Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

‘Ik kom zo even bij u’

‘Zullen we even naar het toilet gaan, zullen we even wat gaan eten? Ik begrijp hoe u zich voelt, ik kan het mij voorstellen.’ Zo maar wat zinnen die dagelijks voorbijkomen op de werkvloer. Maar die eigenlijk verkeerd geformuleerd worden.

Dat werd maar weer eens duidelijk in de workshop die ik bijwoonde op het Nursing Event vorige week donderdag. Het ging over bejegening. De conclusie was dat een goede bejegening bij jezelf begint.

Het ging dus over dingen die wij als (leerling-)verpleegkundigen zeggen tegen onze patiënten. Zoals ‘Ik kom zo even bij u’. Maar wat is ‘zo’, riep een collega door de zaal. Dat zette mij even aan het denken. Want inderdaad: wat is ‘zo’? Over vijf minuten? Over tien minuten? Over een uurtje? Noem het maar op.

Ik heb het zelf ook wel eens gezegd op mijn stage. ‘Ja hoor mevrouw, ik kom zo bij u.’ Maar eigenlijk is het een vrij onduidelijke zin. Ik dacht er verder niet bij na. Mijns inziens staat het voor tien à vijftien minuten. Maar hoe moet mijn patiënt dat nou weten? En als hij over vijf minuten belt waar ik blijf, denk ik bij mezelf natuurlijk dat ik net heb verteld dat ik er zo aankwam. Irritatie!

Ik begrijp nu dat de communicatiefout niet aan de kant van de patiënt ligt maar bij mijzelf. Ik zeg onbewust dat ik er zo aankom in plaats van dat ik een duidelijke tijd aangeef. In de zaal bleek dat ook veel anderen het vaak zeggen.

Uiteindelijk wil je het natuurlijk zo duidelijk mogelijk aangeven. Je denkt er echter niet bij na. Daar wil ik verandering in brengen. ‘Ik kom over tien minuten bij u langs, wilt u misschien ook naar het toilet?’ Zó dat is al een stuk duidelijker.

Gerelateerde tags

4 reacties

  • no-profile-image

    Afina

    Natuurlijk betrap ik mijzelf er ook regelmatig op dat ik niet concreet genoeg ben in mijn communicatie met de zorgvragers.
    Maar wat mij opvalt, is dat wanneer ik dat bewust wel een keer ben... ik er eigenlijk ook niet zoveel bij opschiet.
    Wanneer een van mijn bewoners dan belt, en ik vertel dat ik over 10 minuten bij haar kom en zij duidelijk akoord gaat, belt ze vijf minuten later alweer met dezelfde boodschap. En nee, zij was niet dementerend...

  • no-profile-image

    jacq.

    Vaak betrap ik mijzelf er ook op dat ik tegen de patient zeg dat ik er 'zo' aankom. Als ik weg loop bij een patient probeer ik wel uit te leggen wat ik moet doen. (Een paar gazen extra pakken mevrouw, ik heb tekort meegenomen, ik kom direct daarna terug.)

    Waar ik een gruwelijke hekel aan heb is het woordje 'we'!
    Leverde van de zomer een hilarische reactie bij een patient op. Een dementerende man was bij ons opgenomen. Mijn collega en ik wilden hem in bed helpen. Ze zei: 'Kom meneer... we gaan naar bed.'Waarop hij haar verbaasd aankeek en zei: 'Dacht het niet.' Zij bloosde, ik lachte en zei tegen hem: 'Mijn collega bedoelde te zeggen dat we u in bed willen helpen.' Hij: 'Oh, dan is het goed.' Waarop mijn collega ook mee moest lachen. (de patient ook)
    Zo zie je maar weer dat dit soort opmerkingen echt vreemd over kunnen komen.

  • no-profile-image

    Bert

    Lees het boek 'essenties van nlp' er eens op na. staan vele goede tips in. o.a. over de nocebo effecten van taal.
    namasté

  • no-profile-image

    Joe

    Heel herkenbaar wat je allemaal in deze blog schrijft. De zin: 'Ik kom zo even bij u' werkt niet alleen irritatie bij de zorgvrager op, maar op den duur ook bij jezelf als hulpverlener.
    Als je vergeet om naar de zorgvrager te gaan binnen aantal minuten, dan vergeet je het weer of bent bezig met andere dingen.
    Kom je vervolgens terug bij de zorgvrager, heeft hij/zij bijvoorbeeld zelf poging gedaan om inco-broekje aan te doen. Terwijl jij of collega dit normaal gesproken doet!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden