meer in de veranderingen mee wilden en/ of konden komen, heb ik in korte tijd afscheid genomen van vele collega’s en heb ik geen vertrouwensband meer op kunnen bouwen door de dynamische roulatie van nieuwe collega’s (die daarna ook snel hun weg vervolgden naar andere werkgevers, door met name de sfeer op het werk). Dit heeft mij veel verdriet gedaan. Wat mij nog meer verdriet doet en heeft gedaan, is dat ik zie dat nieuwe en ‘oude’ collega’s hun motivatie snel verliezen door de spanningen die zich in het bedrijf afspelen en dat de sfeer om te snijden is. Wat ik –geheel terecht- te begrijpen vind, omdat ‘hogeraf’ ons lang in onzekerheid en spanning heeft laten zitten over: “Hoe nu verder tijdens de bezuinigingen…” Ik vind dat de staat zich hier wel eens om mag bekommeren, want hoe zal het zijn als wij zorg aan bed nodig hebben? Ik vind al die bezuinigingen walgelijk! Staken is gehoord worden en ik denk dat het nu tijd is!





  • no-profile-image

    nancy

    ik kom uit belgie en ook bij ons kan er in de zorg nog weinig kwaliteit geleverd worden ;alhoewel dat wel verwacht wordt ;ik hoor dat de leerkrachten alweer gaan staken maandag ;willen we eens van jobruil spreken en hun verloning krijgen en voordelen en zij het onze ik vindt het frustrerend en ook al heb ik een hart voor mijn patienten ;zo kan dit niet verder ik hoop dat onze regering hier eens wakker geschud wordt





  • no-profile-image

    vanmaeckelberghe katrien

    Ik heb 22jaar in een ziekenhuis gewerkt als verpleegster.Er was een enorme werkdruk en veel personeelstekort.Ik heb nu gekozen voor een andere job nl.onthaalouder (geen stress en heel veel werkvreugde).Ik heb er zeker geen spijt van.





  • no-profile-image

    Marianne

    Hoi, Ik heb er idd ook wel eens over nagedacht dat we eigenlijk ook maar eens moeten gaan staken, maar in ons beroep is dit gewoon onmogelijk!Waar moet je met je patienten heen? Die kun je niet aan hun lot overlaten. Die worden er dan het dupe van. Misschien zou een "dreigende staking" veel publiciteit krijgen?





  • no-profile-image

    Marleen

    hoi, ik ben vandaag na mijn dagdienst niet met een voldaan gevoel naar huis gegaan. Ik heb niet de zorg en kwaliteit kunnen bieden waar de patient recht op heeft. En dit is niet de enige en zeker niet de laatste dag waarin dit gebeurt. Ik denk dat staken idd weinig zin heeft maar ik ben er zeker voor om de werkelijkheid te laten zien aan de overheid en de directie van de zorginstellingen. Ik denk dat we patienten hun klachten moeten laten opschrijven, en zorgen dat dit bij de directie terecht komt. Daarnaast denk ik dat we deze mensen zoals bijvoorbeeld de minister van volksgezondheid of mensen uit het raad van bestuur moeten laten meelopen in de praktijk zodat zij met eigen ogen kunnen zien hoe het er aan toe gaat. Asl verpleegkundigen werken wij ontzettend hard en gaan wij voor kwalitatief goede zorg voor onze patienten! Maar zij moeten met eigen ogen zien dat de patient niet altijd de zorg kan krijgen waar hij recht op heeft! en ook de grote verantwoordelijkheid die wij dragen. Maar daarnaast denk ik nog altijd dat de patient een groot aandeel heeft in de uitwerking van het zorgsysteem in Nederland.Als er klachten komen van patienten worden deze zeker wel serieus genomen en zullen instellingen deze klachtne wel serieus moeten nemen. Hetgene wat marleen verteld in haar reactie over de brief naar de krant met daarin de omstandigheden in de instelling, zo bereik je publiek.





  • no-profile-image

    filine

    Ik werk als verpleegkundige in een verpleeghuis in het oosten van het land en ook bij ons op de afdeling is het rennen en vliegen geblazen. Niet omdat er geen geld is, maar omdat we niet voldoende geschoold personeel kunnen krijgen. Wat hierboven al vaker geschreven is: waardevolle ervaring gaat verloren omdat werkenemers in de zorg afknappen op het zware lichamelijke en geestelijke werk waar nog altijd maar een schraal loontje tegenover staat. De zorg in het verpleeghuiszorg verandert snel steeds meer complexe zorgvragen waarvoor steeds meer kennis en kunde nodig is die te weinig mensen op de vloer bezitten en die niet te vinden is op de huidige arbeidsmarkt. Managers staan blijkbaar ook met de rug tegen de muur en krijgen het niet voor elkaar om de bovenstaande problemen op te lossen. Het imago van de zorg holt achteruit en het is logisch dat jongeren niet massaal kiezen voor de zorg. Geld wordt verkwist aan bureaucratie en teveel dure managers die ook geen oplossing weten. Staken is niet de oplossing, maar het wordt tijd dat we onze mond opentrekken en dat we hoe zuur ook voor de bewoners/patiënten/cliënten niet altijd alles willen oplossen voor de baas. Pas dan wordt het echte probleem zichtbaar.





  • no-profile-image

    Marian

    Kunnen we niet een andere beroepsgroep vragen Voor ons te staken? De buschauffeurs misschien?





  • no-profile-image

    Jeaniene

    Ik staak niet. Ik kan mijn clienten niet in de steek laten, en er zullen altijd mensen zijn die wel de verantwoordelijkheid nemen om te komen zorgen (waarschijnlijk ik ook) Noem het te lief, noem het wat je wil. Ik ben verpleegkundige geworden om te zorgen voor de mensen, ik ben er voor mijn clienten en die laat ik niet zomaar liggen 's ochtends omdat ik zo nodig moet staken. Natuurlijk moet er iets veranderen en is het werken zo niet altijd te doen, maar voor mij is staken geen optie.





  • no-profile-image

    Marion

    Ik doe niet eens een poging om te gaan staken. Als ik zie wat de bonden iedere keer toegeven, dan wordt het toch alsmaar slechter ondanks je staakt. Kijk maar naar wat iedere keer in het nieuws staat, tekort, te te verwachten tekorten. Maar waar ik werk en gewerkt hebt geven ze mensen bijna nog maar kleine kontrakten. Een normaal aantal uren vanaf 32 uur p. wk is bijna niet te vinden, althans in verz huizen en verpl. huizen. Volgens mij vindt de overheid het wel best. Iedereen moet och zo flexibel zijn en vooral op alle uren en alle dagen van de week bereikbaar blijven voor de baas. Ik ben na al mijn jaren in de zorg (22) heel pessimistisch geworden. Als ik nog een mogelijkheid had voor een (betaalde) omscholing, zou ik er niet meer werken. Er wordt naar mijn idee toch niets met staken en klagen gedaan. Ze komen er toch wel!





  • no-profile-image

    corry

    Met staken tref je de patient en niet de beleidsmakers. Ook werkweigeren is geen optie. Wat dan wel als de nachtdienst zich om 18 afmeldt en collega's bellen niet effectief was? De enige oplossing: een avonddienst gaat naar huis tot ca. 2 uur, de andere blijft in haar eentje doorwerken. Welke beleidsmedewerker heeft wakker gelegen van deze weinig professionele en zeker niet volgens CAO en ARBO regeltjes maar creatieve oplossing? Zolang we ons niet voldoende sterk organiseren, zal de situatie noott veranderen





  • no-profile-image

    Ineke

    Hoi Sandra, Tzou niet gek zijn om te staken!!! Maar idd, we zijn met zn allen vaak net iets te lief! Ik hou echt van mijn werk, maar alle negatieve verhalen over zorg, en de steeds hogere eisen van een bezuinigend manegement maakt het er niet echt makkelijker en leuker op. Dus... laat iedereen maar eens met de handen in het haar zitten als wij er ook maar voor een dag het bijltje massaal bij neer gooien! Ik ben voor!!!





  • no-profile-image

    Twan

    Hallo Sandra, Ik ben net begonnen met mijn opleiding verpleegkundige en ik merk nu al dat ik mijn vrije dagen ook echt nodig heb om bij te komen. Ik vind dit nu totaal niet erg, ik vind het leuk wat ik doe en wat ik kan doen alleen blijft dat ook zo? Pasgeleden stond er een stuk in de krant dat er gigantisch veel ervaring verloren gaat doordat mensen vervroegd met pensioen gaan of ander werk (moeten) zoeken, en dan willen ze nog bezuinigen door onze 55+ regeling te wijzigen! Ik weet niet of staken de beste oplossing is, al denk ik wel als buschauffeurs half NL plat leggen, waarom wij dan niet? Maar zoals ik al zei, ik ben net begonnen en ik ben van plan het zo lang mogelijk vol te houden, al zie ik het alleen maar slechter worden als er niets aan gedaan wordt. Ga alsjeblieft zo door! Groetjes, Twan.





  • no-profile-image

    Sjaak

    Zo te zien kom je niet veel verder met dit blog. 17 reacties, verschillende meningen. Het gros van de zorgmensen zit niet achter de computer. Misschien is het een idee om een landelijke enquete op te stellen om te meten welke zaken spelen in de praktijk en hoe de zorgzwaarte wordt ervaren. Ik weet niet of het mogelijk is dat Nursing via het BIG register alle adressen opvraagt van alle verpleegkundigen en verzorgenden om deze enquete naar het huisadres op te kunnen sturen met een gratis antwoordenvelop erbij. Nog leerlingen op zoek naar een leuk projektje?



  • no-profile-image

    rik

    waarom we niet staken? ik denk dat we het daarvoor niet slecht genoeg hebben..... we vinden het heerlijk om met termen als "kwaliteitszorg" "het management" en de "zorgvrager moet centraal staan" te gooien en zo nu en dan lekker een leidinggevende onderuit te halen. Maar verder? wat is er mis met ons werk en onze werkomstandigheden? Wij zijn het die harder gaan lopen als het druk is op een afdeling, achterlijke roosters accepteren en zoals ik hier soms lees in schaal 40 laten drukken. Tja als je je dat allemaal laat gebeuren kom dan niet hier klagen en roepen om stakingen! Wat dat betreft kunnen we nog wat leren van marleen, niet staken maar je werkgever wijzen op zijn verantwoordelijkheden die bij wet zijn geregeld. Voor de rest; begin eens met het lezen van je eigen cao en doe eens wat met al die zgn competenties die je op de hbo aangereikt hebt gekregen





  • no-profile-image

    Sjaak

    Ten eerste, besef dat het om een landelijk maatschappelijk probleem gaat. De zorg heeft te weinig geld en het is niet ondenkbaar dat een zorginstelling vandaag de dag falliet kan gaan. Een idee: schakel mantelzorg in voor de basiszorg aan de patiënt. Doe met een handjevol verpleegkundigen die dag of dagen alleen de hoognodige zorg, dus verpleegtechnische handelingen en controles om een patiënt slechts te bewaken. Familie mag zelf eten en drinken voor de patiënt regelen en zonodig helpen. Regel niks, geen thuiszorg of ontslagen. Zorg dat de hele doorstroom spaakloopt. Zorg ervoor dat artsen achter de aktie staan. Anders; maak een patiënt klaar voor de operatie of onderzoek, maar breng hem niet weg. Als ze willen opereren komen ze hem maar halen. Een belachelijke stakingsaktie 'draag een zwart shirt' is al gedaan. De ziekenhuismanagers lachen in hun handen. Komen we weer makkelijk vanaf denken ze dan. Volgens mij zijn zij ook niet bang dat we ook daadwerkelijk gaan staken, er is niemand van hun die op deze soort blogs reageert. Volgens mij zijn zij alleen maar bezig met: hoe kan het effectiever, hoe kunnen we zoveel mogelijk geld bezuinigen cq verdienen. Streven binnen nu en drie jaar 80 meer verpleegkundigen uit de formatie. Ik denk, ben maar zuinig op julie 'vijver' van verpleegkundigen. Die zou in de toekomst wel eens aardig opgedroogd kunnen raken. Als onze beroepsgroep zich serieus neemt wordt iedereen vandaag lid van de bond, bv NU'91 en zorgt ervoor dat we samen sterk zijn. Ook de Nederlandse bevolking mag zich achter ons scharen. Anders vanaf nu niet meer klagen, mopperen, zuchten, steunen maar je werk met al de passie doen die je hebt. Desnoods totdat je erbij neervalt...





  • no-profile-image

    ans heinen

    staken ..dat is nou juist t probleem bij ons V.Z.wie zorgt er dan voor onze cliente ?




  • no-profile-image

    anke dijkstra

    de werkdruk bij mij op de afdeling(neurologie) is zeer fluctuerend.Soms zijn er veel bedden bezet en toch niet "druk"(we noemen het al snel niet te druk... soms zijn er veel bedden onbezet ,maar liggen er complexe patienten in . Voor inzetten (extra) personeel wordt er naar de bedbezetting en niet naar de patient die erin ligt gekeken .





  • no-profile-image

    Albert

    Ik doe met je mee!





  • no-profile-image

    Danielle

    Ja er moet zeker gestaakt worden, de kwaliteit van zorg daalt sterk. De aantal minuten aandacht per patient nog harder. Maar wij zijn verpleegkundigen, blijven doorwerken en tandjes bijzetten. Wanneer is het genoeg? Wat denken jullie van 'stil staken' ? zoals ze in japan doen? Daar dragen ze een felgekleurde band over de arm 'ik staak'. De patienten, collega's en managers weten zo dat we staken, zonder dat we de patient in de steek laten...





  • no-profile-image

    nienke

    staken kan bijna niet. De mensen die getroffen worden zijn niet de mensen die je wilt treffen. Naast dat de mensen die de dupe worden er niks aan kunnen doen, kan het zelfs voor gevaarlijke situaties zorgen en overlijden mensen.... na te staken, wie wordt er dan aangeklaagd voor dood door nalatigheid? En de grap is, dat de verpleegkundigen zich te verantwoordelijk voelen, maar het zal toch echt een keer flink mis moeten gaan, voor er actie ondernomen zal worden door de overheid. Alleen laten wij het niet misgaan.... blame it on de roeping.....





  • no-profile-image

    marleen

    Hallo Marleen, Ik heb een tijdje (schaam schaam) je weblog niet gelezen. Ik heb al eens eerder gereageerd. Ik had wat een taai verhaal over registreren en de instelling aansprakelijk stellen voor de (slechte) kwaliteit van zorg middels de Kwaliteitswet Zorginstellingen. Ik zal je wat meer uit de doeken doen. Ik heb hier samen met mijn team van destijds ervaring mee. Nadat we als team een artikel hebben geschreven over de omstandigheden bij ons op de afdeling en deze hebben gepubliceerd in de krant van de instelling maar ook een aantal grotere kranten, bracht dit (onverwacht) veel publiciteit met zich mee.De direktie werd dan ook erg onrustig. verder hadden we een brief gestuurd naar de direktie waarin we hebben aangegeven ons werk te blijven uitvoeren, maar ook dat de verantwoordelijkheid die ons vanuit de BIG-wet is opgelegd niet kunnen dragen en de instelling verantwoordelijk stellen voor de mogelijke gevolgen in deze werksituatie. We hebben daarna heel wat kunnen veranderen! Mijn idee veel beter dan staken dus. We zijn geneigd zo emotioneel te reageren in een wereld waar met harde hand wordt geregeerd. Groeten Marleen





  • no-profile-image

    Maudy Lisnet

    Lieve Sandra, zorgverleners zijn niet strijdbaar. Het zit gewoon niet in hen. Ik lees jou blogs met veel plezier, heb geloof ik ook wel eens gereageerd en ben echt blij met jouw strijdbare houding. Heb echter in het verleden geprobeerd mensen in de zorg en op de HBO-v te mobiliseren, is jammerlijk mislukt. Klagen doen ze wel graag, dit kap ik dan ook altijd onmiddellijk af. Ben je niet te tevreden, vind je dat het anders moet!! Doe er dan wat aan!! Ga in de VAR of in de OR, laat je horen, spreek met leidinggevenden etc... Bedankt voor jouw poging en blijf bloggen, lieve groet Maudy





  • no-profile-image

    Ingeborg

    Dat is nu juist het probleem in ons vak. Wij, als sociale mensen, denken direct aan de gevolgen van een eventuele staking voor de patient. (Of voor de collega die de diensten erna werkt, omdat er van alles is blijven liggen). Toch denk ik dat we best eens wat meer mogen opspreken in deze tijd. Het lijkt alleen maar te gaan om het draaien van een hogere productie, efficientie etc., etc. Maar er wordt soms voorbijgegaan aan de patient. De glans van het verplegen (het directe contact met een patient, diepe gesprekken) is er wel een beetje van af.





  • no-profile-image

    P

    Ik denk dat het belangrijk is, om eerst allemaal het zelfde doel na te streven, namelijk :DE ZORGVRAGER. En de sigaretten, kopjes koffie, en sociale contacten niet willen onderhouden in de tijd van de baas.Dan zouden onze klachten ook heel wat krachtiger overkomen.





  • no-profile-image

    Peter Jonkers

    Ik ben verzorgende-IG op een psychogeriatrie en vind eigenlijk dat wij, de verzorgenden en verpleegkundigen zouden moeten staken. En dan echt goed ook! Als je alles wat negatief in de media te lezen valt over de zorg in Nederland en hoe ze willen hoe het op dit moment is, dan zouden we moeten staken. Maar laten wij onze bewoners zomaar in de steek door te gaan staken?Nee, is hierop ons antwoord. Wij zijn 9 uur aan het werk in de zorg en hebben dan nog weinig contact met ze. Alles noteren in zorgdossiers/zorgleefplannen ed. Veel sterkte en hoop op meer reacties





  • no-profile-image

    agnes

    petities tekenen, je stem laten horen buiten werktijd... ik denk dat dat dingen zijn waar we aan moeten denken, wanneer we onze ontevredenheid willen uitten. Wanneer er geen patienten maar robotjes in de ziekenhuisbedden lagen, zou ik geneigd zijn om te gaan staken, nu niet, omdat de patienten het altijd al moeten verduren, bij elke nare maatregel van bovenaf...





  • no-profile-image

    Elise

    Misschien zijn mijn collega (leerling)verpleegkundigen en ik wel "mopper-moe" en krijgt Sandra daardoor maar weinig reacties op haar blog. Alles wat gezegd moet worden is al gezegd! Toch? We knikken na elke blog braaf ja, en vallen tijdens iedere koffiepauze weer vermoeid neer in de teampost. Dat er verandering moet komen is ons allemaal duidelijk. Dus laten we daarvoor gaan, collega's! Ik loop nog niet over van goede ideeen, maar doe graag mee. Kunnen we iets met een petitie aan de Tweede Kamer?






  • no-profile-image

    Elly

    Hallo Sandra, Ik ben sinds kort werkzaam als gediplomeerd vplk. Ik heb tijdens mijn studiejaren collega's ontmoet, waardoor ik de indruk heb gekregen dat " als je niet weet wat je moet worden, je maar zuster moet worden" en daar ook naar werken. Ik heb het idee dat deze collega's onze beroepsgroep 'naar beneden halen'. Dit zijn de collega's die parttime werken, niet geinteresseerd zijn in cao's, opkomen voor onze beroepsgroep, kwaliteitsverbetering, enz. Zolang we onszelf dit aandoen, zal het nooit beter worden. We zijn de slechts betaalde hbo-v'ers en vinden het schijnbaar prima zo. Ik niet, maar alleen kun je niet zoveel bereiken.Ik ben er dan ook niet verbaasd over, dat je nauwelijks reacties krijgt. Als wij willen, dat er verbeteringen komen in de gezondheidszorg, zullen wij als grootste beroepsgroep (!) binnen deze sector aan de bel moeten trekken en duidelijker van ons moeten laten horen. Ik doe mee!





  • no-profile-image

    Petra

    Toen de loononderhandelingen voor de ziekenhuizen CAO´s speelden heb ik zelf op Hyves een blog geschreven over de werkdruk/beloning verhouding voor verpleegkundigen. Ik kreeg 2 -steunende- reacties, beiden van niet verpleegkundigen. Hoewel mijn vriendjesgroep ondertussen steeds witter kleurt. 2 mede-zusters namen de moeite mijn blog te respecteren. Misschien lezen verpleegkundigen geen blogs? Heeft iedereen het te druk op de werkvloer, en daarna met uitpuffen? Mijn vermoeden is dat verpleegkundigen teveel hart voor hun vak hebben om te gaan staken, om hun patiënten voor één dagje te laten voor wat ze zijn. Maar ik ben het met je eens: met alleen klagen komen we nergens.




Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden