Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Verpleegkundigen begrijpen er niks van

Ik schreef al meer van mijn vaders ziekenhuisavontuur en mijn leermomenten aan zijn bed. Hieronder nog wat dingen die ik wist en toch ook niet.

Rond het bed - Een nachtkast is een onhandig en veel te klein meubel. Zeker voor een moderne patiënt als mijn vader, met een laptop. Voor bedrustpatienten zou een extra groot of tweede nachtkast geen overbodige luxe zijn.
Een raam blijkt een essentieel ding, net als een klok. In een ziekenhuis mis je aanknopingspunten. Waar ben ik en hoe staat dit enorme gebouw ten opzichte van mijn huis? Hoe licht of donker is het en wat is het voor weer voor mijn bezoek? Het raam is het enige contact dat je hebt met het normale leven waar je noodgedwongen uit weggehaald wordt door een ziekenhuisopname.

ADL - Haren wassen vindt mijn vader een noodzakelijke dagelijkse activiteit, maar met bedrust is hij afhankelijk van het humeur van de verpleegkundige. Hij heeft alle begrip voor drukte, maar voelt zich wel extra ellendig met zijn ongewassen krullen. Mijn vader knapt meer op van haren wassen, dan van pijnstillers, merk ik.

Dokters - Een dag geen dokter, betekent een hele dag wachten tot er helemaal niets gebeurt. Je kunt twintig lieve verpleegkundigen om je bed hebben, maar je wilt gewoon weten welke kant het met je op gaat.

De operatie - Natuurlijk begrijpt iedere verpleegkundige dat een operatie spannend is voor een patiënt. Ook familie zit in spanning. Maar hoe? Omdat je niet weet hoe laat de operatie begint, weet je thuis niet wanneer je wachttijd ingaat. Maar dat maakt niet veel uit, want je weet ook niet hoelang de operatie gaat duren. Ons enige houvast lag in de woorden van de chirurg: het wordt een complexe operatie, die flink tijd gaat kosten, maar er moet ons ook niks achter de broek zitten, want we hebben hier alle concentratie voor nodig.’ Dus.

Ondersteuning – Als het echt teveel wordt kan geestelijke verzorging uitkomst bieden. Ik ondervind echter dat een aanbod tot ondersteuning onder bezoekuur een onsuccesvol gebaar is. Mijn vader zal echt geen bezoek wegsturen om te werken aan meer psychische draagkracht.

Bezoek  -  Mij werd duidelijk dat patiënten hun bezoek koffie aanbieden, omdat ze dat thuis ook doen. Het voelt gek om bezoek te ontvangen en ze niks te bieden.
Lang verhaal kort samengevat: voor de hand liggend, ligt niet altijd voor het grijpen in de praktijk. Een verpleegkundige, hoe empatisch ook, weet nou eenmaal niet wat patiënten en familie weten.

Gerelateerde tags

5 reacties

  • no-profile-image

    Divanurse

    Misschien bestaan er ook heel veel verpleegkundigen die zelf eigen ervaring hebben met in het ziekenhuis liggen en/of zijn er familieleden geweest die er hebben gelegen. Zoals ik!!!! Ik voel me, als verpleegkundige, dan ook erg beledigd door de titel en door het 'verhaal' over verpleegkundigen die er niets van begrijpen.

  • no-profile-image

    Rinda Benschop

    Als je familie of jij zelf zorg nodig hebt ervaar je in eens hoe het is om in die afhankelijke positie te zitten als client of als naaste, ik weet dat ik heel graag de regie heb en dat niet(makkelijk)uit handen geef, zelfs niet als het mijn familie betreft dan staat er in eens een regelneef(bemoeiziek)op, ik dus, het erge is dat ik die verzorgende/verpleegkundige(dus eigenlijk een collega)ook controleer, 't is erg, weet het maar ja liefde he!

  • no-profile-image

    Sara

    Hoi,

    De dingen die je aanhaalt zijn erg begrijpelijk, ze zijn niet alleen allemaal op verpleegkundigen gericht. Daarom voel ik me als verpleegkundige ook wel wat gekwetst door de veralgemenende titel die je aan je stuk geeft. Ik begrijp best dat een patiënt graag zijn bezoek koffie wil aanbieden. Ik ben al blij als ik 's middags tijd heb om koffie uit te delen. Als er dan 6 of 7 personen bezoek bij meerdere patiënten zit (ja dat komt vaak voor) ben ik meer bezig met koffie zetten dan iets anders (wij zetten per 24 uur 156! tassen koffie). Bovendien wordt ons koffizetapparaat tussen 8u en 10u afgesloten van water zodat het personeel toch maar zeker geen koffie kan drinken. En ik ben helemaal geen nukkige verpleegkundige die enkel de regels van de afdeling volgt omdat het zo moet, integendeel, geef ik graag een kopje koffie aan bezoek, maar eerst krijgen mijn patiënten er een. En ik ga zelfs terug als patiënten op onderzoek zijn geweest en de koffieronde hebben gemist.
    't feit dat ik niet weet om hoe laat een operatie doorgaat of hoe lang die gaat duren ligt ook niet mij. En ik vind dat zeer vervelend voor mensen, ik weet best hoe dat voelt want ik heb ook aan de andere kant gestaan. Ik vind dat je gelijk hebt dat verpleegkundigen niet alles weten wat patiënt en familie weet, maar ook weten familie en patiënt niet altijd wat een verpleegkundige voelt.
    Hoe voelt het denk je om steeds weer, iedere kamer die je binnengaat dezelfde vragen te krijgen en er geen antwoord op te kunnen geven? Enorm frustrerend! Enheel onprofessioneel: de verpleegkundigen hier weten weer van niks. Ik merk dat ik bij namiddagdiensten enorm ben uitgeput door alleen de aandacht die het bezoek vraagt. Dat hou je soms niet voor mogelijk. Pas op, ik ben er groot voorstander van dat de familie recht heeft op informatie en begeleiding! En wij zijn dan de eerste aan wie ze dat vragen, logisch natuurlijk. Maar daardoor worden verpleegkundigen altijd geconfronteerd met alle klachten (over het eten, de gordijnen, het feit dat er geen glas op de badkamer staat terwijl dat wel in de patiëntenbrochure vermeld staat, wanneer komt de dokter toeren, wat zijn de uitslagen van de onderzoeken,....) Geloof me veel van die vragen zou ik willen beantwoorden met: "dat is een goede vraag, ik zou het zelf ook wel willen weten wanneer de dokter komt toeren, of wat er met uw moeder gaat gebeuren, of wat de ct scan heeft uitgewezen waar u zo lang op hebt moeten wachten omdat mij gisteren niet werd doorgebriefd dat ze een ct scan kreeg en er dus eten werd gegeven aan haar, terwijl ze daarvoor nuchter moest blijven....)
    Vaak willen verpleegkundigen een zorg geven die ze niet kunnen geven omdat de moderne zorgcontext hun dat niet toelaat. Omdat er geen communicatie is tussen arts en verpleegkundige, omdat we meer bezig zijn met papieren in te vullen voor registraties en de wet, omdat we meer en meer taken toegedeeld krijgen maar de tijd niet. Omdat ze bovenaan niet snappen dat een verpleegkundige aan een bed hoort te staan, met haar hoofd en haar handen. Verpleegkundigen begrijpen er wel degelijks iets van en vaak merk ik bij mezelf op dat ik niet langer kan functioneren in zo'n context waar ik mijn patiënt niet kan bieden wat u hierboven allemaal beschrijft, want daar draait het inderdaad om.
    Bedankt voor de aanleiding en heldere kijk!

  • no-profile-image

    puck

    Zelf ook poosje opgenomen geweest ivm operatie. Hele vreemde ervaring dat je ineens om drinken "moet" vragen omdat je niet van bed af kunt. Ik vond het heel vervelend om voor zoiets te bellen, vpk zijn al druk genoeg. En wat duren de dagen lang. Ik heb nog nooit zoveel tv gekeken. Ik lag ook nog in een ziekenhuis op minimaal 2 uur rijden van mijn fam. Dus veel bezoek kreeg ik niet. Gelukkig hele lieve fijne vpk. Vooral in de nachten, als ik niet kon slapen. Een bekertje warme melk met honing. Wat massage op de spier omdat ik zoveel pijn had. De arts was een hele fijne man, kwam geregeld zelf kijken hoe het met mij ging. Soms heel kort (kwam even extra langs) soms gepland en had dan wat meer tijd. Maar het is zo anders als je zelf ineens in dat bed ligt en niet veel kunt. Hele aparte ervaring. Vooral ook omdat je zelf in het vak zit, weet hoe druk het kan zijn. Je wilt zoveel en kunt zo weinig.

  • no-profile-image

    Loungebook

    Veilig werken op je laptop in bed?
    Vermijd overhitting van uw laptop : tevaak wordt de laptop op het dekbed geplaatst.
    Lounge-Book is een universele laptoptafel, zo ontworpen dat u uw laptop in de meest ontspannen manier kunt gebruiken. Zittend in uw favoriete stoel, languit op de bank of uitgestrekt in bed. Met Lounge-Book hebt u geen last van vermoeidheid door een onnatuurlijke positie en is uw werkhouding optimaal.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden