Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Grenzeloos professioneel?

Ken je dat? Je leest mappen; mensen teruggebracht tot een abstract en overzichtelijk geheel van ziektebeelden, toeters en bellen en klussen. Maar op zaal is alles anders.

Met voorkennis stap je een patiëntenkamer op, waar mevrouw SLE eigenlijk een tweeënvijftig jarige, dappere dame blijkt te zijn. De klussen in je gestructureerde hoofd, moet je onmiddellijk loslaten, want de vrouw blijkt te huilen. En terwijl je aanschuift naast haar bed en haar ingrijpende voorgeschiedenis aanhoort, gebeurt het.

De vrouw steelt je hart. Nee, niet als een mogelijke levenspartner. Zoals, volgens mij, alleen een enkele patiënt dat kan. Met haar moed of oogopslag, prachtige of indrukwekkende levensverhaal of met een glimlach middenin alle ellende. Ik weet ook niet wat er gebeurde. Maar ik wilde bij haar zijn. Ten koste van andere patiënten, misschien. Om haar inspirerende verhalen te horen en haar te dienen als geen ander.

Heel soms overkomt het je. Mij. Verpleegchemie. Een extra klik. Zo heb ik het zelfs eens gewaagd een patiënt een kaartje thuis te sturen. Omdat ze van mijn afdeling vertrok om thuis te sterven. Haar laatste opgeluchte momenten zou ze thuis zijn. En dat raakte mij. En dat wilde ik haar zeggen. Maar ging ik hier niet over de grenzen van mijn professionaliteit?

De familie vertelde dat de vrouw het enorm had gewaardeerd. En die woorden kon ík dan weer goed gebruiken. Toch keek een collega bedenkelijk. Had dit wel zo gemoeten? Je mag toch geen voorkeur hebben voor de ene patiënt boven de andere? Toch?

Gerelateerde tags

5 reacties

  • no-profile-image

    Aljo

    Wat een prachtige uitspraak van Yulian! Mijn complimenten (kan zo op een tegeltje)!

  • no-profile-image

    Yulian

    Wie zich niet laat raken is geen verpleegkundige, maar iemand met zwaar en vies werk, en een plaag voor de patiënt. Wie zich te veel laat raken riskeert een burn-out. Het evenwicht vinden is professionaliteit.

  • no-profile-image

    annette

    Ik vind het een waardevol menselijk gebaar om een client een kaart te sturen als je dat zo voelt. Ik werk als verpleegkundige bij mensen thuis (vooral oncologie) als ik hoor dat iemand is overleden stuur ik altijd een kaart naar de familie. Dit wordt gewaardeerd en zelf sluit je hiermee ook iets af.
    Gr. Annette

  • no-profile-image

    Hanneke

    zo zie je maar; professionaliteit en persoonlijke aandacht gaan heel goed samen!
    als expatient weet ik me een aantal verpleegkundigen te herinneren meer aan hoe men met mij om ging, minder aan hoe professioneel men werkte.... zo belangrijk!

  • no-profile-image

    Yu Lian

    Je hebt je patiënt niet benadeeld of misbruik gemaakt van je macht als verpleegkundige. Ook trek je je haar overlijden niet zo aan dat je er zelf onder lijdt.
    Ik zie hier dus geen ethisch bezwaar, maar juist een waardevol gebaar.
    Juist degenen die zich verschuilen achter professionele distantie maken ons beroep vaak te schande.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden