Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Verbluft aan het bed

Het is werkelijk ongelofelijk, maar daar zit ik weer; verpleegkundige langs de lijn. Deze keer is het mijn vader die een ziekenhuis nodig heeft.

Daar zit ik weer naast een ziekenhuisbed. Een Krankenhausbett, moet ik sagen, want mijn vader ligt in Duitsland. Ik kijk er mijn ogen uit. Drie verschillende bedden met steeds slechts ruimte voor een nachtkastje er tussen. Drie bedden die wij minimaal drie jaar geleden hebben afgeschaft. Bedden die je hand- en voetmatig moet verhogen of verlagen. Mijn vader heeft een gebroken been, maar geen papegaai. Hij kan geen kant op. Aan de muur hangt geen klok, wel bladderende verf. De badkamer is anderhalve vierkante meter. Het sanitair stamt uit de middeleeuwen, maar er is warm water. Er is geen tafel of stoel op de kamer, maar dat geeft niet, want iedereen heeft bedrust en over Decubitusprävention hoor ik niemand. Mijn vader heeft een zwaar ongeluk gehad, maar zusters doen geen bloeddrukken. Of wel een afgeschaft ritueel of wellicht hier nog niet uitgevonden. Als ik vraag of ik mag blijven slapen, antwoordt de zuster een streng ‘Nein’. Geen uitleg, geen medeleven, nur nein.

De verzekering regelt dat mijn vader de volgende ochtend wordt opgehaald door een Nederlandse ambulance. Mijn vader belandt in Heerenveen, waar ik de verpleegkundigen gelukkig weer kan verstaan. Wederom kijk ik mijn ogen uit. Mijn vader heeft een supersonische tv met internetfunctie en telefoon. Vanwege de MRSA-quarantaine is er een intercom. Handig om bijvoorbeeld vóór al het verkleden te weten dat hij slechts een theelepeltje nodig heeft. Naast het bed hangt een vochtbalans. In het zicht en overzichtelijk. Handig, denk ik. Als mijn vader nuchter moet zijn, staat dat in blokletters op een bordje naast zijn bed. Niet gek, denk ik, moeilijk te missen. De verpleegkundige bijt zich vast in een haastige chirurg en vraagt of mijn vader niet even mag mobiliseren. Voor hij het weet, zit hij heerlijk even in een stoel, bij het raam en wast zij zijn haren.

Wat een verschillen, wat een leermomenten. Sommige verpleegkundigen combineren hun activiteiten handig, sommigen zeggen fantastische dingen en soms zijn het gewoon de gewoontes die me aanspreken. Naast vader-knuffelen, doe ik ook een beetje aan stagelopen. Ik snuif de Heerenveense trucjes in me op. Ik ben niet te beroerd om toe te geven dat ik hier nog iets van kan leren.

5 reacties

  • no-profile-image

    Ellen

    O,Sandra ik snap helemaal wat je bedoelt. Ik heb in Duitsland in de psychiatrie gewerkt en ik moet eerlijk zeggen, dat leek wel 1800 zoveel. Echt bizar. Maar ik weet ook dat er ziekenhuizen zijn die geweldig zijn. Je moet er alleen de weg weten.En die weet je dus niet als er onverwacht een ongeval zich aandient.
    Ik hoop, dat het intussen wat beter gaat met je vader?

  • no-profile-image

    toemaarhe

    Annette, Er is maar 1 manier om dit te veranderen en dat is een klachtenbrief. Ik vind jouw casus zelfs iets voor de inspectie!
    Mijn ziekenhuis gaat nog meer bezuinigen en met name op zorgpersoneel en ondersteunende diensten.
    De directies en inspecties zijn dus ongevoelig voor werkdruk en slechte zorg > let wel niet door de verzorgende/ vpk veroorzaakt!

  • no-profile-image

    Lydia

    Ik heb in januari dit jaar in Duitsland, Meppen, in het ziekenhuis gelegen voor een operatie aan mijn rug. Dit omdat ik in Nederland niet geholpen kon worden, moest er maar mee leren leven, maar dat dus niet. Prima ziekenhuis, de "duitse"zusters deden hun uiterste best om zich verstaanbaar te maken, omdat ik diabeet ben en moet bloedsuikeren deden we het gewoon tegelijk. Zij met hun waarden en ik de mijne, wisten we allebei dat ik goed zat of niet.
    Hier waren ruime kamers, ruime badkamers en verder gewoon nederlandse standaarden. Dus niks te klagen. Het kan dus ook anders. En nu bijna een jaar later, had die Duitse dokter toch gelijk, ik sta weer aan het bed, afgekickt van de morfine en ben die duitse dokter niet vergeten, hij dacht van wel. Maar deze dokter zal ik nooit vergeten, gaf me mijn leven als mens en als verpleegkundige terug.

  • no-profile-image

    annette

    Ook in Nederland kun je zo verbluft zijn. Mijn moeder onderging een geplande heupoperatie op vrijdag, tegelijk met nog 7 anderen. Bij het avondbezoek kwam ik tot de verbijsterende ontdekking hoe slecht de zorg kan zijn. Mijn moeder lag aan de O2, maar het zuustofbrilletje was niet aangesloten op het zuustof apparaat. Er waren 2 infusen van anderen leeg( geen infuuspomp), er lag een vrouw te braken, bekkentjes waren nergens te vinden, iemand anders had gebeld, maar er kwam geen verpleegkundige. Ook niet in het uur dat ik daar was. Mijn moeder kreeg een complicatie, maar aangezien het weekend was, was er moeilijk een arts te vinden. Enz, enz. Zelf werk in als verpleegkundige in een hospice en prijs me gelukkig dat de zorg daar op zo`n hoog peil staat.Tijd en aandacht, dat is nodig.

  • no-profile-image

    vanhaverbeke Roger

    Dag Sandra,
    Ik begrijp je emoties maar al te goed, daar ik zelf geconfronteerd wordt met een aantal problemen in dezelfde zin. Ik woon vanaf 1 juli dit jaar in Frankrijk (Rijsel) en na twee rappels van mijn Belgische mutualiteit ben ik nog steeds niet ingeschreven bij de CPAM (caisse nationale de maladie).
    De zorg in de ons omringende landen is totaal anders georganiseerd en wekt veel wrevel op.
    Een week wachten voor een afspraak bij een huisarts is hier gewoon en ingeval dat 's avonds ziek wordt ga je naar de spoed van het dichtbijzijnde ziekenhuis waar de huisartsen een wacht verzekeren, een apotheek vinden is dan ook al zeer lucratief en soms moet je na uren wachten nog eens een kwartiertje rijden om een apotheek te vinden. Er is ook geen beddenhuis voorzien aan de de spoed-opname met het gevolg dat je ofwel terugkeert naar huis met al je resultaten of dat je wordt opgenomen als men goesting heeft. Ik woon op 15km van de Belgische grens en niemand spreekt een woord Nederlands of doet de moeite... nous sommes les petits Belges....en ik mag ook niet zonder toelating van mijn Franse mutualiteit mij niet laten verzorgen in België, niettegenstaande ik op ongeveer 30km zeer goede ziekenhuizen kan contacteren in Ieper, Roeselare en Kortrijk.
    Waar zitten we dan met onze Europese gelijkschakeling en grensoverschrijdende zorg en andere zaken.
    Ik heb reeds schrijnende toestanden meegemaakt want er zijn onvoldoende artsen, tandartsen, specialisten zelfs in het departement Le Nord. In Frankrijk moet je de drie goddelijke deugden van buiten kennen: ootmoed, geduld en volharding en als buitenlander absoluut geen kritiek geven en altijd knikken, parce que c'est la France qui pense pour toi.
    Nu ik vind het hier niettgenstaande al deze beslommeringen nog nog wel de moeite waard en probeer er elke dag een toffe dag van te maken, ook al hebben de Fransen geen structuur et aujourd'hui c'est aujourd'hui et demain ça on règle demain.
    Rustig blijven Sandra en verder werken .... op je eigen wijze...patiëntgericht, open en empathisch, dit is m'n motto.
    Het ga je goed en ik wens je vader een vlotte genezing toe.
    Daag
    Roger

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden