Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Losse handjes

Met het onderzoek van de V&VN lijkt agressie in de zorg acceptabel geworden… Van zo’n conclusie wordt ik zelf agressief!
Losse handjes

‘Vaak geweld tegen verpleegkundigen’. Een grote kop op de voorpagina van het Brabants Dagblad van 10 september doet vermoeden dat er heel wat mis is in de zorg. Vorige week kwam het – verbale – geweld tegen ambulanceverpleegkundigen in Amsterdam uitgebreid in het nieuws. En nu zou – volgens de berichten – ook verloskundigen en verplegend personeel in de gehandicaptenzorg en psychiatrie eronder gebukt gaan. ‘Ook in verpleeg- en verzorgingshuizen en de thuiszorg is er geweld en agressie’, eindigt het artikel.

De gegevens zijn gebaseerd op een onderzoek van TNO naar de arbeidsrisico’s voor verplegenden en verzorgenden, uitgevoerd in opdracht van Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland (V&VN). Als je het onderzoeksrapport leest, dan lijkt het inderdaad ‘erg’ te zijn, maar dan vooral in de ambulancezorg. 56 Procent geeft aan te maken te hebben (gehad) met agressie en geweld. Zet dat af tegen de 15 procent werkers in de thuiszorg dat een enkele keer te maken heeft met agressie. Dat geeft direct meer nuance.

Schokkend is het wel als je de aanbevelingen erop naleest. Ik citeer: ‘Gezien de blootstelling aan dit risico en het effect op verzuim, alsmede de reeds beschikbare maatregelen en projecten op dit gebied, staat agressie en geweld niet bovenaan de prioriteitenlijst.’ … Ik vraag me af wat er dan wel bovenaan de prioriteitenlijst staat: De ZorgZwaartePakketten, of een extra tillift?

Het lijkt erop dat met dit onderzoek de agressie in de zorg acceptabel is geworden, en daarom ook maar moet worden gezien als een ‘jammer, maar het is nu eenmaal zo…’ Ik word van zo’n conclusie zelf agressief. Het is nooit en te nimmer acceptabel dat er verbaal of lichamelijk agressief wordt gereageerd naar hulpverleners toe. Natuurlijk, soms is het inherent aan het vak, als een dementerende oudere in een voor hem of haar bedreigende situatie van zich afbijt. Maar daar moet het dan ook bij blijven!


Nou moet ik zeggen dat ik in mijn dertig jaar in de zorg eigenlijk nooit ben uitgescholden of bedreigd. Wel een keer ‘aangerand’ door een verwarde vrouwelijke patiënt op de afdeling neurologie. En de enige keren dat ik last heb gehad van ‘losse handjes’ was, als een kind zijn neussonde eruit trok.

Misschien is mijn blik wel wat gekleurd door het gebrek aan ervaring met agressie in mijn werk, of zit ik er helemaal naast?

5 reacties

  • no-profile-image

    Myrthe

    Ik vind naast agressie in de zorg ook een maatschappelijk probleem dat agressie in de zorg kan blijven bestaan. Als op justitieel niets veranderd blijft agressie bestaan. Ik ben zelf wijkverpleegkundige en al een aantal keren meegemaakt dat ik of collega's ronduit ben uitgescholden, clienten dreigend overkomen (waardoor je letterlijk moet vluchten uit iemands huis) of achterna gezeten of bijna incidenten tot trekken haren of aanvliegen. Vaak loopt het goed af doordat we ons verweren. (vaak psychiatrische patienten) Maak je melding bij politie die zegt doorleuk: bent u geslagen? Nee, ik kon mij afweren...dan is er vaak geen reden tot aangifte... mw. u hebt geen zichtbare verwondingen en er is geen klap uitgedeeld...(pff...zover moet het komen kennelijk, we moeten eerst geslagen worden of letsel oplopen)Dat collega's zich ziek melden als ze naar betreffende client moeten is dan vaak het resultaat. Justitie doet niets voor zorgmedewerkers, verzorgenden en verpleegkundigen. Hoort bij je vak...(ook al gehoord van een politieman)Op dit moment kies ik echt voor mijzelf. Als ik bij bepaalde clienten maar iets heb (ook al is het klein) geef ik geen zorg. Ik zeg dan: mw. ik geef geen zorg, situatie was voor mij onveilig. Naar leidinggevende overdrijf ik mijn verhaal. Maar als ik binnen kom in een situatie waarin ik gebruikte naalden in huis zie liggen, ook al is de client zo helder geef ik geen zorg en verzin ik dat de client oninvoelbaar was en dreigend was. Dit heeft echt met angst te maken omdat ik niet achterna gezeten wil worden met besmette naalden door iemand die plotseling psychotisch wordt. Er moet veel meer gebeuren. GGZ instellingen leunen achterover, nee...client is niet geschikt voor opname omdat hij of zij een persoonlijkheidsstoornis heeft...gaat client nog meer achteruit als we haar verplicht opnemen. GGZ legt het mooi neer bij de maatschappij, onder andere steeds meer bij de thuiszorg die totaal geen middelen heeft om agressie te hanteren. (ondanks de goede cursussen) Als wijkverpleegkundige ben je toch alleen aan het werk. Daarbij kan een thuiszorg de zorg niet zomaar ontbinden, je hebt een zorgplicht. Ook dat moet veranderen. Ook al ben je bedlegerig...ben je een gevaar voor de zuster dan blijf je maar in de poep liggen. Lik op stuk...inmiddels ben ik zo hard geworden dat ik daar als verpleegkundige wel een voorstander voor ben. Ik vind het in en in triest maar we hebben het over rechten van patienten maar veel minder van rechten verzorgenden en verpleegkundigen. Die zouden nr. 1 moeten staan.
    Kortom:
    - zorgorganisaties moeten veel eerder de kans krijgen dat ze een zorgovereenkomst bij agressie of dreigende agressie kunnen ontbinden. Zorgkantoren bepalen niet...nee de wijkverpleegkundige moet bepalen of de zorgovereenkomst nog kan gezien het gevaar voor zorgverleners.
    - GGZ zou veel meer gedwongen moeten worden om in te springen, gespecialiseerde teams die thuiszorgmedewerkers ondersteunen en desnoods met zijn 2en iemand verzorgen.
    - aangifte moet ook mogelijk zijn bij bijna incidenten
    - opnemen in zorgovereenkomst: agressie, in welke vorm dan ook wordt besproken en zorgovereenkomst kan per direct ontbonden worden.

    Heldere taal...waarom is dit zo moeilijk in de zorg?

  • no-profile-image

    Rik

    Beste Jos, Mijn dank voor je steunende reactie. Voor wat betreft je "vraag" over hoe de zorg heeft kunnen worden tot wat het nu is denk ik echt dat we dat voor een groot gedeelte binnen onze eigen vakgroep moeten zoeken.Ik vind het iedere keer weer verbazend dat verpleegkundigen die omgeven worden door regels, wetten, afspraken, cao's etc enorm slecht op de hoogte zijn van de wet- en regelgeving die direct positieve invloed kunnen hebben op eigen arbeidsomstandigheden en de kwaliteit van zorg. Zaken als kwaliteitswet zorginstellingen, adviesraden CAO, lidmaatschap OR,mogelijkheden in de BIG-wet etc zijn volledig onbekend bij het gros van de verpleegkundigen. Dat stoort me soms mateloos. Ik vind dat we eerst eens meer verantwoordelijkheid moeten nemen, onze rechten en plichten moeten kennen voordat er bijv. gesproken word over staken voor een betere kwaliteit van zorg en arbeidsomstandigheden etc. terwijl we daar nota bene zelf verantwoordelijk voor kunnen maar ook moeten zijn! Vriendelijke groet







  • no-profile-image

    Jos Kaldenhoven

    Rik, je hebt gelijk! De door jou genoemde woordkeuze lijkt het probleem van agressie in de thuiszorg te bagatelliseren. Ik neem aan (tenminste, dat hoop ik wel...) dat V&VN er een iets meer genuanceerde mening over agressie in de zorg op na houdt dan in het genoemde rapport naar voren lijkt te komen. Als je de hoge werkdruk, het weinige geld, de kortingen, en de agressie bij elkaar zet, dan ga je je wel afvragen hoe de zorg in de afgelopen decennia heeft kunnen verworden tot wat die nu is....







  • no-profile-image

    Rik

    Beste Monique, Agressie mag nooit inherent aan je vak worden genoemd en al helemaal niet door een medewerkster van V&VN. Waarschijnlijk komt er achter jouw buireau op het V&VN-kantoor niet veel agressie voor maar zul je er daarom wel zo lichtzinnig over denken. De zin : "Echter, dit probleem is wel erg zichtbaar, vervelend voor werknemers en mede bepalend voor de aantrekkelijkheid van het beroep en verdient om die reden wel aandacht." irriteert me mateloos, het is net alsof jullie het over de slecht koffie hebben! Woorden als "zichtbaar", "vervelend" & "verdient aandacht" bagitaliseren de problemen waar de groep die jullie vertegenwoordigen dagelijks mee geconfronteerd wordt! Geen enkele aandoening,fysiek danwel mentaal, geeft mensen het recht om agressie te uitten danwel het inherent aan je beroep te noemen! Het zou de V&VN sieren hierover een duidelijk statement te maken zo'n politiek correct verhaal hier neer te typen! Met vriendelijke groet rik







  • no-profile-image

    Monique Verkerk

    Beste Jos, Je citeert bij de aanbevelingen een zin uit het rapport. Wat je echter vergeet te vermelden is de zin uit het rapport die daarop volgt: "Echter, dit probleem is wel erg zichtbaar, vervelend voor werknemers en mede bepalend voor de aantrekkelijkheid van het beroep en verdient om die reden wel aandacht." Wij willen graag met alle verpleegkundigen en verzorgenden aan de slag om de arbeidsrisico's terug te dringen. Omgaan met agressie en geweld is veelal inherent aan ons vak: werken met psyciatrisch patiënten, dementerenden. Maar we hebben ook te maken met maatschappelijke agressie. Agressie is daarom voor ons niet acceptabel. Monique Verkerk V&VN







Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden