Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Dokter, wat moet ik met jou?

‘Wie moet ik hebben?’ vraagt een onbekende, bleke jongen. ‘Huh?’ reageer ik, terwijl ik de witte jas aanstaar. ‘Vi-si-te-lo-pen,’ galmt de jongen door mijn haar, alsof ik doof ben of onnozel. ‘Wie moet ik hebben voor het visitelopen?’ De jongen ergert zich nu al aan mij. Ik besluit dat ik hem daar dan maar een reden voor moet geven.

Kom maar op, zeg ik met een opgeheven wenkbrauw. Ik doe in razendsnel tempo verslag van mijn patiënt. Deze fonkelnieuwe AGNIO begint er behoorlijk van te zweten. ‘Niet zo snel,’ zegt hij. Hij moet zich nog inlezen. ‘C-O-P-D,’ aap ik nu de spellende dokter na. ‘Emfyseem,’ leg ik uit. ‘Weet ik ook wel,’ bromt hij.

Ik vraag de dokter om een laxans. Hij vraagt onzeker wat ik altijd geef. Ik knipper met grote bambi-ogen: ‘Dokter, ik schrijf niet voor. Jíj hebt hiervoor geleerd, toch?’ Uiteindelijk bladert de jongen een recept magnesium tevoorschijn.

Een volgende patiënt is vandaag flink benauwd. ‘Even aankijken,’ zegt de dokter. ‘Dat gaat niet,’ spartel ik tegen. Omdat ik kennelijk met deze opmerking tegen het zere been van de dokter schop, houdt hij voet bij stuk. ‘Aankijken,’ zegt hij. Ik doe alsof ik deze orders noteer in mijn dossier, kijk halverwege de zin de jongen indringend aan en vraag: ‘En hóe was je naam?’ De dokter gaat toch nog maar even kijken bij de patiënt.

Door een epileptisch insult valt een patiënt plat op zijn gezicht. De dokter wordt erbij gehaald. De man blijft schokken. Dokter aanschouwt het geheel. ‘Moeten we ook iets doen?’ hint ik. ‘Ehm, ja,’ antwoordt de dokter dankbaar voor mijn voorzet. Daarna houdt hij weer zijn mond. ‘Diazepam?’ vraag ik. ‘Goed,’ knikt de dokter. De dosering kies ik uiteindelijk maar zelf. De patiënt knapt gelukkig op.

Ik weet dat alle dokters het dokter-zijn moeten leren. Zoals ik ook ooit bevend mijn eerste fraxi in een been stak. Maar in nood heb ik toch een dokter nodig die weet wat moet gebeuren. En wat is er mis met een dokter die zegt: ‘Goeiemorgen, mijn naam is Erik de Jager. Ik ben hier nieuw, zullen wij elkaar vandaag een beetje helpen?’

Wat zijn jouw ervaringen met agnio's?

Gerelateerde tags

11 reacties

  • no-profile-image

    jacq.

    ik erger me kapot aan nieuwe assistenten die met een arrogante blik jou wel even vertellen hoe het moet. Of die geen idee hebben van de kennis en ervaring van de verpleegkundigen. bijvoorbeeld: ja, het recept 3 x 10 mg pantozol oraal is goed. of: de patient moet een halve sintrom, geen nul of een. Op mijn vraag of ze ooit een sintrom gezien hebben, is het eigenlijk altijd: nee. Ik laat het dan zien, en dan nog zijn er assistenten die op zoek gaan naar het breukstreepje, om het gelijk te halen...
    Mijn ervaring is dat wanneer je de assistent tijd geeft om te wennen, met een kleine opvoeding erbij, dat je goed kan samenwerken.
    Wel op een positieve, humorvolle manier. Maar tegen arrogantie kan ik niet.

  • no-profile-image

    Babs

    Enorm vermakelijk om te lezen en een mooie verwoording van wat ik altijd wel denk, maar nooit durf te zeggen.

    En vooral mooi:

    'En wat is er mis met een dokter die zegt: ‘Goeiemorgen, mijn naam is Erik de Jager. Ik ben hier nieuw, zullen wij elkaar vandaag een beetje helpen?’

    Ik wacht met smart op die dag!

  • no-profile-image

    nachtzuster

    Geweldig geforumuleerd!!!!
    en idd heel herkenbaar

  • no-profile-image

    Edith

    Ik ben het met Rommie van Dijk eens dat ik niet denk dat een reactie zoals die van Sandra Hansma voor een prettige samenwerking zorgt. Agnio's moeten niet alleen de medische kennis opdoen, maar zich vaak ook een goede houding aanleren in de hectiek van al die verschillende disciplines die op de werkvloer rondlopen. Het goede voorbeeld geven lijkt me dan een stuk constructiever dan de - in mijn beleving - nogal subassertieve reactie zoals beschreven.
    En ja, beginnend artsen weten nou eenmaal niet alles maar hebben wel de verantwoordelijkheid te dragen, en dat realiseren zij zich ten volle. Dan willen ze vaak nog ergens een opleidingsplek verwerven en is het dus des te belangrijker dat de supervisor tevreden is over hun functioneren...al met al geen benijdenswaardige positie, lijkt me...De Agnio's bij ons op afdeling hebben ook wel eens wat startproblemen, maar ze werken keihard om dit te verhelpen (vaak nog tot 's avonds laat) en tot nu toe zijn er nooit grote problemen ontstaan in de samenwerking tussen artsen en verpleegkundigen.

  • no-profile-image

    Anthon Prabowo

    In Indonesie alles verpleegkundigen doen,zoals prikellen, treadmill test, EKG maken, holter onderzoek,

  • no-profile-image

    N

    Idd erg herkenbaar!!!! En goed aan gepakt!!
    Het zelfde als klakkeloos recepten tekenen
    bijv: 1 kg Drop...!!!!!!!!!

  • no-profile-image

    Rommie van Dijk

    Denk niet dat je hierdoor een prettige samenwerking krijgt en ook denk ik dat zijn gedrag er niet door zal veranderen.
    Ik zou me gewoon voorgesteld hebben en aardig zijn gebleven. Werkt altijd, het doorbreekt de vijandige sfeer.

  • no-profile-image

    Frenk

    De andere kant is er ook hoor, verpleegkundigen die artsen in opleiding voor stront behandelen
    Wij als vpk zouden het wel weten.
    En wat dacht je hoe sommige HBO vers in het het werkveld staan tov van hun "minder geschoolde collega's"

  • no-profile-image

    Gavi

    Haha, heel herkenbaar. Vooral de vraag, "Wat geven jullie gewoonlijk", die heb ik niet alleen uit de mond van agnios gehoord maar ook uit die van inval-artsen,soms ook in urgente situaties. De assistenten geef ik een hint over de gebruikelijke medicatie, de dosering moeten ze zelf opzoeken of navragen bij de dienstdoend arts, een beetje van mij en een beetje van maggie, zo leren ze het. Benauwend vind ik wel vaak de "BEDSIDE ATTITUDE", het lijkt soms wel of ze geen manieren hebben geleerd: over de patiënt heen praten, zich niet voorstellen, de patiënt niet aankijken, alleen vragen naar het te behandelen lichaamsdeel.... De onzekerheid snap ik natuurlijk! Ik bied wel altijd hulp aan, en vaak krijgen ze ook later feedback; als ze daar boos over worden en dat gebeurt, vertel ik hen rustig dat ze het dan alleen moeten uitzoeken voortaan. Ik rapporteer ( bijna)alles! Het is een gedeelde verantwoordelijkheid maar uiteindelijk ligt de eindverantwoording bij hun supervisors!

  • no-profile-image

    Marieke

    Dat heb je goed aangepakt! Ik neem het mee als voorbeeld.

  • no-profile-image

    Monica Danielse

    Mooi geschreven, en tijdens het lezen dacht: gelukkig gaat het bij ons anders. Over het algemeen een fijne samenwerking dus dat is prettig.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden