Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Hoe persoonlijk mag je worden?

Een persoonlijke band opbouwen met cliënten. Kan dat wel?

We hebben het allemaal in de opleiding geleerd: de dunne scheidslijn tussen empathie en sympathie, daar mag je niet overheen. Hoe kun je anders goed voor een client zorgen? Hoe blijf je onbevooroordeeld en beslis je op basis van professioneel inzicht wat je beste handelingen voor die persoon zijn?

Ik heb die grens altijd jaren lang zeer nauwkeurig bewaakt. Daar kwam niemand overheen, want 'dat mocht niet'. Althans, zo heb ik dat ervaren. Ik heb daar de laatste jaren een ander idee over gekregen.

Ik vind nog steeds dat je empathie en sympathie van elkaar moet scheiden, maar ik voel me meer betrokken bij cliënten dan ik voor mogelijk had gehouden.

Zo hebben wij een client in zorg, waar ik enkele weken terug diverse malen in mijn weekenddienst bij ben geweest omdat er pijnklachten waren en enkele urologische problemen die niet zomaar op te lossen waren. Door overleg met de dienstdoend uroloog, goed navragen wat de client en de partner wilde, hebben we toch een situatie bereikt die draaglijk was.

Gisteravond ben ik twee keer langs geweest omdat de pijn weer terug was. Vroeg in de avond om de pijnmedicatie op te hogen, rond 23.00 uur nog even om te zien of het geholpen had. Het echtpaar vertelde mij hoe de situatie was: ze waren wel tevreden. De pijnscore was van vier-vijf naar twee gegaan en dat was zeer acceptabel.

Even later hadden de echtelieden een kleine woordenwisseling die ook snel weer gesust was. Het onderwerp stelde eigenlijk heel weinig voor. Terwijl ik ze zo bekeek, bekroop mij een warm gevoel: mooi om te zien dat deze mensen ook in de nabijheid van een hulpverlener zichzelf konden zijn. Dat mijn opmerking 'maar jullie zitten elkaar ook al meer dan vijftig jaar op de lip' een lach bij beiden losmaakte. En dat we daarna nog even rustig konden praten over de net gepoetste koperen voorwerpen op de kast.

Ik geniet volop van die momenten en daarom heb ik het na ruim 30 jaar in de zorg nog steeds naar mijn zin!

6 reacties

  • no-profile-image

    VIG(&VP i.o.)

    Helemaal met Tina eens! Heel vaak wordt dat inderdaad gezegd of gebezigd, vaak in een goed bedoelde context b.v. een rouw advertentie waar wordt bedankt voor de liefdevolle zorg, maar in feite klopt het letterlijk niet. Hoewel ik ook weleens meemaakte dat collega,s emotioneel worden na overlijden van een cliënt of die nachtzoenen geven voor het slapen. M.i. gaat dat ook te ver en vindt ik het onprofessioneel. Cliënten gaan dat dan ook van mij verwachten en is het vaak voor die mensen lastig uit te leggen waarom ik dat weiger. Maar ik ben ook niet zo knuffelig met mijn eigen oma dus waarom wel met iemand waarmee ik werk waar ik geen emotionele / persoonlijke band mee heb ? Daar heb je het punt waar het om draait. Overigens ook genoeg collega,s die nabijheid en distantie ook prima bewaren hoor!!! Maar ik vindt het ook vreemd naar buiten toe, en dat softe sausje dat er vaak overeen zit...nee niet mij ding.

  • no-profile-image

    Franciska Kersten

    Bij mijn schoonvader is een thuiszorgmedewerkster heel ver gegaan met haar persoonlijke band zelfs haar gezin heeft hier aan bij gedragen door zelfverrijking en het binnen halen van mijn erfenis Zulke persoonlijke banden moeten verboden worden lees as art tubantia

  • no-profile-image

    Tina

    Empathie, symphatie en antipathie zijn natuurlijke emoties die je voelt, met de ene medemens klikt het beter dan met een andere. Dus ook met de ene patient of bewoner.
    De kunst is om professioneel te blijven en alle clienten gelijk te behandelen.
    De laatste tijd lees/hoor ik vaak dat de bewoners bv. in verpleeghuizen met liefde verzorgd willen worden, maar dat is, naar mijn inziens, te veel gevraagd.
    Liefde geven hoort niet in ons takenpakket, wel iedereen professioneel, correct, vriendelijk, empathisch en met respect te bejegenen.

  • no-profile-image

    Albert Pieters

    Ik heb ook geleerd om de scheidingslijn in stand te houden, maar ik heb in de praktijk geleerd dat het gewoon niet werkt.
    Ik wil hem zelfs omdraaien, je kunt geen band scheppen met een client als je voor hem of haar niet transparant bent en niet iets van jezelf durft te laten zien. Met andere woorden zonder die band kan je niets bereiken. Immers clienten laten heel veel van zichzelf zien en wij hulpverleners..........
    een verpleegkundige met een GGZ achtergrond..!

  • no-profile-image

    Jenny

    Een lastig onderwerp. Ook ik heb geleerd onderscheid aan te brengen tussen prive en werk. Ooit een patiente gehad die graag na haar ontslag uit het ziekenhuis eens wilde afspreken moeten zeggen "nee dat gaat niet, wij mogen geen persoonlijke band met patienten aangaan".Dat was voor mij de eerste keer dat ik de regel in de praktijk bracht. Het voelde heel raar. Later went het en leerde ik het ook zien als bescherming van zowel de patient als van mezelf.
    Wanneer patienten in de terminale fase zitten heb ik er geen moeite mee om meer persoonlijk te zijn en een band aan te gaan. Dat heeft menig diepgaand gesprek opgeleverd. Ik denk dat je zelf altijd goed bij je gevoel moet blijven en je afvragen of jou gedrag oké is. Of het niet door de ander anders uitgelegd kan worden. Als je dat goed in de gaten houdt is het denk ik alleen maar heel prettig voor de patient als de hulpverlener in staat is om ook persoonlijk in de relatie te staan en zich niet verschuilt achter het masker van de professionaliteit.

  • no-profile-image

    Sanne

    Deze persoonlijke momenten zijn voor mij ook de krenten uit de pap. Als kinderverpleegkundige bij ernstig zieke kinderen kun je soms niet anders dan een klik voelen, zeker bij langdurige opname. Door jaren ervaring (inmiddels 10)kun je je wel verantwoorden over professionaliteit.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden