Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Leerlingverpleegkundige in het kwadraat

In het kader van de rol van coach begeleidde ik vorig jaar een eerstejaars leerlingverpleegkundige. Een week lang ging ze met mij mee de wijk in.

Uiteraard zette ik mijn beste beentje voor en liet haar alle ins en outs van het vak zien. Niet alleen liet ik haar meekijken bij het katheteriseren, maar ik legde haar daarbij natuurlijk ook het één en ander uit.

Eigenlijk was ik blij als ze iets niet wist. Dan kon ik dat tenminste uitleggen, waarbij ik dan mezelf kon testen of ik het überhaupt wel allemaal zo goed wist. In het begin van de week liep het allemaal op rolletjes. Ik had het gevoel dat ik mezelf echt nuttig maakte en een positieve bijdrage leverde aan haar leerproces. Dat was ook zo, bleek naderhand.

Maar aan het einde van de week moest ik mij toch eens achter de oren krabben toen die vraag kwam over het verschil tussen twee soorten oogdruppels en de specifieke werking daarvan. Ik had de ervaring uit voorafgaande stages dat wanneer de begeleider een vraag niet kan beantwoorden de verantwoordelijkheid terug wordt gelegd bij de leerling. Zo liet ik haar dus de namen van de oogdruppels opschrijven en verzocht haar een en ander zelf op te zoeken.
Dat had ze keurig gedaan, want de dag erna kon ze mij een globale beschrijving van haar bevinding geven.

Aan het einde van de week evalueerde ik met haar begeleidster en toen voelde ik me stiekem al een gediplomeerd verpleegkundige.

Die week heb ik echt heel veel geleerd: het niveau van de leerling inschatten, het op een effectieve manier begeleiden van een jongerejaars, maar ook het graven in je eigen verworven kennis.
En dan blijkt dat je toch nog hier en daar een steekje laat vallen. Maar mag dat niet? Je gaat toch pas echt leren na je diplomering, zeggen 'ze'.

Heb jij al eens een jongerejaars leerling begeleid? Waar liep je tegenaan of wat viel juist mee? 

Suzan Senczuk

Gerelateerde tags

3 reacties

  • no-profile-image

    Michelle

    Ik ben leerlingverpleegkundige 2e jaars en moest laatst een nieuwe collega ondersteunen bij het middageten voor de bewoners. Ik vond dit wel raar om als leerling te zeggen wat iemand moet doen, maar van de andere kant ook heel logisch, je leert er zelf heel veel van als je zelf ineens moet nadenken (dat doe je normaal ook wel, maar dan is er altijd iemand die wat van je overneemt).

  • no-profile-image

    Chris

    Inderdaad blijf ik leren na mijn diplomering. Ook vindt ik dat je niet alles hoeft te weten maar wel dat het belangrijk is dat ik weet waar ik de informatie kan vinden. Het begeleiden van een leerling geeft mij dat ik mij bewust wordt van mijn minder sterke kanten en het is aan mij om dat bij te scholen. Ook ik geef de bal naar een leerling terug om zelf informatie op te zoeken en dat is juist bij het zelfstandig leren.
    Ik ben ervan overtuigd dat heel veel collega's op deze wijze werken in verschillende diciplines. Ik vindt dit geen tekortkoming maar wel een verijking als je er goed mee om kan gaan.
    Vroeger toen ik zelf leerling was keek ik erg tegen de collega's op die wel gediplomeerd waren omdat ik dacht dat zij alles wisten en konden. Nu is mijn ervaring dat dit beslist niet zo is en ik vindt dat geen valen maar wel een vereiking van zelfkennis.

  • no-profile-image

    Joyce

    Leren houd bij mij niet op na diplomering. Ik ben al vele jaren gediplomeerd en leer nog steeds. Leerlingen begeleiden is geen 1-richtingsverkeer. Zij hebben een andere kijk op mensen of situaties als ik en daarover nadenken en praten vergroot je kennis en ervaring. Hun feedback over jouw houding, gedrag en werkwijze laten je kritisch naar jezelf kijken. En inderdaad zoals in bovenstaande blog beschreven je kunt jezelf testen of je het allemaal nog wel zo goed weet.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden