Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

De 'sorry-cultuur' onder verpleegkundigen

'Het spijt me meneer Dekkers, dat u zo lang moest wachten. Laten we maar snel beginnen met het opnamegesprek.'

Tegenwoordig begin ik vrijwel ieder gesprek of patiëntencontact met 'sorry'.
Sorry voor het lange wachten, voor de pijn bij verbandwisselingen, voor het vergeten kopje koffie, dat door de drukte erbij in schoot.

Ik voel me verantwoordelijk. Verantwoordelijk voor mijn eigen handelen uiteraard. Maar ook voor het handelen van mijn collega, voor het lange wachten op de dokter, voor de uitgestelde operatie, voor het feit dat ik prioriteiten moet stellen en voor de fysiotherapeut die een onvolledige rapportage heeft achtergelaten. Want hier heeft de patiënt toch geen boodschap aan.

Ik ben het aanspreekpunt voor de patiënt in mijn avonddienst. Er is niemand anders die hij om uitleg  kan vragen. Maar ik kan er toch ook niks aan doen dat ik niet precies weet wat er is afgesproken omtrent verdere diagnostiek. Het staat niet duidelijk gerapporteerd. Is dat mijn fout? De fout van de dokter of van mijn collega die visite heeft gelopen? Het maakt niet uit, want ik word aangesproken. Sorry, dan maar.

Sorry, voor mijn collega, voor de dokter, sorry omdat ik het niet weet, sorry dat u hier überhaupt ligt.

Het zit in onze aard, denk ik. Excuses maken. Want wij zijn sociaal aangelegd, toch? Perfectionistisch ook. Ben ik gewoon betrokken bij mijn team of overdrijf ik? Ik wil me geregeld verantwoorden voor mijn afdeling, voor het hele ziekenhuis het liefst. Ik ben niet alleen verantwoordelijk voor mezelf, maar ook voor mijn collega, het hele team, het beleid, de Nederlandse gezondheidszorg. Toch koos ik voor dit boeiende vak… Sorry hoor!

Suzan Senczuk

11 reacties

  • no-profile-image

    Marijke

    Ik vind het tamelijk zinloos en oneerlijk om de hele dag excuses te maken. Het moet eerder zo zijn dat je alles op alles zet dat de dingen goed lopen en dat je geen excuses hoeft te maken. Als ik dit verhaal zo lees is het "sorry" van een verpleegkundige dus iets inhoudsloos, waaraan je geen waarde hoeft te hechten. Alleen de laatste twee reacties, Ray en Jeroen komen wat meer in de werkelijkheid en kijken realistischer naar de verpleegkundige. Natuurlijk is geen-excuses maken voor een ontstane situatie die vervelend is erger dan wel, maar de hele dag overal excuses voor maken: onzinnig!

  • no-profile-image

    Mirjam

    ten eerste de verpleging hier in Nederland is veel te goed voor deze tijd,
    we willen alles zo goed mogelijk doen,binnen de tijd, binnen ons vermogen, voor de pat., voor de baas, maar het houdt echt eens op, en als je als team hier probeert iets aan te doen, ohhjjeee, ze luisteren, komen 2 of 3 keer op de afd., praten, beloven, ja-knikken naar ons, we hebben gelijk, maar na 3 weken zijn ze ons al weer vergeten, en hoor en zie je niemand meer,we worden als kinderen gesust en zo gaan we maar weer door zonder onze mond open te doen, ik heb zelf al eens aangegeven dat wij, de verpleging gewoon niet meetellen, ohjee, had ik niet mogen zeggen, maar het is wel zo.

  • no-profile-image

    rv

    aaah Jos...een man naar mijn hart. Time to take, instead of giving! No more sorry!
    Heeft al dat sociaal gedoe de verpleegkundigen ooit al wat opgeleverd? Voor hunzelf ja, een zalf en pleister op hun verwonde hart.
    Er moet zeker wat veranderen! Misschien moet ook maar eens zichtbaar worden waar al de subsidies van de zorg naar toe gaan. Ik heb sterk het idee dat het niet de vloer bereikt.
    enfin...één van onze directieleden vond het nodig om zichzelf een bonus van 50.000€ te geven en daarnaast een bezuinigingsmaatregel van 100.000€ per afdeling aan zijn personeel op te leggen.
    Klinkt schokkend veel op de praktijken van de finciële sector.

  • no-profile-image

    bedenking

    Jos,
    Ik ben dat volledig met jou eens. Wanneer meer plegen dit in hun bewustzijn zouden laten doordringen, dan zal het prachtig worden. Zowel voor zz en hun patiënten.

  • no-profile-image

    bedenking

    Jos,
    Ik ben dat volledig met jou eens. Wanneer meer plegen dit in hun bewustzijn zouden laten doordringen, dan zal het prachtig worden. Zowel voor zz en hun patiënten.

  • no-profile-image

    jasmijn

    Ik kan mij hier in ook vinden. Op stage als het druk is, op het werk als het druk is. Je kan gewoon niet als enige op de afdeling bij vijf mensen tegelijkertijd zijn, die allemaal tegelijk bellen. 'Sorry' komt er dan ook regelmatig uit. Het is net wat Jeroen zegt, Het is goed om dan bij na te denken hoe je het brengt. Niet alleen maar 'sorry' maar ook het waarom. Maar hoe dan ook, ik voel me nooit prettig als ik mensen moet laten wachten. Maar hoe druk het soms is.. erg druk. Je kan niet harder lopen dan je kan. Met het personeelstekort van tegenwoordig wat ik nu al heb gemerkt (ik ben tweede jaars student hbo-verpleegkunde) moeten de patiënten maar even wachten. Dan maar de 'sorry'. Of meer mensen aannemen.

  • no-profile-image

    jos

    Tja, wij zijn veel te goed, daar moet iets aan veranderen, groeten Jos(intensive care verpleegkundige)

  • no-profile-image

    jos

    Tja, sorry is geen excuses. Wij als verpleegkundigen GEVEN te veel en nemen te weinig, daar moet iets aan veranderen....groeten Jos (intensive care verpleegkundige!)

  • no-profile-image

    Ray

    Natuurlijk is belangrijk om sorry te zeggen...
    ...als je ook daadwerkelijk verantwoordelijk bent voor een fout.
    Waarom zou je je verontschuldigen voor iets waar je eigenlijk eigenlijk helemaal niks aan kan doen? Omdat wij toevallig als een van de weinige mensen in het multidisciplinaire team 24u per dag aanspreekpunt zijn?
    Daar ben ik het niet mee eens.
    Natuurlijk komt het voor dat patiënten of familie van patiënten soms tegen problemen aanlopen. En ik vind het dan heel goed om je verantwoordelijkheid te nemen als je ook daadwerkelijk verantwoordelijk bent. Maar als je er niks aan kan doen, kan je toch gewoon de situatie uitleggen en kijken hoe het probleem kan worden opgelost? Geen (loze) woorden, maar daden!

  • no-profile-image

    bighuug

    Mooi stuk! Waarschijnlijk herkenbaar voor velen. De verpleegkundige is nu eenmaal de conducteur op de trein die structureel te laat komt. en tegen wie ga je dan zeuren? Inderdaad. Moet er wel bij zeggen dat patienten en familieleden de arts nog steeds dusdanig hoog hebben zitten dat ze daar niets tegen durven zeggen als het lang duurt. tot slot moeten we niet vergeten wat het woord patient betekent in het engels...

  • no-profile-image

    Jeroen Hensen

    Helaas is het ooit nodig om 'sorry' te zeggen en het is ook goed dat een patiënt weet waarvoor je sorry zegt. Het kan als solitair woord eerder als slap excuus en dooddoener klinken waarmee je de kans loopt dat mensen nooit tevreden zijn. Helpend hierin is dat je uitlegt waarom je sorry zegt. 'Meneer Jansen. Een half uur geleden heb ik gezegd dat ik zou komen. Ik kan me voorstellen dat u al die tijd hebt liggen wachten en dat vind ik daarom echt heel vervelend voor u". Je neemt dan veel duidelijker werkelijk de verantwoordelijkheid op je van de vertraging waardoor de kans groter is dat een dialoog op gang blijft in plaats van de kans op een woordenstrijd. Kijk eens wat het principe van de 'Geweldloze communicatie' hierin voor je kan betekenen. De grondlegger is Marshall Rosenberg en onder de genoemde titel is een boek uitgegeven. Wat mij betreft zou dit in de standaard opleiding voor hulpverleners mogen, zowel theoretisch als vooral praktisch. Het is ook zeer helpend in werkbegeleiding, het geven van feedback en alle andere communicatievormen. In een ziekenhuis zet ik het principe ook in binnen mijn rol als vertrouwenspersoon en met verassende resultaten. hopelijk kan ik jullie hiermee inspireren in dit geweldige beroep.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden