Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Mijn oma in Marokko

We belden regelmatig naar Marokko om te horen hoe het met oma ging. Ze was ziek, en leek snel achteruit te gaan. Tot overmaat van ramp moest ze ook nog naar het ziekenhuis...

Ze was al een tijdje niet lekker, maar wilde per se niet naar een dokter. Want haar benauwdheidsklachten, ach, ‘die gingen vanzelf wel over’. Uiteindelijk ging het niet langer en werd oma opgenomen. Ze bleek een flinke longontsteking te hebben.

Mijn moeder ging haar bezoeken in het plaatselijke ziekenhuis. Ze raakt nog steeds overstuur als ze vertelt over de taferelen die ze daar zag. Het is in Marokko gebruikelijk dat de familie de zieke zoveel mogelijk verzorgt: verschonen, eten geven, enzovoort. Als je geen familie hebt die voor je kan zorgen, heb je als patiënt een extra groot probleem.
 
Het infuus van mijn oma liep niet goed. Mijn moeder zag dat de hand van oma dik werd en dat het infuusnaaldje leek te lekken. Toen zij een broeder hierop wees, zei deze van drie meter afstand dat het wel goed zat. Toen mijn moeder hem met klem vroeg dichterbij te komen, constateerde hij uiteindelijk ook de lekkage.

In het ziekenhuis leken weinig mensen rond te lopen met hart voor hun werk. Zo kwam er af en toe een man langs in een witte jas met een dienblad met thermoskannen. ‘Hij komt de zaal binnen, loopt langs de bedden en roept ‘ koffie of thee’ zonder naar de patiënt te kijken’, vertelt mijn moeder verontwaardigd. ‘Een oude vrouw zei dat ze thee wilde, maar hij liep haar gewoon voorbij!’

Mijn moeder riep de man terug en wees hem erop dat iemand nog thee wilde hebben. Toen hij vroeg of ze een glas had, werd mijn moeder ziedend. ‘Waar moet ik een glas vandaan halen’, riep ze hem toe. ‘Daar hoort u toch voor te zorgen?’ De man zei dat hij ook alleen maar zijn werk deed. Niet dus.

Wat me opvalt, is dat familieleden bijna nooit klagen over de slechte verzorging van hun familie in Marokkaanse ziekenhuizen. Ze zijn kennelijk bang voor nog slechtere zorg voor hun naaste.

Wat mogen we ons hier gelukkig prijzen, vinden jullie ook niet?

Fadoua Bouali is verpleegkundige, schrijfster en blogger. Ze had enkele jaren een column in Nursing.

In het kader van het 15-jarig jubileum van Nursing schrijven zes oud-columnisten een gastblog. Fadoua Bouali is de vijfde in rij. Verder zijn er bijdrages van Joanneke Bleichrodt, Mark Traa, Sacha Hubert, Judith Pors en Mathilde Bos (zie ons speciale jubileumdossier).

Gastblogger Nursing 15 jaar

4 reacties

  • no-profile-image

    lady_mjfa

    Wat ontzettend triest dat iemand die ziek is en in het ziekenhuis ligt zo op zijn tenen moet lopen. Hoe kan je ontspannen genoeg zijn om te herstellen als je geen vertrouwen kan hebben in het personeel wat rondloopt en te bang bent om ze hierover aan te spreken?

  • no-profile-image

    corry

    Hoe is het nu met je oma, Fadoua?

    Wat zijn de beschreven situaties herkenbaar voor mij. Ik kom regelmatig in een Afrikaans ziekenhuis waar ik dergelijke dingen ook mee maak. Er zijn wel veel kanttekeningen bij te geven:
    Wat is het opleidingsniveau van de gemiddelde verpleegkundige in Marokko?
    Kennen ze het internationale beroepsprofiel?
    Welke faciliteiten biedt het ziekenhuis?
    Hoe is de werkdruk?
    De beroepshouding is mi zeker cultuurbepaald maar als je als enige gediplomeerde met 2-3 leerlingen naast je werkt op een zaal van 40 bedden moet je jezelf beschermen en prioriteiten stellen. Artsenvisite duurt al 3-4 uur, medicijnronde 1 uur.
    Zeker als je als enige nachtdienst hebt en overdag ook nog een bijbaan hebt omdat je anders je gezin van 3-4 kinderen (plus wat weesjes van de familie) niet kan voeden, naar school laten gaan en kleden van je salaris. Dus worden de infusen alleen overdag lopende gehouden en kan je zelf ook slapen op 2 stoelen.
    In Turkije komt het voor dat je extra moet betalen voor de service van drinken, bed verschonen enz.
    Maar heeft het ziekenhuis waar je oma lag wel serviesgoed, een rolstoel en voldoende lakens om de bedden regelmatig te verschonen?
    Hoewel de verpleegkundigen in "mijn" ziekenhuis een Engels georienteerde opleiding kregen en het beroepsprofiel echt kennen, geven ze weinig basiszorg door cultuurverschillen, werkdruk of simpel weg omdat er geen water in het ziekenhuis is (stroomstoring, einde droge tijd). Elke patient heeft zijn eigen serviesgoed mee te brengen, drinken wordt niet verstrekt. Twee hoofdmaaltijden per dag worden door zg sweepers (zonder opleiding) uitgedeeld. Daarbij wordt er geen rekening met dieten gehouden. Als de patient geen familie bij zich heeft, verhongert hij als niet zelfstandig kan eten. Ik heb het echt zien gebeuren!

    Dus oma was echt gezegend met een assertieve dochter die de goed mantelzorg gaf!

  • no-profile-image

    Ingrid van Dijk

    Wat in en in triest om de mensen zo voorbij te lopen. Ze hebben de zorg niet voor niets nodig. een lekkend infuus kan al helemaal niet toch...beetje controle is niet verkeerd. wat betreft het drinken: zo vergroot je veel meer de kans op uitdroging en dan..........?
    En dat vooral in een warm land? Ze zouden eens bij ons een kijkje in de keuken moeten nemen.

  • no-profile-image

    jolies

    als ik dit lees en het artikel over de kosten van ons gezondheidsstelsel dan denk ik dat wij als verpleegkundigen mensen moeten laten "zien"wat er kan gebeuren als wij niet opletten . dan zal dit ook hier op een gegeven moment waarheid zijn niet om dat wij als verpleegkundigen en verzorgenden geen hart voor de zaak hebben , maar gewoon omdat er geen geld aan uitgegeven mag worden

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden