Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Arts en waarheid

Doe je er iemand een plezier mee, als je vertelt: u bent ongeneeslijk ziek?

Nee, natuurlijk niet. Eindig leven is voor niemand een cadeautje. Maar de een geeft het duidelijkheid na een lang ziekbed vol onderzoeken en wachten. De ander zaag je met het nieuws de laatste poot onder de stoel vandaan.

In sommige culturen wordt over kanker niet gesproken. ‘Die verschrikkelijke ziekte’ wordt het genoemd of liever nog wordt het doodgezwegen. Familie kiest wat je te horen krijgt en waarschijnlijk is dat niet de waarheid. Als je in die landen ernstig ziek raakt, gaat de omgeving gewoon heel goed voor je zorgen.

Ik heb een patiënt op mijn afdeling. Zijn familie besluit dat hij niet zal kunnen verdragen dat hij stervende is. Dokter en verpleging wordt verzocht de diagnose stil te houden. Als de dokter aangeeft dat dit niet door de familie mag worden besloten, wordt meer druk op hem uitgeoefend. Hij mág niets zeggen. De patiënt zal eerder sterven, meent zijn familie, en veel ongelukkiger. Is dat nodig?

Een andere patiënt vecht voor zijn leven. Hij weet dat hij kanker heeft, maar gaat Nederlands de strijd aan. De man wordt geopereerd. Met een thoractomie wordt zijn borstkas verkend. Dan blijkt zijn maligniteit minder operabel dan ze dachten. De wond wordt gesloten, de man weer gewekt. ‘Niet alleen hebt u kanker, maar er is ook nog eens niks meer aan te doen,’ stamelt de teleurgestelde chirurg.

Hoe moet deze man herstellen van zijn grote operatie, terwijl hij weet dat zijn ziekte er nog zit? Hoelang zal hij nog leven? En hoelang zou hij leven, als de dokter tegen hem had gelogen: ‘Goedemorgen, uw tumor is succesvol verwijderd’?

Moet een arts altijd de waarheid vertellen?

Gerelateerde tags

3 reacties

  • no-profile-image

    Ria

    In principe altijd de waarheiod vertellen. Maar een paar jaar geleden verzorgde ik een man van Turkse afkomst. familie wilde persee niet dat we de man zouden vertellen dat hij kanker had. Na drie gesprekken met familie (oa over de man geen mogelijkheid geven om afscheid te nemen) was ik overtuigd - dat ik het niet moest zeggen. De man wist het natuurlijk wel - dat meende ik wel aan hem te merken. Maar hij vroeg nooit iets omtrent zijn ziekte. In het zorgplan nam ik op dat we de wens van de familie moetsen respecteren. het gaf wel veel diskussie in het team. Maar de zorgverlening verliep goed. Mevrouw (die ik nu begeleid vanwege ene chronische aandoening) is nog altijd blij dat ik het toen geaccepteerd heb. Het mooiste is dat ik dat het tegen haar wel moet zeggen - als ze een terminale ziekte zou hebben...

  • no-profile-image

    Katrien

    Natuurlijk is het moeilijk en ook pijnlijk voor alle partijen om iemand mee te moeten delen dat men de patient niet meer beter kan maken. Maar zoals in de vorige reactie. We kunnen altijd iets doen om het leven dat rest nog dragelijk te maken. We kunnen en moeten altijd de mogelijkheden die er zijn open houden om dit te doen. Door de patient te onthouden dat hij/zij aan het einde van het leven is onthou je zowel patient en familie om "goed" afscheid te nemen. Het krijgen van kanker is natuurlijk niet niks, maar geen afscheid van elkaar kunnen nemen is nog veel erger. Samen de weg naar het einde bewandelen is voor velen heel zinvol. Alleen wordt dit pas duidelijk wanneer men het proces doorlopen heeft. Jammer. Artsen en verpleegkundigen moeten zich hiervan bewust zijn. Het rouw proces begint op het moment dat men het slechte nieuws krijgt. Samen dit proces te mogen doorlopen is een zinvolle zo niet geweldige ervaring. Eigen ervaring. Ontneem dit niemand.

  • no-profile-image

    Annemiek

    Dat laatste, liegen, is helemaal uit den boze.
    De patient die niet verteld wordt dat hij een ziekte heeft waaraan hij dood zal gaan, wordt de kans ontnomen zijn zaakjes op een rijtje te krijgen en nog het beste van van zijn laatste maanden te maken. Patienten zijn slimmer dan we denken en hebben het ook wel door, en kunnen zich hierdoor heel eenzaam voelen.

    We hadden laatst een inservice van een palliative care arts, een ding wat hij zei zal me altijd bijblijven: zeg nooit "we kunnen niks meer voor u doen". Er is altijd iets wat we nog kunnen doen. Het zal de patient niet genezen, maar hem wel helpen met zich beter voelen.

    Sommige artsen hebben moeite met het einde van het leven, maar liegen of verzwijgen is nooit goed.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden