Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Emoties van een verpleegkundige

Emoties: in mijn werk kom ik dat elke dag tegen.

 Een greep uit de emoties van de afgelopen week:

De emoties van een kind dat huilt omdat hij weet dat als ik binnenkom, er weer een onderhuidse injectie met fraxiparine zit aan te komen. Dat dit nodig is om zijn bloed dun te houden zodat een stolsel niet voor problemen bij zijn nieren gaat zorgen, zal hem worst wezen. Nee, de pijn van de prik, daar wordt hij verdrietig van.

De emoties van familie, die al dagenlang wacht op het overlijden van een dierbare. Gestart met palliatieve sedatie op woensdag, na 48 uur pas een redelijke mate van rust in het lichaam bereikt, maar dan begint het lange wachten. Wanneer geeft het lichaam het op? ‘Mijn moeder heeft nu rust, maar wanneer is het afgelopen?’ Vragen waar ik geen antwoord op heb, maar die me gesteld worden door zoons en dochters met tranen in de ogen.

De emoties van vrienden en vriendinnen die ik tref vlak na het overlijden van een jongeman van 18. Een langdurige strijd tegen leverkanker, die op bewonderenswaardige wijze is gestreden en waar de vrienden en vriendinnen niet aan de zijlijn hebben gestaan. Nee, die kwamen regelmatig langs, ook toen het slecht ging. En die op de avond van het overlijden en de dagen daarna, met zijn allen rondom het stoffelijk overschot zitten, herinneringen ophalend, maar vooral ook met veel humor praten over alles wat hen als vriendengroep bezighield.

Als verpleegkundige word je er al bij de opleiding op gewezen: denk erom, laat je emoties niet de overhand krijgen. Een patiënt heeft niks aan een verpleegkundige, die zo sterk meeleeft dat emoties het beroepsmatig handelen in de weg staan.

De scheidslijn tussen empathie en sympathie is dun, krijg je te horen. Maar niemand die voor jou kan aangeven, wanneer je die lijn overschrijdt. Dat bepaal je zelf.

Emoties bij mezelf? Ik kan daar goed mee omgaan in mijn werk. Weet de hoofdzaken van de bijzaken te scheiden, maar wat vooral helpt is dat ik als professional de emoties kan plaatsen. Bij mij krijgen ze in mijn werk niet de overhand. Buiten mijn werk raken emoties mij veel meer: ik ben niet echt emotioneel incontinent, maar de beelden na de aardbeving in Haïti, het zien van een epileptisch insult van onze argaponis (ja ons dwergpapegaaitje heeft letterlijk ‘de vallende ziekte’), emo-programma’s op televisie, ze raken me behoorlijk.

Hoe ga jij met je emoties in je werk om?

6 reacties

  • no-profile-image

    Ine

    Het ligt er ook aan hoe je zelf bent. Ik ben zelf overgevoelig en dat had ik als kind al. Als ik een befrafenis stoet tegen kom en ik zie dat die mensen zo`n verdriet hebben huil ik al naar huis.Ik kan er nu eenmaal niet tegen. Op mijn werk kom ik ook dilwijls verdriet tegen en probeer mijn emoties dan een beetje te verbergen. Als ik mensen aan het afleggen ben lukt mij dat niet helemaal maar dat is wel fijn voor de fam
    en betekent voor hun ook dat je meeleeft en dat het je wat doet. Gelukkig mag dat in deze tijd want vroeger mocht dat niet maar dat heb ik altijd langs mij neer gelegd want wij zijn ook mensen met gevoelens.Vorig jaar heb ik een hartinfact gehad en nu zijn mijn emoties nog erger. Het is nu eenmaal zo en ik zal er mee moeten leren om te gaan.

  • no-profile-image

    willy

    "Emotioneel incontinent", die term kende ik nog niet, maar we houwen hem erin! "Verbaal incontinent" wel bij iedereen bekend?? Maar dat even terzijde...
    Tja...emoties op het werk... In mijn opleiding, iets meer dan 30 jaar geleden, werd ons geleerd dat een verpleegkundige overal maar tegen moest kunnen en emoties waren uit den boze. Tjongejonge, wat zaten we onszelf soms in de weg, toendertijd. Gelukkig is het nu anders. Op mijn afdeling (interne/oncologie/pulmonologie)hebben we dagelijks met emoties te maken. Van de patient, van zijn naasten, maar ook van onszelf.Het moet je inderdaad niet in de weg zitten bij de uitoefening van je vak, maar af en toe een traantje wegpinken om een patient, en soms mét een patient/familie is helemaal geen ramp. Als je het ook maar weer kwijt raakt. Je moet het niet meenemen naar je prive situatie, hoe lastig dat soms ook is.
    Een patient en zijn familie kunnen veel steun hebben aan een verpleegkundige die meeleeft, maar een verpleegkundige die meelijdt....nee, daar heeft niemand wat aan.

  • no-profile-image

    Riet

  • no-profile-image

    Jos

    Monique, ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat mijn collega's wel de tijd nemen om te vragen hoe het met me gaat. En dat is heel erg belangrijk!

  • no-profile-image

    Monique NIjs

    Ik werk als verpleegkundige,sinds 8 jaar in een hospice
    Mensen begeleiden in het laatste stukje van hun leven is mijn werk.
    Toen ik voor deze baan was aangenomen heb ik een dagboek aangeschaft en kan ik een kaarsje branden thuis voor een boedhabeeldje. Voor mij zijn dit vormen om om te gaan met mijn emoties, op het moment dat ik dat voel.
    Ondanks dat ik soms in de "wandelgangen"mijn verhaalwel kwijt kan bij een collega, vind ik het erg jammer dat er niet meer tijd word gemaakt om met elkaar te praten over hoe het met je gaat. Ik ga er vanuit dat we allemaal mens zijn met dezelfde gevoelens (bang, boos, blij en bedroefd )al dan niet in een ander jasje gegoten en dat we er rijker van zouden worden elkaar te laten zien wie je bent.Ik vind dat je ,bij de patient wel kunt laten zien wanneer je geraakt word, dat kan ook troostend zijn .Wel meeleven maar niet meelijden.En hou het vooral bij jezelf, mijn inziens.

  • no-profile-image

    Rinda Benschop

    Vandaag heb ik gezongen met het koor bij een katholieke uitvaart van een client die ik heb leren kennen in mijn werk, het zingen ging heel goed, tot het Ave Maria werd gezongen, het Ave kan je mijn inziens niet zingen zonder geëmotioneerd te raken, tijdens de H.mis viel er plotseling een warm zonlicht over de kist heen en ik brak, God had haar bij zich genomen, ik wist het zeker op dat moment, ik wist plotseling zeker dat ook mijn dierbaren, van wie ik afscheid heb moeten nemen bij God zijn.

    Zo wist ik ook meteen dat ik een vigger ben die betrokken raakt bij haar cliënten, in een week tijd ken ik zo'n beetje de "voor"geschiedenis van mijn cliënten, hoe slecht de spraak soms ook is, ik leer hen kennen en ik ga van ze houden, ik ga om hen geven en ik neem tijd voor hun zorgen, verdriet of wat men dan maar kwijt wil, of soms zwijgen we samen, er gewoon zijn,.....maakt mij dat tot een slechte verzorgende!?

    Is het erg dat ik een traantje weg pink, wanneer iemand overlijdt die ik verzorgd heb tot het laatst toe!?

    Ik denk dat het belangrijk is om te weten hoe je NIET met emoties van jezelf moet omgaan, dan leer je vanzelf hoe je er wel mee om kan gaan!

    Een ding heb ik van Truus (de cliente die vandaag begraven is)geleerd, dat een mens het verdiend om gezien en gehoord te worden omdat je op die manier Jezus ruimte geeft, ze zei ook: Wat fijn dat u naar me luisterd, dat even tijd voor mij vrij maakt.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden