Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Compassiemoe

Wellicht weet iemand hier nog hoe ik mopperde een jaar geleden. Over verplegen en al wat het ondraaglijk zwaar maakte. Gelukkig is de mopperwolk weer bijgetrokken; de compassie wedergekeerd. Maar wat moet je in een dergelijke situatie?

Wat moet je als je thuis middenin een scheiding zit, met zorgen tot aan je kin? Werk gaat gewoon door en gelukkig, want werk is ook afleiding. Maar als je dan de zorgen van een ander even niet kunt dragen, wat doe je dan? Moet je je ziek melden of moet je trachten de robot in jezelf te vinden en op de automatische piloot verplegen?

Of stel je hebt griep. Niet ernstig genoeg om je ziek te melden – want dat vinden plegen vaak – maar wel flink ellendig ervan. Je hoofd bonst, het ziekenhuis draait en een patiënt klaagt. Kan je dat altijd verdragen? En zo niet, mag je dat dan uitleggen aan een patiënt? Mag je begrip vragen voor een eigen situatie?

En dan zijn er nog trouwe collega's; lief, maar vastgeroest. Bijna honderd en ze weet werkelijk alles. Ze is alert, waakzaam en kritisch tot in de puntjes. Het enige wat ze onderweg is kwijtgeraakt is mededogen. Als een patiënt, tijdens een drukke dienst, in haar bed plast, moppert mijn collega: ‘Had u niet kunnen bellen vooraf? Weet u wel hoe druk ik het heb?’ Van jarenlang natte bedden, is ze het begrip voor zwakke blazen een beetje verloren. Ze ziet het werk, maar niet de schaamte van de patiënt.

Medeleven is een eerste vereiste voor een verpleegkundige. Maar soms is empathie weleens even op. Soms moet je eigenlijk om jezelf denken en werken tegelijk. Maar hoe doe je dat?

8 reacties

  • no-profile-image

    Ellen

    Comapassie moeheid is een bekend verschijnsel in zowel de zorg als in slachtofferhulp.Soms is "geven"zo ingebakken en wordt van de omgeving (hoofd,directie,collega's) zoveel automatisch verlangd, dat de balans helemaal weg is.Dan heb je niks meer te geven. Het ligt volkomen aan je werkomgeving hoe veilig het dan is om daar te zijn.Ik was 4 dagen na het overlijden van mijn zusje aan het werk omdat daar mijn vangnet was en ik daar volkomen mezelf kon zijn. "nu even niet" bij sommige zaken werd ook geaccepteerd en daardoor kon ik helen, kreeg ik de ruimte. Door een goede collega voor je collega te zijn die nu even niet lekker in haar/zijn vel zit, kan veel narigheid voorkomen worden. Compassie moeheid slaat ook toe als de balans weg is. Je kunt niet 24 u per dag altijd aan anderen denken, je mag tenslotte ook wel iets ontvangen .Erkennen dat het ff niet gaat, help meer dan het uit je tenen te moeten halen. Nou ja en over ziekzijn hoeven we het helemaal niet te hebben;Geen werkgever kan uitmaken of iemand écht of niet echt ziek is en kan al helemaal niet bedisselen dat er vakantiedagen opgenomen moeten worden of dat de persoon inkwestie maar moet komen werken.Hij kan dat doen bij de gratie van het feit dat "men" niet protesteert.Wie zich ziek meldt, IS gewoon ziek.

  • no-profile-image

    willy

    Zeker...afleiding is zowel voor de patient als voor de verpleegkundige een groot goed. Zelf heb ik meerdere keren behoorlijke ellende in de prive-sfeer meegemaakt, en het werk kan dan inderdaad een geweldige afleiding zijn. Je met hart en ziel op andermans sores storten en zodoende dat van jezelf even op de achtergrond kunnen parkeren. Maar daar zit hem nou ook net de valkuil. Afleiding zoeken kan snel overgaan in vluchten in je werk. Maar dat besef je vaak pas achteraf.
    En al heb ik tegen wil en dank veel ervaring hiermee opgedaan, het juiste evenwicht heb ik nog steeds niet gevonden.

  • no-profile-image

    Joyce

    Leren wij niet dat afleiding goed werkt bij patiënten? Even niet aan je ziek zijn denken door afleiding. Zo werkt het voor mij persoonlijk ook.
    In de scheidingsperiode was mijn werk een goede afleiding voor me. Even niet aan de zorgen thuis denken, maar de zorg voor mijn patiënten. En mijn collega's waren een fijne praatpaal waar ik mijn verhaal kwijt kon. Mijn werk heeft niet onder die periode geleden.
    Ook toen ik opspelende galstenen had was mijn werk een goede afleiding. Ik heb met kolieken gewerkt omdat je niet zomaar naar huis gaat in de avond- of nachtdienst. Het was zelfs een pré dat ik een collega een pijnstiller kon laten spuiten, thuis had ik die niet tot mijn beschikking.
    Als je in een goed team werkt, zijn je collega's er ook voor jou als het even wat minder gaat. Dat geeft mij voldoende energie om tegenover de patiënt niets te laten merken.

  • no-profile-image

    Joke

    Werken na overlijden, dan veel medeleven, maar wijs je iemand op iets dat al een week niet geregeld is krijg je te horen dat je doordraait, dit is nu echt iets om door te draaien, maar wel zo dat die iemand niets meer durft te laten liggen....

  • no-profile-image

    Mirjam

    soms is er een situatie in je prive dat je gewoon niet goed functioneert in je werk,
    heb het zelf meegemaakt, overlijden van mijn man,
    men wil toch dat je naar het werk komt,
    en als je er bent en het gaat niet goed dan vragen ze, waarom werk je?
    het is zo dubbel allemaal,therapeutisch werken, dat komt er niet van, je word gewoon ingepland,
    en als je psychisch en lichamelijk zo in een situatie komt dat je het niet aankan, dan krijg je het antwoord, we hebben niet meer personeel,dat ik fouten maakten, ik gaf het aan, maar......
    met griep, als je je echt niet goed voelt, dan moet je je ziek melden, want als je wel komt werken dan gaat men er vanuit dat je je volledig inzet, en dat kan niet altijd,
    zelf ben ik 36 jaar in de verpleging, en elke dag is nieuw en anders, dus vastgeroest ben ik nog niet, elke situatie met de pat. is anders.

  • no-profile-image

    kaatje

    mijn baas vond het altijd nooit erg genoeg om je ziek te melden. als je met een gipsen been zat of zwaar depressief hij wilde dat je kwam werken..hij ging zo ver dat je maar vakantie dagen moest op nemen.. ben er nu weg wat een verademing

  • no-profile-image

    Rinda Benschop

    Ik heb een traumatische ervaring opgelopen in de relationele sfeer ben bijna drie maand niet aan het werk geweest, ik moest afkicken van het werk, zo gewend was ik het om te rennen en te draven, ik hou van het vak, ik zou niks anders willen sinds maandag weer aan de bak en ik was blij weer te kunnen werken, als het prive gezien niet lekker loopt, loop je het risico om "je hoofd" er niet bij te hebben, ik heb in alle rust mijn wonden zitten likken en dat was goed!

    Door in de pauze een leuk boek te lezen en eens nietover problemen op het werk of "thuis" te praten gooi een goeie grap over de werkvloer!

  • no-profile-image

    boekia

    griep = ziek= niet op het werk komen
    raar voorbeeld
    wellicht wordt er iets ansders bedoeld

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden