Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Is het nog leuk om leerling te zijn?

Een vriendin van mij is in opleiding tot verpleegkundige. Ze zit nu in haar eerste jaar, maar heeft al veel ervaring in de zorg. Momenteel werkt ze op afdeling Chirurgie van een streekziekenhuis in de Randstad. Met haar spreek ik regelmatig over het leven als student. Een leven, wat ik pas net achter me heb gelaten.

'Soms loop je echt verloren, hoor', zucht mijn vriendin met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. 'Er wordt verwacht dat ik een kamer alleen doe, maar ik kan en mag nog niet alles en als ik dan om hulp vraag dan is daar maar weinig tijd voor. Terwijl ik ook weer voor mijn patiënten moet opkomen.'

Wat een dilemma. Mijn vriendin vertelt hoe ze haar grenzen bewaakt. Het is heel goed als je dat goed kunt, het is ook altijd één van mijn sterke punten geweest. ‘Pas dan geef je verantwoorde zorg’ was mijn denkwijze en het heeft me altijd geholpen. Maar het is moeilijk om hulp te vragen, wetende dat je collega’s het superdruk hebben, en zonder je te veel te voelen.

Mijn vriendin vertelt dat ze het ook als een gemis ervaart dat er niet naar haar gevoelens wordt gevraagd. 'Er gebeuren best veel erge dingen en ze lijken het zo gewend, ze weten soms niet wat het met leerlingen doet.' Ik draai zelf al acht jaar in de verpleging mee en ik merk die verandering bij mezelf ook.

De eerste keer dat iemand overlijdt, vergeet je nooit, ik kan het me nog zo voor de geest halen en zelfs de naam van de persoon. Maar toen ik jaren later met een man in mijn armen stond die een acute longbloeding kreeg, de afgrijselijkste dood die ik ooit gezien heb, stond ik daar wel. Natuurlijk greep me dat ook aan, maar je raakt gewend aan leed. Je ziet de hele dag niets anders.

Is het nog wel leuk om leerling te zijn in een tijd van werkdruk, bezuinigen en steeds complexere, ziekere patiënten?

Noortje Sprengers

Gerelateerde tags

30 reacties

  • no-profile-image

    annemarie

    het verpleegkundige vak is een ontzettend mooi beroep, alleen de opleidingen en dan v.n. de vervolgopleidingen zijn verschrikkelijk. Ik ben een vpk met een i.c. aantekening,en oncologie aantekening. mijn ervaringen met de opleidingen zijn: dat de verpleegkundige opleiding slecht is in theorie, en in de praktijk is het zo dat als je lekker in het team ligt je er wel komt.
    de vervolgopleidingen zijn nog erger en dan vn de ic opleiding die ik volgde. Je wordt aangesproken alsof je een klein kind bent, als je maar genoeg met je ellebogen werkt dan haal je het met gemak. De verhevenheid die veel ic verpleegkundigen hebben, is sterk overdreven, omdat wanneer je kritische vragen stelt, ze vaak geen antwoord kunnen geven. Als reden voor hun botheid wordt verteld dat ze zoveel meemaken, maar in de tijd dat ik als oncologieverpleegkundige werkte maakte ik ook veel ellende mee, en die verpleegkundigen zijn niet zo arrogant en bot.
    Jammer dat je door de verpleegkundigen op de afdeling moet worden beoordeeld in de opleiding en niet door een onafhankelijk persoon. In die zin vind ik de opleiding erg slecht.
    vandaar dat je leerlingen krijgt die zogenaamd goed zijn, maar dan vooral voor de werkbegeleider.Ze halen koffie voor de gediplomeerden, zeggen ja en amen, vaak omdat de leerling in een afhankelijke positie zit en graag het diploma wil behalen. Maar of je hier nu echt goede verpleegkundigen van krijgt dat geloof ik niet.

  • no-profile-image

    Brabo

    Wat jammer al die negativiteit terwijl het een mooi vak is.
    Ik werk in de wijk en irriteer voornamelijk op school altijd dat het over het ziekenhuis gaat.
    Ik ben laatste jaars vpk,
    Het ziekenhuis is net een fabriek maar er is meer in de zorg zoek dat op en proef daarvan dat vormt je voor je verdere loopbaan.
    Leerling zijn is vragen en fouten maken maar vooral leren, blijf jezelf wat er ook gebeurt.
    Wie dat niet doet gaat onderuit, vpk onderling kunnen erg hard zijn net als in ieder ander vak.

  • no-profile-image

    Nina

    Ik denk echt niet dat het in België "simpeler" is. Je hebt in België wel verschillende niveau's...
    Ik studeer in België verpleegkunde op het "hoogste" niveau en wij leren wel over medicatie. Het is gewoon een vak waar we examen over hebben bij ons. In het 1ste jaar heet het gewoon medicatie en in het 2de jaar farmacologie. Wij worden verwacht als we zijn afgestudeerd om alle verpleegtechnische handelingen te kunnen uitvoeren. (aangezien we die allemaal op school geleerd hebben)
    Maar voor studenten zijn ze niet altijd even vriendelijk hoor. Ik denk dat het een beetje afhangt waar je terecht komt. Op sommige afdelingen behandelen ze je inderdaad als een gratis hulpje en mag je alle rotklusjes doen.
    Ik zelf zou nooit in een ziekenhuis willen werken, ik vind de mentaliteit daar veel te bekrompen, zeker tegenover studenten. Geef mij maar psychiatrie ofzo :)

  • no-profile-image

    moon

    @ miss rayane.
    Je hebt helemaal gelijk!
    Men ziet je als een goedkope kracht. met een beetje mazzel krijg je met veel gelik misschien je diploma.

  • no-profile-image

    moon

    hahaha! In Nederland en leerlingbegeleiden in de zorg en verpleging?!
    Het is zwaar onder de maat.
    Vriendjes politiek. Als je niet op de afdeling past straft men het genadeloos af door je op alle fronten tegen te werken. En hulp van school, afdelingshoofd en opleiding in huis hoef je al helemaal niet te verwachten. Ze doen er net zo hard aan mee!!!!
    Als je het probleem aan personeel in de zorg en verpleging structureel wil oplossen zal je toch echt met goede oplossingen moeten komen voor boventstaande!

  • no-profile-image

    minke

    Die laatste reactie vind ik nergens op slaan. Ik voel me helemaal geen gastvrouw. Het is juist verschrikkelijk dankbaar werk wat je allemaal doet. Ik vind ook dat je daar zelf ook veel aan kan doen. Als je veel dingen bijhoud, kun je ook goed overleggen met artsen en samen oplossingen en interventies bedenken.. En in België is de opleiding juist nog simpeler.. Een vriendin van mij heeft die ook gedaan en die kon hier alleen maar in een verzorgingshuis komen..

  • no-profile-image

    Miss_RAYANE

    Ik ben leerling verpleegkundige niveau 4 bijna afgestudeerd doe leren en werken,ik was zooo blij begonnen te zijn met de opleiding,maar toen ik eenmaal aan het werk was in het ziekenhuis,had ik dus werkelijk nooit verwacht dat een droom van mij de grootste nachtmerrie zou worden,wat is verpleegkundige nou??Het is maar een naam waarmee je bij anderen misschien wel hoog in de ogen komt te staan,maar werkelijke inhoud is tragedisch,je bent gewoon een gastvrouw in een soort hotel,de werkzaamheden die een verpleegkundige hoort te verrichten zijn gewoon niet wat ik had verwacht!Wat krijg je op school te leren?Medicijnen?Nee,wat gebeurt er met een persoon als hij pijn heeft?Weet ik niet,wat doet paracetamol?Heeft iemand dat geleerd tijdens zijn/haar opleiding verpleegkundige??Nou ik niet,en hoor van anderen dat zij dat ook niet weten.Mijn droom is niet wat ik had verwacht,ik had beter voor gastvrouw moeten studeren dan wist ik wat mijn taken waren en dat het bij mijn werk hoorde...brood smeren en brengen,de mensen tevreden houden met comfort in hun bed,vragen stellen of ze goed geslapen hebben enz.enz.enz.Kom op!Is dit nou werkelijk de realiteit wat verpleging inhoud??Ik heb spijt!Het is gewoon een tijdsverspilling geweest!Vooral wanneer de verpleegkundigen waarmee je samen werkt,je weinig helpen en je zoveel mogelijk proberen te vernederen en jou het gevoel geven dat je niks kunt en dat je het maar onder ogen moet zien dat je ''toch maar een leerling bent''pff....Ik heb nagevraagd wat ik met mijn diploma in Belgié zou kunnen....NOU NIKS!WANT DE ERVARINGEN DIE HIER IN NEDERLAND WORDEN OPGEDAAN ALS VERPLEEGKUNDIGE KOM JE NIET EENS IN DE SPOELKEUKEN TE STAAN OMDAT HET NIET VOLDOET AAN DE VERPLEEGEISEN DIE ZE IN BELGIË STELLEN EN VAN JE WILLEN!

  • no-profile-image

    Kim

    Ik ben afgestudeerd MBO verpleegkundige en volg nu de verkorte HBO variant. Ik heb veel stageplaatsen (klinisch/ chronisch zieken) gehad en ik ben van mening dat de sfeer van de afdeling invloed kan hebben op de leerling. Uit ervaring weet ik dat dit negatieve gevolgen kan hebben voor je leerproces. Dat is ontzettend vervelend!
    En uit ervaring weet ik dat het je eigen schuld is. Hier ben ik het trouwens niet mee eens. Er werd dan gezegd dat ik me moest aanpassen/veranderen om in het team te horen, maar hoe doe je dat? Ik vind het wel dat je jezelf moet zijn. Je moet "echt" en "eerlijk" zijn.

  • no-profile-image

    Thera (studente verpleegkunde 3e jaars)

    Zeker is het in deze tijd leuk om leerling te zijn. Ook al is er niet op elke stage plaats de juiste begeleiding. Ben nu met mijn 3e stage bezig maar heb tot nu toe goede stages gehad. Mijn eerste stage was wel gelijk de moeilijkste omdat mijn begeleidster toen tijdelijk niet werkte waardoor ik als eerste jaars stagiaire inval moest inwerken op de woning maar hier heb ik dan ook heel veel van geleerd. Slechte begeleiding heeft zo z'n voor en nadelen. Door slechte begeleiding leer je zelf beslissingen te nemen en dit is gelijk een goede kans om je grenzen aan te geven.

  • no-profile-image

    verpleeglundige

    Ik denk ook dat er gekeken moet worden richting het onderwijs wat heden ten dage soms erg vrijblijvend is. Zelfstudie vergt veel discipline en inzet. Ook het aantal stages is mijn inziens te weinig. Het is eigenlijk te bizar voor woorden dat net gediplomeerde verpleegkundigen een traineeship aangeboden krijgen om zich zo verder te kunnen ontwikkelen. Eigenlijk zou dit niet nodig moeten zijn en zouden de onderwijsinstellingen daadwerkelijk mensen moeten afleveren ' met het oog op de toekomst'

  • no-profile-image

    Rianne

    Ik ben leerling verpleegkundige in het ziekenhuis, heb eerst de Bol gedaan maar ben vorig jaar mei overgestapt naar de leerling- functie. Ik kwam op orthopedie & K.N.O, leuke afdeling, maar begeleiding ho maar. Drain verwijderen, werd op staande voet besloten dat ik dat maar moest doen onder begeleiding, dat ik de theorie nog niet had gehad deed er niet toe. Ik moest, er keek toch iemand mee ?? van nood tot ramp vergat ik de patiënt haast gerust te stellen ik vergat zelf door te ademen en de collega kon alleen maar lachen. De patiënt had het gelukkig niet als vervelend ervaren, vond dat ik het goed deed maar de angst en onzekerheid heeft mij als leerling flink beschadigd. Inmiddels werk ik op trauma, en heb ik het naar me zin, de begeleiding is super. 3 ervaren verpleegkundige die er afwisselend voor je zijn. En de teammanager, zijn deur is altijd open. Trauma, top leerafdeling!!

  • no-profile-image

    Rianne

    Ik ben leerling verpleegkundige in het ziekenhuis, heb eerst de Bol gedaan maar ben vorig jaar mei overgestapt naar de leerling- functie. Ik kwam op orthopedie & K.N.O, leuke afdeling, maar begeleiding ho maar. Drain verwijderen, werd op staande voet besloten dat ik dat maar moest doen onder begeleiding, dat ik de theorie nog niet had gehad deed er niet toe. Ik moest, er keek toch iemand mee ?? van nood tot ramp vergat ik de patiënt haast gerust te stellen ik vergat zelf door te ademen en de collega kon alleen maar lachen. De patiënt had het gelukkig niet als vervelend ervaren, vond dat ik het goed deed maar de angst en onzekerheid heeft mij als leerling flink beschadigd. Inmiddels werk ik op trauma, en heb ik het naar me zin, de begeleiding is super. 3 ervaren verpleegkundige die er afwisselend voor je zijn. En de teammanager, zijn deur is altijd open. Trauma, top leerafdeling!!

  • no-profile-image

    Alex (vpk-io)

    De enige concrete houvast in begeleiding zijn de (schaarse) collega's, die open staan. Open staan voor wie je bent, los van het 'hokje' waar je al snel in terechtkomt. Een leerling is niet te vergelijken met zijn voorganger, stereotype op basis van leeftijd, of op basis van een 'los' moment van even 'minder' functioneren. Leerlingen zijn soms ook net mensen. Er wordt verwacht dat je je constant aanpast, maar naar welke lijn? Praktisch iedere collega werkt anders, bij voorkeur nog met de ideeen haaks op die van een ander. Maar toch wordt er verwacht dat je bij beide goed functioneert. Het vak is mooi, uitdagend en biedt veel voldoening. Maar daar kun je niet aan vasthouden zonder goede begeleiding. Begeleiding die naar jou als leerling kijkt, persoonlijk en dus de individuele (en daarmee unieke) situatie.
    In een voorgaande blog schreef iemand iets over zwemmen. Als leerling wordt je in het diepe gegooit, degenen die niet verdrinken krijgen een diploma. Zo voelt het ook. Ik mis mijn bandjes.

  • no-profile-image

    Jeroen (HBOV 4e jaars)

    Het is natuurlijk wel van belang dat je als leerling of stagiaire je eigen grenzen bewaakt. Een stage is een leermoment en je bent nog in de gelegenheid om te leren. Als je goede begeleiders hebt, weten zij ook dat ze je niet mee mogen rekenen als een volwaardige kracht. Mijzelf is dat ook wel eens overkomen maar ik laat dan mijn grenzen wel duidelijk zien. Ik ben lerende en loop mee op de afdeling. Ik zeg dat ik leerling of stagiaire ben (met mijn contract en bijbehorende wederzijdse verwachtingen onder de arm)en dat ik mijn eigen leerproces uitstippel zoals mij is geleerd en is afgesproken.
    Ik vind het daarom een beetje jammer dat de schuld wordt afgeschoven op drukte en collega's die je niet kunnen helpen. Op een goede leerplaats kan dat wel en daar heb je zeker voor 80% zelf de hand in!

  • no-profile-image

    Leonie

    Dit is toch te treurig voor woorden....Goede verpleegkundigen zijn hartstikke nodig, maar de leerperiode wordt een soort van ontgroening. Zorg dat je het overleefd... Ik ben zelf laatstejaars HBO-V, liep vorig jaar stage in de thuiszorg en nu op een afdeling in een academisch ziekenhuis. De begeleiding is niet goed, de beoordelingen sluiten niet aan, de leidinggevenden zijn niet sociaal vaardig en onderbuikgevoelens regeren. (de collega's die wel open eerlijk en respectvol zijn, zijn dungezaaid)
    Wat een nare plek! Nog een half jaar en ben ik klaar. Hup snel weer de thuiszorg in. Lekker zelfstandig en werken met lieve mensen die niet mede door een naar systeem nare trekjes krijgen! En ook gewoon hun leerlingen begeleiden tot goede verpleegkundigen: gericht op alle facetten van het beroep.

  • no-profile-image

    Sabrina

    Ik ben laatste jaars mbo v leerling, verkort. Heb de nodige ervaring opgedaan in de zorg. Maar sinds ik in het ziekenhuis werkzaam ben heb ik gemerkt dat het toch vaak te druk is om de juiste begeleiding te bieden. In mijn geval heb ik ook niet altijd meer nodig, maar ik heb al vele leerlingen (mede)hierdoor onder uit zien gaan. En dat is heel jammmer. Het heeft natuurlijk altijd een nadeel om leerling te zijn vanwege je kwetsbare positie. er zitten wel degelijk ook leuke en leerzame kanten aan. Het maakt je wel erg zelfstandig. Je leert ook sneller je mening te geven; en je grenzen aan te geven. Dit ligt natuurlijk ook hoe je bent en wat je ervaring is. Dit is in ieder geval mijn mening.

  • no-profile-image

    Willeke

    Ik ben leerling HBO-V deeltijd 4e jaars. Ik mag nog het laatste jaar diffen. Ik vind leerling zijn in de zorg een grote ellende..je bent afhankelijk van de beoordelingen van je collega's die vaak niet op feiten gebaseerd zijn maar op onderbuikgevoelens..ik ben dat erg vaak tegengekomen. Ik ben een persoon die graag zelfstandig werkt wat ook niet echt samenstrookt met leerling zijn. Het laatste jaar heb ik in de thuiszorg gewerkt als verpleegkundige in de wijk gebaseerd op de deelkwalifcaties die ik heb behaald. Ik vond het een grote verademing ten op zichte van de verpleegafdeling in een groot algemeen ziekenhuis. Je bent lekker zelfstandig bezig en bij geringste twijfel heb je overleg met de achterban. Maar over het algemeen zijn mijn ervaringen niet erg prettig geweest. Wat meer care om je leerling verpleegkundigen mag best en als je iemand beoordeelt doe het dan objectief!

  • no-profile-image

    Mell

    ik ben gediplomeerd verpleegkundige en pas begonnen aan een nieuwe opleiding.. namelijk social work. ik heb een beroep in de zorg achter me gelaten omdat ik juist de begeleiding erg miste, wat ik zelf erg belangrijk vond.. Mensen worden ziek. ernstig ziek of gaan dood. Waar is de begeleiding die deze mensen psychisch nodig hebben???
    Als leerling verpleegkundige heb een leuke tijd gehad op mijn stages en erg veel geleerd.
    Het is druk op een afdeling, dat klopt.. maar je leert wel gelijk de werkdruk en alles wat daarbij komt kijken ervaren. En als je op een goede afdeling zit, waar er tussen leerlingen. praktijkbegeleiders en school een goede communicatie is. Dan is er ook daadwerkelijk tijd voor de begeleiding van leerlingen.
    zo heb ik het in vier jaar ervaren!!

  • no-profile-image

    Roos (hbo-v derdejrs duaal)

    Nog een reactie op de uitdrukking van Annemiek: "Nurses eathing their young". Werkelijk het klopt! De frustratie van de begeleiders, die mede komt omdat ze het ons goed willen leren en het dan niet lukt door de drukte, wordt door mij soms wel zo ervaren. Ook een goede actie om een klinische les over de verantwoordelijkheden van het werken met een leerling te geven!

  • no-profile-image

    Linda (HBO-V 3ejaars)

    Ik loop op dit moment nog stage op de leerafdeling. Op deze afdeling wordt eigenlijk verwacht dat je als leerlingen een hele zaal runt, overdag met zn 2en, 's avonds alleen.. In het begin waren we met 15 studenten, tussendoor zijn er 2 gestopt en 2 lang ziek geweest, de ene student 10 weken, de andere 3 weken...
    Door ziekte kwam het dus voor dat ik de ene kant van de zaal deed en de werkbegeleider de andere kant! Hierdoor kon de werkbegeleider mijn handelingen niet in de gaten houden en dus ook niet mij beoordelen..

    Ik ben nu bijna aan het eind van mijn stage, heb bijna mijn beoordelingen binnen.. Maar nu er een nieuwe groep stagiaires is gestart en het erg druk is binnen het ziekenhuis, merk ik dat de werkbegeleiders aan het eind van de dag op zijn en naar huis willen.. Evalueren wordt niet gedaan en ook beoordelen schiet er bij in.. Als je het de volgende dag wilt doen dan is het hetzelfde riedeltje!

    Het werken is erg leuk, maar als je uiteindelijk niet kunt bewijzen wat je hebt gedaan kom je nergens...

    Dus... Stagiaire zijn is leuk, maar soms ben je meer werknemer!

  • no-profile-image

    Anneke (4e jaars HBO-V)

    Soms is het lastig om leerling te zijn, maar meestal heerlijk. En tja, het hoort er nou eenmaal bij. De verantwoordelijkheid die je leert te hebben, ook al hoor je die als leerling zijnde niet te hebben. Gesprekken hebben gepland, die keer op keer niet doorgaan, omdat het te druk is. Je MOET heel duidelijk je grenzen KUNNEN stellen, anders worden er fouten gemaakt en belemmeren de problemen van de werkvloer je leerproces. Tijdens mijn stage heb ik een klinische les gegeven over 'de verantwoordelijkheden van het werken met een leerling'. Ik merkte dat collega's niet wisten, wat voor verantwoordelijkheden je hebt als je leerlingen begeleid en er kwam een enorme discussie op gang. Het is goed om jezelf en je collega's bewust te maken van wat de verantwoordelijkheden zijn. Dan wordt je met zijn allen weer scherp. En duidelijkheid schept orde, in de chaos die er soms kan zijn.

  • no-profile-image

    Tiemen (4e jaars HBO-V)

    Het ligt er ook aan waar je stage loopt.

    Ik loop zelf in het ziekenhuis stage en het is daar ook vooral de laatste tijd verschrikkelijk druk.
    Gelukkig zijn de collega's en werkbegeleiders wel op de hoogte dat je eigen leerproces voorgaat op drukte. Soms schiet dit er bij in maar als je goed voor je leerproces op komt (en een goede ondersteuning van school krijgt) kun je je eigen voorwaarden min of meer creeëren.

    Ik begrijp echter wel goed dat dit per stage instelling sterk kan verschillen. Ik heb 'toevallig' het 'geluk' dat op mijn stageplek de communicatie tussen werkbegeleiders, praktijkbegeleiders, en school prima in orde is.

  • no-profile-image

    Leontine (vierdejaars hbo-v)

    Ik vind het verhaal van Roos erg herkenbaar.
    Naar mijn idee wordt het leren niet overal evenveel gestimuleerd. Voor een groot deel heb je daar zelf een aandeel in, maar dit is wel een hele kluif om op je te nemen.
    Sommigen hebben hun woordje klaar en kunnen prima voor zichzelf opkomen, sommigen hebben deze vaardigheden echter (nog) niet en komen daardoor te zwemmen als leerling.
    Je moet erg veel en van alle kanten worden zijn er bepaalde verwachtingen die aan je gesteld worden.
    Dit maakt voor mij de stages een stuk minder leuk.

  • no-profile-image

    Noortje Sprengers

    In de rol van leerling ben je altijd kwetsbaar, iedereen vind iets van je en je wordt steeds beoordeeld. Maar het lijkt tegenwoordig wel allemaal steeds erger te worden, minder tijd om te begeleiden enz.

  • no-profile-image

    Annemiek

    Je vraagt "is het nog wel leuk?" Betekend dat dat het vroeger wel leuk was? Ik kan me van 28 jaar geleden nog genoeg minder leuke dingen herinneren, en ja, er waren ook zeker wel leuke momenten. Gek dat je de minder leuke dingen het best onthoudt. Net als Roos heeft me toen ook iemand toegebeten "weet je dat nog niet". Niet echt bevorderlijk om te leren. In het Engels is er een term voor: "nurses eating their young."

  • no-profile-image

    Roos (HBO-V derdejaars duaal)

    Leuk zeker, maar zoals zovaak: zelf de slingers ophangen! Tumoren, vijfjaarsoverlevingskans, randomised studies, leed van patiënten en operaties vliegen mij dagelijks om de oren. Dus die slingers zijn soms ver te zoeken. Wat ik herken zijn dat de verwachtingen hoog zijn.

    Al een aantal keren zijn er dingen niet goed gegaan, hier wordt je redelijk zwaar op afgerekend. "Weet je dit nou nog niet? Dit zou je toch zeker al moeten kunnen" "Roos dit heb je niet goed gedaan!". Deze verwachtingen zijn een stressverhogende factor die je als leerling er soms net even niet bij kan hebben. Want naast student zijn (op kamers/feestjes/portfolio/kerncompetenties) heb je ook de zorg voor specialistische ziektebeelden.

    Wat vinden jullie: kan dit? Kan de hoge werkdruk/complexe zorg al op de schouders van tienerjarigen gedrukt worden?
    Dit is gedeeltelijk een keus van jezelf, maar de begeleiding en vooral de verwachtingen van een leerling moeten haalbaar zijn.

  • no-profile-image

    Roos hbo v leerling

    Het werken als leerling in de zorg vind ik juist heerlijk. wanneer ik tegen iets aanloop waar ik niet voor bevoegd ben, vraag ik een medeleerling die hier wel voor bevoegd is. Pas wanneer dit niet lukt ga ik naar een gediplomeerde collega. En zo werken de overige leerlingen ook op de huidige afdeling.
    Dit scheeld hoop werkdruk voor de gediplomeerde en kunnen zij het overzicht houden op de handelingen bij leerlingen die nog niet zo ver zijn dat zij zelfstandig kunnen werken.
    Ik denk inderdaad dat grenzen stellen maar ook zeker assertief zijn en zeker zijn van wat je kan en mag een grote rol spelen als leerling. Tevens het is en blijft een 24 uurs instelling, is het dan daadwerkelijk zo vervelend wanneer er niet zulk belangrijk werk blijft liggen voor de volgende dienst??

    Ook over het niet praten over gevoelens herken ik wel een deel, maar ook hier denk ik, waarom beginnen wij leerlingen er niet zelf over. Het is toch normaal dat wij moeten wennen bepaalde omstandigheden, is het dan ook zo raar dat wij zelf hierover beginnen tegen collega's? Hierbij geld denk ik ook dat wanneer je assertief bent je nog meer de verantwoording neemt voor de patient maar ook zeker voor jezelf.

  • no-profile-image

    Jeroen (HBOV 4e jaars)

    Het is natuurlijk wel van belang dat je als leerling of stagiaire je eigen grenzen bewaakt. Een stage is een leermoment en je bent nog in de gelegenheid om te leren. Als je goede begeleiders hebt, weten zij ook dat ze je niet mee mogen rekenen als een volwaardige kracht. Mijzelf is dat ook wel eens overkomen maar ik laat dan mijn grenzen wel duidelijk zien. Ik ben lerende en loop mee op de afdeling. Ik zeg dat ik leerling of stagiaire ben (met mijn contract en bijbehorende wederzijdse verwachtingen onder de arm)en dat ik mijn eigen leerproces uitstippel zoals mij is geleerd en is afgesproken.
    Ik vind het daarom een beetje jammer dat de schuld wordt afgeschoven op drukte en collega's die je niet kunnen helpen. Op een goede leerplaats kan dat wel en daar heb je zeker voor 80% zelf de hand in!

  • no-profile-image

    Ursula (leerling vp)

    Je wordt niet echt uitgenodigd om de zorg in te gaan! en maar klagen over personeels te korten.

  • no-profile-image

    Ursula (leerling vp)

    Ik ben het wel een beetje met dit verhaal eens. Ik loop nu als derde jaars stage in een ziekenhuis. Ook hier merk ik heel erg dat de werkdruk gewoon erg hoog ligt en het feit dat je lerling bent (en zoals ik nu overgepland moet staan) wordt eigenlijk een beetje links laten liggen. In principe wordt je als volledige kracht mee gerekend. De eerste dagen misschien niet maar daarna wel en inderdaad voor bepaalde dingen waar jij tegenaan loopt als leerling of dingen waar jij nog niet bevoegd voor bent is soms helemaal geen tijd... zoek het maar uit.

    Het is allemaal veel theoretischer, en een verslag hier en een verslag daar.. je blijft bezig...

    Ik weet niet hoe het vroeger was maar als ik de verhalen zo hoor is het er zeker niet leuker op geworden om leerling te zijn!!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden