Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Verpleegkundigen zijn stug

Het was druk dit weekend. Heel druk. Met slechts 20 patiënten en maar liefst 4 ervaren verpleegkundigen. ‘5 patiënten per persoon moet lukken,’ lachte mijn unithoofd vriendelijk op vrijdag.’ Maar het is maar een getal. Een cijfer dat niks zegt over zorgzwaarte en spoedbronchoscopiën, spoedopnames en terminaliteiten.

We verdeelden de buit ’s ochtends. Elk 5 patiënten bleek bijzonder lastig. Precies in het midden van onze afdeling loopt de scheidingslijn tussen team 1 en 2, met verschillende specialisten. Het lot had echter de grens niet zo stijf getrokken. Team 1 had 8 patiënten, team 2 had er 12.

Ik keek op het afdelingsoverzicht en vroeg me hardop af of team 1 niet twee patiënten van team 2 kon overnemen. Dan had ieder team 10 patiënten. ‘Beter van niet,’meende een collega uit het andere team. ‘Maandag moeten jullie weer visitelopen binnen jullie eigen team. Als jullie nou die mappen lezen, kennen jullie de mensen. Wij ondersteunen wel.’

Zonder enige twijfel had ik blind vertrouwen in die belofte, maar ik weet ook hoe het kan gaan. Met 4 patiënten had je het dit weekend al verschrikkelijk druk. Veel tijd voor ondersteuning was er niet over. Door overmacht zou hulp tekortschieten. Team 2 zou het niet gaan redden.

De functieafdeling belde dat we onze acuut-benauwde patiënt mochten brengen voor een bronchoscopie. Ik vroeg of de functieverpleegkundige even mee wilde lopen. ‘Dat was niet gebruikelijk,’ zei ze.

Een cardioloog belde dat ik nú moest komen met mijn almaar verslechterende patiënt. ‘Kunt u de echo hier maken,' vroeg ik, 'want mijn patiënt is te ziek om door het ziekenhuis te rijden?’  Maar alleen ic-patiënten werden aan het bed beëchood zei de cardioloog. Gebeurde anders niet, dus nu ook niet.

Hoe kan het dat mensen die weten hoe druk het kan zijn, niet weten hoe fijn het is als ze even hulp bieden? En wat is dat toch, dat we denken in rituelen en daardoor het werk onnodig zwaar houden?

Gerelateerde tags

5 reacties

  • no-profile-image

    Annemiek

    Het gaat zich allemaal om patientveiligheid. Ik heb het ook allemaal gezien, maar de laatste jaren begint er verandering in te komen. Het is een hele cultuurverandering om niet meer in je eigen doosje te denken, maar als alle patienten als iedereens verantwoordelijkheid te zien en niet alleen degenen waar je zelf de zorg over hebt. Beter teamwerk, binnen de eigen unit maar ook binnen het ziekenhuis. Het is gewoon niet veilig als je patienten achter moet laten om 1 patient weg te brengen, of als iemand zo slecht is dat het beter is om niet vervoerd te worden voor een test die ook op de afdeling gedaan kan worden.
    Dit soort dingen hebben wij ook jaren geroepen, maar nu is er eindelijk een beweging voor patientveiligheid aan de gang, en heeft de leiding eindelijk het licht gezien dat het nodig is om dingen te veranderen.
    Ik ben het niet eens met Ellen, dat het door de protocollen komt. Voordat er protocollen waren, waren er al regels, al dan niet geschreven.

  • no-profile-image

    Joyce

    Ik had enkel een ziekenverzorgende en 1e jaars leerling als collega het afgelopen weekend. Dus ik weet precies wat je bedoelt. Ik weigerde nieuwe opnames, maar een non-invasieve beademingspatiënt moet echt bij ons op de afdeling. Maar hoe ga ik die van de SEH naar de afdeling krijgen? Heel frustrerend dat het zoveel telefoontjes en moeite kost om hierbij wat hulp te krijgen.

  • no-profile-image

    petra

    Dit verhaal komt mij zeer bekend voor alleen dan 2 verpleegkundige en 4 leerlingen waarvan er 2 onder toezicht infusen mogen doen en de andere 2 alleen maar wassen. Kan je nagaan hoe je dan voelt als de aflossing komt.

  • no-profile-image

    Ellen

    Dat soort dingen komen doordat iedereen is vastgeroest en niet meer zelfstandig kan/wil denken. We hebben overal protocollen en regels voor gemaakt en creativiteit hebben we gewoon niet meer.En met dat alles ben je een kwartier aan het jeuzelen zonder een oplossing te vinden, want wat de één goed vindt voor dát moment, dat vindt de ander weer niks voor de volgende week. Terwijl je in drukte moet denken voor NU. Al die hoofdwijsheden brengen gewoon niks en al helemaal geen collegialiteit.En gewoon een patiënt die té ziek is weigeren naar mijhheer de cardioloog te brengen en te vertellen dat per nu zijn verantwoording is, dat wil ook nog wel eens helpen.Want zo langzamerhand bouwt iedereen een eigen koninkrijkje en grenzen op en de doodzieke patient is de dupe. Voor wie lopen we nou eigenlijk in dat ziekenhuis?

  • no-profile-image

    Zuster kenau

    Ik zeg soms wel eens er mag wel een stortvloed cola door "ons huis" zodat al die vastgeroeste zusters en ideeen weer losweken erg jammer dat dit zo moet

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden