Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Chirurgie versus neurologie

Ons vak kent veel verschillende specialismen. In je stage krijg je daar uiteraard veel mee te maken. Dat wekte bij mij de vraag op waarom iemand voor een bepaald specialisme kiest. Met kiezen bedoel ik dan: waarom ga je er afstuderen of waarom wil je er gaan werken?

Aan het begin van mijn opleiding werd mij regelmatig de vraag gesteld welk specialisme mij nou het meest boeide. ‘Dat kan ik pas zeggen na alle stages’ antwoordde ik dan altijd. Maar eigenlijk kan ik nu, aan het einde van mijn opleiding, nog steeds niet precies aangeven welk specialisme mijn voorkeur krijgt. Iedere afdeling en iedere tak van de verpleegkunde heeft zijn charmes. Maar wat mij nou het allermeest boeit? Geen idee.

Of geen idee... Ik heb wel een voorkeur voor thuiszorg en praktijkverpleegkunde. Waarom? Het is afwisselend en uitdagend. Geen dag is hetzelfde en steeds weer ga ik met plezier en gezonde spanning naar mijn stage... maar dat hebben vast meer studenten die niet in de thuiszorg of praktijkverpleging werken.

Mijn ervaring is wel dat de meeste van mijn medestudenten het specialisme chirurgie het meest fascineert. Of het nou de wonden, de vac-pompen of de leuke assistenten zijn, ik weet het niet. Maar de afdeling chirurgie scoort hoog als het om populariteit gaat.

De neurologie daarentegen iets minder. Ik hoor vaak dat het te geriatrisch wordt gevonden. ‘Het lijkt wel alsof ik in het verpleeghuis werk’, heb ik wel eens gehoord. Hoewel ik er nooit stage heb gelopen fascineert de neurologie mij wel. De theorie erachter dan. Maar ja, psychiatrie ook en neurochirurgie ook.
Kan ik dan nu de conclusie trekken dat alles wat met het hoofd te maken heeft mij interesseert of is je interesse puur afhankelijk van waar je stage heb gelopen?

Welk specialisme boeit jullie het meest en waarom juist deze richting van de verpleegkunde?

Suzan Senczuk

8 reacties

  • no-profile-image

    suzanne

    Ik zit op chirurgie. Grote en kleine ingrepen, langdurige verblijven en korte verblijven, de een zorgafhankelijk en de ander is een zelfstandige patient, je hebt van alles wat. Daarbij komt dat chirurgische patienten ook veel cardiale, long, oncologische, neurologische problemen hebben. zo blijf je overal een beetje van op de hoogte en kan je makkelijk doorstromen naar de MC, IC of SEH

  • no-profile-image

    Joyce

    Na mijn diplomering gekozen voor de verloskunde. Daar met veel plezier gewerkt. Na een lange onderbreking door fulltime moederschap weer begonnen in de zorg. Eerst de ouderenzorg in een verpleeghuis, maar het dynamische van het ziekenhuis trok me meer. Terecht gekomen op longziekten en dit bevalt me uitstekend. De zorg is er zo afwisselend. Er komt zelden een patiënt gepland binnen, al zijn sommige patiënten kind aan huis. Het is dus acuut, maar ook chronisch. Naast de oudere COPD-patiënt zie je de jonge patiënt met een pneumothorax. Daarnaast nog de o.k. patiënt voor een lobectomie, maar ook de paliatieve zorg voor de COPD- en oncologische patiënten. Vaak hebben longpatiënten ook cardiale problemen, dus een bonte mix die nooit verveelt.

  • no-profile-image

    willy

    Als kind woonde ik vlak achter het Academisch Ziekenhuis in Groningen (nu UMCG). De hele dag vlogen de ambulances af en aan voor ons huis langs. Ik was heel nieuwsgierig wat er aan de hand was en hoe het allemaal verder zou gaan met de patient die erin lag. Tegenwoordig hebben we daar tv programma's voor, maar toen hadden we nog niet eens tv.
    Na de MAVO ben ik in een Gronings streekziekenhuis gaan werken als leerling verpleegkundige. Eerst een half jaar op chirurgie. Machtig mooie afdeling. Daarna een half jaar interne. In mijn eerste week meteen 3 mensen overleden. Dit had ik op chirurgie nog niet meegemaak. Vreselijk vond ik dat. Ik zei in mijn vrije dagen tegen mijn vader:"Bel maar op dat ik niet weer kom. Iedereen gaat daar dood en dáárvoor word ik geen verpleester!!!" Later ben ik de pulmonologie en de oncologie opleiding gaan doen en op die manier eigenlijk steeds meer richting palliatieve zorg gegaan. Daar ligt echt mijn hart. Sinds mijn diplomering in '81 werk ik al op diezelfde interne afdeling die ik als 18-jarige zo vreselijk vond. Maar ik weet dat ik de goeie keus heb gemaakt, ik zou niet anders willen.

  • no-profile-image

    Suzan

    Ik wist toen ik 4 was al dat ik "zustertje" wilde worden. Maar ik had geen idee van alle mogelijkheden.
    Tijdens mijn opleiding kwam ik aan het eind op de OK terecht.
    Daar ben ik een tijdje blijven hangen en heb daarna de OK chirurgie opleiding gedaan.
    Nadat de kinderen groot genoeg waren om mij af en toe te missen (als kiespijn) heb ik wat vrijblijvend verpleegkundig gefreewheeld.
    Maar nu heb ik het helemaal gevonden.
    Ik zit op de ambulance in de zg low-care (alleen de niet bewaakte B-ritten van patienten zonder risico op problemen).
    Dit is echt heel gaaf en zo ontzettend leuk om te doen. je hebt alle tijd voor je patient achterin die ambu. Dit houd ik nog wel 10 jaar vol.
    (ik ben 57).
    Dus een echt bewust gekozen richting? Nee, niet echt. Bij het lezen van advertenties voor verpleegkundigen kwam ik tot nu toe vanzelf iets tegen wat me wel wat leek.
    Maar ik heb nog geen seconde spijt gehad van al die keuzes. Wat een veelzijdig en mooi vak hebben we toch.

  • no-profile-image

    Wendy

    Volgens mij kiezen verpleegkundigen vaak voor het vak vanwege de vele mogelijkheden en richtingen, toch?!
    Ik werk zelf als praktijkverpleegkundige en kijk toch ook met een schuin oog naar SEH of CCU van de chronische naar de acute kant! Ik zie het wel: voorlopig heb ik het hier heel erg naar mijn zin!!

  • no-profile-image

    jose hamers

    ik heb dus heel bewust gekozen voor de neurologie. het fascineert me hoe een stoornis in de doorbloeding bv, je hele leven,doen en laten,eigenlijk de ziel veranderen kan. neurologie is vooral observeren en puzzelen,maar dat is nu net de charme van het specialisme. interne vind ik teveel oncologie,kinderen staan te dicht bij me en chirurgie vind ik te breed te technisch te snel en te zakelijk. neurologie is ook niet leeftijdgebonden heeft van alles wat en daarnaast nog raakvlakken met de chirurgie,oncologie,psychiatrie,psychologie en revalidatie,kortom.. een prachtspecialisme.

  • no-profile-image

    Joke

    Ik heb destijds bewust de keuze gemaakt voor de kinderverpleegkunde.
    Ik vind de zorg voor volwassenen niet leuk. Teveel zeurende mensen.
    bijkomende voordeel van de kinderverpleegkunde is dat alle specialismen voor komen.

  • no-profile-image

    Alidya

    Ik loop nu voor het eerst stage in het ziekenhuis op de longafdeling. Ik heb ook nog geen idee welk specialisme ik ga kiezen wanneer ik afgestudeerd ben maar dat komt ook omdat ik nog geen ervaring heb opgedaan op andere afdelingen.
    Wat ik wel vanaf kinds af aan al heb is mijn interesse in kinderen/baby's en de kraamzorg. En dat komt niet door mijn ervaring op dat vakgebied maar is iets dat in mij zit. Dat kan ik niet uitleggen. Ik denk dat iedere verpleegkundige wel een soort van zwak heeft voor een bepaalde doelgroep, ongeacht je ervaring.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden