Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Intolerante familieleden

Heel apart, als je merkt dat je activiteiten buiten je werk en je taken als verpleegkundige elkaar soms pijnlijk raken.

In mijn vrije tijd ben ik onder meer actief bij Stichting Anders, een Schijndelse organisatie die vrijheid, duurzaamheid en tolerantie tracht te bevorderen door het organiseren van diverse activiteiten, zoals workshops bij het middelbaar onderwijs en multiculturele festivals. Tolerantie en verdraagzaamheid staan bij ons hoog in het vaandel: het accepteren van je medemens met diverse culturele achtergronden, gewoontes en gebruiken. En afgelopen week werd ik tijdens mijn dienst juist geconfronteerd met een gebrek aan tolerantie en verdraagzaamheid.

Een nieuwbouwwijk in een van de dorpen rond Den Bosch: een 37-jarige vrouw wordt palliatief gesedeerd. Om het bed in de huiskamer verschillende mensen: haar familie, haar partner en veel vrienden. Ook in de tuin staan verschillende mensen. De sedatie is nog niet volledig gelukt en ik ga telefonisch overleggen met de huisarts. Ik leg het probleem uit, stel oplossingen voor en samen komen we tot de conclusie dat de hoeveelheid dormicum en morfine in de pomp moet worden verhoogd. 

Ik kom terug de kamer in en richt mij rechtstreeks tot de partner om uit te leggen wat we hebben besproken. De ouders van de vrouw laten meteen blijken er niet van gediend te zijn dat ik me alleen richt tot de partner. De vader zegt zich op deze manier gedegradeerd te voelen 'tot een buurman die toevallig op bezoek is'. Ik ga de discussie niet aan, spreek verder met de partner af wat er gaat gebeuren.

Nadat ik de pomp heb bijgevuld, leg ik de ouders rustig uit dat in situaties als deze de partner de belangrijkste gesprekspartner is, en dat met hem of haar ook veranderingen in het beleid worden doorgesproken. Daarmee wil ik niemand passeren.

Een dag later kom ik ’s ochtends vroeg terug. Ik begrijp uit het gesprek met de partner dat zijn contact met de familie van zijn vriendin – laten we het netjes zeggen – niet optimaal verloopt. Zaken als tolerantie en verdraagzaamheid zijn voor hen onbekende begrippen.

De vrouw is intussen overleden, en ik heb me de afgelopen dagen tijdens mijn activiteiten voor de stichting regelmatig afgevraagd, hoe moeilijk de ouders het nu zullen hebben. Je isoleert je enorm als je geen begrip kunt opbrengen voor anderen en denkt dat de wereld alleen maar om jou draait.

10 reacties

  • no-profile-image

    Paultje

    Zelf heb ik eens meegemaakt, dat ik midden in de nacht werd gebeld door de moeder. Zij was bij haar dochter op visite geweest (dochter had zelf al volwassen kinderen) en was het er niet mee eens, dat kinderen en partner hadden besloten geen vocht toe te dienen.
    Zij probeerde op de man te spelen, om mij aan haar zijde te krijgen en zou wel eens met de arts bellen, als ik aan deze onmenselijke manier van sterven zou meewerken.
    In de thuissituatie komt de moeder echter normaal nooit in beeld (zij woont er niet en is in deze situaties normaliter nooit een gesprekspartner.)
    De partner zal als het goed is het meest dicht bij de wensen van de stervende partner staan.
    De moeder in mijn geval heb ik ook geadviseerd om met de partner en de kleinkinderen een gesprek te hebben.
    Zij is in deze geen beslissingspartij, tenzij de partner en kleinkinderen besluiten haar hierin te betrekken.

  • no-profile-image

    Rosie

    Bij zo een jonge patiënt zou ik mij zeker niet alleen richten tot de partner.
    Ouders zijn een kind aan het verliezen en zullen zich op dat moment, vooral als de sedatie nog niet voldoende is, zich machteloos voelen.
    In mijn grote familie zou een ieder bij dit gesprek willen zijn zonder gebrek aan tolerantie en verdraagzaamheid.
    Jos, op dat moment was de comfort van de pat. het belangrijkste en je hebt later aangegeven dat je niemand wilde passeren.
    Een volgende keer zal je het zeker anders doen

  • no-profile-image

    Chris

    Me niet beperkend tot patiënten met 1 bepaald ziektebeeld...Op de eerste plaats laat ik de patiënt zelf bepalen wie het aanspreekpunt voor de familie is.
    Indien er veel partijen zijn die zich betrokken (willen) voelen, dan vraag ik iedereen om onderling te overleggen wie het aanspreekpunt mag zijn voor het behandelende team. Een agenda bijhouden wie er wat al tegen wie gezegd heeft, ... neen dank u. (bvb een patiënt met 4 zussen en 4 broers, 3 kinderen, partner, 2 ouders, ...)

    Dit overleg kan in het begin tussen de betrokkenen wat spanning geven, maar vergemakkelijkt alle communicatie tijdens het verder verloop van een behandeling.
    Tijdens dit overleg leren alle partijen ook van elkaar op welke wijze die betrokkenheid onderbouwd is.
    Mijn ervaring is dat deze werkwijze de mensen uiteindelijk dichter bij elkaar brengt, net omdat ze de invalshoeken waarop de betrokkenheid gebaseerd is, bij elkaar beter kunnen aanvoelen.

  • no-profile-image

    Chris

    Me niet beperkend tot patiënten met 1 bepaald ziektebeeld...Op de eerste plaats laat ik de patiënt zelf bepalen wie het aanspreekpunt voor de familie is.
    Indien er veel partijen zijn die zich betrokken (willen) voelen, dan vraag ik iedereen om onderling te overleggen wie het aanspreekpunt mag zijn voor het behandelende team. Een agenda bijhouden wie er wat al tegen wie gezegd heeft, ... neen dank u. (bvb een patiënt met 4 zussen en 4 broers, 3 kinderen, partner, 2 ouders, ...)

    Dit overleg kan in het begin tussen de betrokkenen wat spanning geven, maar vergemakkelijkt alle communicatie tijdens het verder verloop van een behandeling.
    Tijdens dit overleg leren alle partijen ook van elkaar op welke wijze die betrokkenheid onderbouwd is.
    Mijn ervaring is dat deze werkwijze de mensen uiteindelijk dichter bij elkaar brengt, net omdat ze de invalshoeken waarop de betrokkenheid gebaseerd is, bij elkaar beter kunnen aanvoelen.

  • no-profile-image

    Marthy

    Het is soms moeilijk om meteen de juiste beslissing te nemen in dit soort zaken. Er van uit gaand dat een ieder zich zo goed mogelijk inzet en het belang van de patient voorop stelt, blijkt kennelijk dat ieder het van zijn kant bekijkt. Dat hoeft niet kwaad bedoeld te zijn.Toen mijn zoon op sterven lag heb ik ervaren dat je ieder empatisch medeleven als een strohalm aanklampt. Genoeg zorg,ook zonder je druk te maken over hoe je overkomt opverplegend personeel.'tís immers niet naar voren gebracht om een ander lastig te vallen, maar om je zorg over je kind. In mijn werk probeer ik daar dan ook, mede door eigen ervaring, rekening mee te houden.

  • no-profile-image

    Arjan

    Waarom zou je je niet ook tot de ouders richten, in zo'n situatie? En zeker als je niet precies weet hoe de verhoudingen liggen. Ik kan me wel voorstellen dat deze ouders zich gepasseerd voelen. En de link met je nevenactiviteiten zie ook ik niet helemaal.

  • no-profile-image

    Ria

    Helemaal begrijpelijk is de reactie van Jos. Zelf reageer ik in zo'n situatie anders. Ik zeg "sorry - heeft helemaal gelijk - mijn fout" en ga vervolgens met alle partner En ouders communiceren. Neestal is de angel er dan uit. Als partner en ouders het NIET met elkaar eens is het veel moeilijker. Ze kunnen in een verschillende fase van rouw zitten - en dat botst ...

  • no-profile-image

    anniedewilde

    ‘t ja, oordelen is natuurlijk gemakkelijk, maar je probeert daar ter plaatse als hulpverlener natuurlijk het beste voor de pte te bekomen. En zonder glazen bol is dat niet altijd gemakkelijk. Vermoedelijk heeft dit ook (onbewust) te maken met je eigen positie, je eigen waarden en normen, je eigen bekommernissen. Toen mijn dochter op sterven lag voelde ik vanuit de gezondheidswerkers vooral de zorg voor mij, soms totaal tegen haar vriend in. Ik vond het niet leuk voor hem, maar als je met een idee lijnrecht tegenover elkaar staat (beademing stop zetten of niet) en je je leeg van verdriet voelt is het als ouder ook niet altijd gemakkelijk om alles redelijk op een rijtje te zetten. Weed dat je misschien maar 1 kans meer krijgt om die zorg voor je kind op te nemen.

  • no-profile-image

    Aljo

    Tuurlijk was het ongepast van deze mensen dat zij zo'n opmerking plaatsen op die plek en dat moment. Maar is dat een gebrek aan tolerantie en verdraagzaamheid van de ouders? Of voelen zij zich verdrietig en machteloos en uiten ze dat op deze manier? Lijkt me lastig, zo'n situatie...

  • no-profile-image

    Wily

    De reactie van deze ouders is ongepast, maar de gevoelens zijn zeer goed te begrijpen.
    Ook al is er een partner die in dit geval het eerst aangewezen aanspreekpunt is, het is wel hún kind wat daar ligt dood te gaan.
    In mijn werk was een soortgelijke situatie: zowel de ouders als de partner wilden het aanspreekpunt zijn, terwijl het nog eens bemoeilijkt werd omdat ze lijnrecht tegenover elkaar stonden wat betreft het te voeren beleid. Heel moeilijk, temeer omdat het ook nog eens allemaal echt aardige mensen waren. Tegen ons deden ze ook niet moeilijk, maar onderling was de spanning te snijden, ook duidelijk merkbaar voor de patient.
    Wat wij geprobeerd hebben is om steeds op de voorgrond te houden dat alle partijen een gezamenlijk doel voor ogen hadden, namelijk het welzijn van de patient. Alleen hoe dat doel bereikt moest worden, daarover verschilde men van mening. We hebben steeds geprobeerd om met alle drie in gesprek te blijven en ook respect te hebben voor ieders mening. Niet altijd makkelijk, maar het is ons aardig gelukt om de partijen een beetje op één lijn te krijgen.
    Misschien helpt het ook om niet alleen als verpleegkundige naar zo'n casus te kijken, maar ook als moeder....

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden