Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Verpleegkundigen negeren patiënten

Er worden veel fouten gemaakt in ziekenhuizen. Volgens patiënten komt dit omdat zorgverleners slecht luisteren en slecht samenwerken. Zorgverleners negeren te vaak de signalen die patiënten geven.

Ik sluit elke dienst af met de vraag: hebt u nog vragen voor mij of de dokter? De vragen beantwoord of noteer ik. Kan ik er nu niks mee, dan mag mijn collega in de volgende dienst er mee aan de slag. Geregeld wordt mijn vraag niet gesteld de volgende dag. Krijg ik in mijn dienst dezelfde vragen, maar met meer frustraties en uitroeptekens. Dat is een lelijke team- of samenwerkingsfout!

Soms zeggen patiënten nietszeggende dingen. Althans, dan denk ik dat ik het beter weet. Dan vraag ik niet aan een dokter om raad, maar adviseer ik tot ‘nog even aankijken’ met mijn kennis en kunde. In veel gevallen heb ik gelijk, maar soms niet. Zo blijkt een klacht over zere ogen, na enkele dagen, geen airco-droogte te zijn, maar een gevaarlijke infectie. Daar dacht ik dus te licht over, met grote gevolgen.

Mijn collega negeerde eens een longbloeding. Ze was zeker geen hork en het betrof hier ook geen kennistekort. Maar haar patiënt belde elke 3 minuten. Voor glazen water en kussenschudden, paracetamol en zakdoekjes. Tijdens het pillen-uitzetten klonk weer haar ‘piep!’ Mijn collega koos veiligheid boven waterglas en zette eerst de rij pillen foutloos klaar. Toen liep ze naar de bel. Helaas bleek de vrouw deze keer te bellen vanwege een longbloeding. Had mijn collega dit kunnen voorzien?

Ons vak is een sport, waarbij je niet moet vergeten te luisteren, tussen het prioriteren door. In alle drukte kan een opgeheven-wenkbrauw-van-belang je totaal ontgaan. Maar ook in rust is het lastig het unieke geval te herkennen na jaren van andere ervaringen. Het blijft moeilijk ieder mens echt te zien en je te herinneren hoeveel impact alledaagse verpleegdingen hebben op verpleegleken.

Maar hoe herken jij het verschil tussen ‘zeuren’ en alarmbellen? Heb jij weleens een belangrijk signaal gemist of genegeerd?

5 reacties

  • no-profile-image

    Anouk

    Het echte jammere is dat er van tevoren door de collega niet nagedacht was over 'wat heeft deze Mw.echt Nodig waardoor ze continu belt', ipv elke keer op de bel te reageren voor in haar ogen onzinverzoekjes, misschien eens even echt 15 minuten voor deze Mw. Uit te trekken en aandacht te geven. Uiteindelijk levert dat meer tijd op.

  • no-profile-image

    jacq.

    Als je pillen deelt, moet je zo wie zo geen pieper bij je hebben. Het foutloos delen van de medicijnen is zeer belangrijk! Maar dat weten we allemaal eigenlijk wel. Heb patienten ook wel eens gewaarschuwd voor 'onnodige' bellen. Wat ik vaak doe, is als ik een bel gelopen heb, vragen of er nog meer dingen zijn. Scheelt soms een loopje, en de patient kan zijn verhaal kwijt. Je realiseert je vaak niet dat de patient pas belt als het echt niet anders kan, of dat vaak bellen een signaal kan zijn van eenzaamheid, angst of onbehagen.
    Heb persoonlijk nog niet meegemaakt dat ik een bel genegeerd had waar ik wel op had moeten reageren... gelukkig maar.
    patientveiligheid is vandaag de dag een hot item. Zowel het tijdig reageren op een bel, als het goed delen van medicijnen valt daaronder.
    j.

  • no-profile-image

    Rosa

    Nel, ik snap wat je bedoeld met dat mensen eerst gaan en dat een mens je harder nodig heeft dan pillen. Toch ben ik het niet met je eens, pillen zijn ook heel belangrijk. Ik kan als verpleegkundige bijv. het bloed van iemand die kans heeft op een beroerte niet verdunnen. Het is belangrijker om de pillen goed uit te zetten en een minuutje later naar de bel te gaan, dan direct naar de bel te rennen.
    Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat verpleegkundigen snel op bellen moeten reageren, maar de rest moet er niet door in gevaar komen.

  • no-profile-image

    nel muller

    Dank Sandra, tijden van weleer kwamen weer helder boven en was het beeldend geschreven maar, het moet me van het hart, ik vind het woord zeuren gewoon verschrikkelijk. Als mensen zo vaak bellen om ogenschijnlijke kleinigheidjes is er iets en aan ons om er achter te komen wat er is, angst, pijn, benauwdheid, een pols is zo geteld, een bloeddruk snel gemeten en onze ogen zijn er om te observeren, een huid om, door ons, te voelen en oren om goed te luisteren. we hebben veel gereedschap. En dan nog met al je mogelijkheden en de beste intenties kan het fout gaan, we zijn mensen en mensen maken fouten. Natuurlijk is het prima om pillen foutloos klaar te zetten maar dat zijn pillen en een bel is een mens die je mogelijk heel erg nodig heeft. Klinkt allemaal heel belerend en dat spijt me maar het trof me.

  • no-profile-image

    puck

    Ik heb ooit wel eens een vrouw gewaarschuwd dat ze voor zo'n soort situatie moest uitkijken. Dat was in de wijk. Die mevr ging soms zomaar weg zonder af te bellen. Dan stond je voor een dichte deur. Een hoop gedoe om via via een sleutel te krijgen en naar binnen te kunnen om te kijken of ze toch niet was gevallen. Telkens loos alarm, gelukkig. Maar voor het zelfde geld.... Dat ook bij mevr aangegeven dat er ook een keer een moment kan komen dat iemand denkt: mevr is toch altijd weg, ze doet nu ook niet open, dus ik ga maar verder ipv 45 minuten bezig zijn om binnen te komen en om te zien dat ze er niet is. En dat juist dan de situatie zich kan voor doen dat mevr wel is gevallen. Mevr bleek zich dit niet gerealiseerd te hebben en gaf toen voortaan wel aan dat ze niet thuis was. Tja soms gaan mensen er maar gewoon van uit dat ze nog steeds kunnen doen en laten wat ze willen (en mogen van mij) zonder zich te realiseren wat de gevolgen zijn.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden