Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Reanimatiecursus

Vorige week had ik op mijn stageplek in de huisartsenpraktijk reanimatiecursus. Ik vind het prettig dat ik de mogelijkheid heb om tijdens mijn stages mijn BLS-vaardigheden door middel van bijscholing op peil te houden.

Omdat we met een klein groepje waren konden we flink oefenen. Reanimeren, stabiele zijligging, beademen met de ballon en het gebruiken van de AED kwamen voorbij in de cursus. Naast de standaardtheorie en de handelingen oefenden we ook de taakverdeling in een acute situatie. Wie reanimeert, wie beademt en wie sluit de AED aan.

Daarnaast werd de situatie gesimuleerd. Alle collega’s gingen naar hun werkkamer en de doktersassistente riep om hulp. We oefenden dus echt hoe te handelen in een acute situatie en hoe je op zo´n moment de taken verdeelt. Het was voor mij een echte opfriscursus en door de simulatie leek het echt.

Ik was gespannen toen ik de reanimatiepop daar op dat bed zag liggen. Ik riep dat ik de AED zou aansluiten en dat deed ik ook terwijl mijn collega de pop alvast reanimeerde. Ineens liepen de rillingen over mijn rug. Stel, dat was nu een echte patiënt. Zou ik dan ook zo handelen? Tuurlijk, dat had ik toch zojuist geleerd!

Toch blijf ik het een eng idee vinden, zo’n reanimatie. Ik kan alleen maar hopen dat ik in een echte noodsituatie net zo zelfverzekerd zal handelen als afgelopen week.

Hebben jullie wel eens een reanimatie meegemaakt? Heb je gehandeld zoals je dat in gedachte had? Hoe ging je hier achteraf mee om?

Suzan Senczuk

Gerelateerde tags

6 reacties

  • no-profile-image

    monica

    Ja, ik heb nu 4 reanimaties meegemaakt. Drie is met succes afgesloten en eentje niet. En je wil het geloven of niet, maar juist die ene vergeet je nooit meer. Er flisten allemaal vragen door je hoofd en je twijfelt of je het wel goed gedaan hebt. Ik weet nog dat ik na afloop met de arts zat te praten, zij moest mij overtuigen wat de reden was waarom de reanimatie niet mocht baten. Toen ik eenmaal te horen kreeg dat zijn hart zo slecht was en er geen output meer was, kon ik berusten. Ik denk dat dat het meeste indruk heeft gemaakt dan het reanimeren zelf. We hebben allemaal een cursus gehad, je weet hoe je moet handelen dus doe je dat ook. Na afloop komen vaak de emoties. Het is zaak om dan met elkaar alles door te bespreken, dat je een soort van opgevangen word. Zeker nodig als het je eerste keer is. En die vergeet ik niet meer om deze reden.
    Dus iemand aantreffen die geen circulatie meer heeft, sterker nog het vaststellen daarvan, is heavy! Het handelen daarna doe je feitelijk automatisch en geloof me je volgt echt de stappen die je geleerd zijn. Mocht de reanimatie baten...je bent zo trots op jezelf. Mocht ie niet baten...je leert er zoveel van namelijk dat wij mensen toch niet in het leven in handen heb.
    En dan berusten...
    Afijn ik hoop dat je er wat aan heb. Laat het me eens weten. Wie weet kan ik je nog van dienst zijn.

  • no-profile-image

    Ramona

    Ik ben sinds 7 jaar een verpleegster in Amerika werkzaam in een "level 1 trauma center" met ervaring in reanimatie. Van nature ben ik tijdens een crisis altijd rustig en systematisch bezig. Vaak hoor ik van collega's en familie leden dat ze dat zo waarderen. Een jaar geleden was ik op een feest en kreeg een familie lid een hartinfarct. Meteen werd ik erbij gehaald. Ik weet nog heel goed hoe schokkend het was om haar zo te zien. En voor de langste 5 seconden van mijn leven was ik zo geschokt dat ik niet kon handelen. Om me heen complete chaos: huilen, schreeuwen. En toen kwam alle ervaring en training weer naar boven. Ik werd rustig, greep mijn man en zei bell 911 vertel ze dat we een hart infarct vermoeden, ga voor het huis staan en wacht op de ambulance. Ik constateerde dat ze niet ademde en geen pols had en begon de reanimatie. Ondertussen heb ik gevraagd of er iemand anders aanwezig was die reanimatie ervaring had. Samen hebben we elkaar afgewisseld tot de ambulance er was en zij overnamen. Mijn familie lid heeft het Godzijdank overleeft en is hersteld. Dus mijn antwoord is ja zult altijd handelen zoals je opgeleid bent onder alle omstandigheden.

  • no-profile-image

    suzan

    Een reanimatie is niet eng.
    De eerste keer dat ik het deed was niet tijdens mijn werk. Ik wist (nog) niks over bescherming ivm eventuele ziektes ed. Dat heb ik later tijdens de echte cursussen geleerd.
    Ik proefde een week later nog die oude man bij wie ik zo huppekee had geprobeerd er frisse lucht in te blazen.
    Vorige week heb ik nog hulp verleend bij een man die met zijn auto te water was geraakt. Er sprongen twee mannen dat koude water in om hem uit die auto te halen. En op de kant heb ik hem verder bekeken en geholpen tot de echte ambulance eraan kwam. Samen hebben we de man op de brancard gelegd en toen zat mijn taak erop en ben ik gewoon naar huis gegaan.
    Je blijkt eraan te wennen geloof ik.

  • no-profile-image

    Ellen

    Ik weet zeker als je het vaak oefent, dat je in de praktijk wél weet wat te doen.Dan komt alle kennis naar boven.Ik ben docent en heb een jaar terug nog weer mijn reanimatie en AED gehaald omdat ik toch bij wil blijven, al help ik niet meer bij de dagen reanimatie/AED.Ja, ik ben 65, dág hoor.Ze moeten mij haast reanimeren na zo'n rondje oefenen.Maar of het zo moest zijn, ik werd in een bus wel geconfronteerd met een stilstand, dan pak je aan.Ik heb geroepen tegen de chauffeur dat ik dit maar 5 minuten vol zou houden en hij heeft ervoor gezorgd dat er wel heel vlug hulp kwam om het over te nemen.De man 47 jr is nu in elk geval daardoor nog bij zijn gezin.En al doe je misschien alles niet 100% goed,Suzan, NIETS doen is altijd nog veel en veel erger.

  • no-profile-image

    Jos

    Suzan, al enkele reanimaties meegemaakt. En elke keer merk ik dat het besluit dat een reanimatie nodig is, nog het moeilijkst is. "Klopt het wat ik zie, heeft iemand echt een adem- of hartstilstand?' En ja, ik heb - meestal - gehandeld zoals ik verwachtte. Achteraf is het heel verstandig om het gebeuren te bespreken met degenen die er bij waren, je hebben geholpen of met de arts/ambulanceverpleegkundige. Alleen op die manier geef je het een plekje

  • no-profile-image

    puck

    Geen reanimatie mee gemaakt. Wel vaak 1e hulp verleend bij ongelukken. Op dat moment handel je. Toen de ambulance er was en de politie schrok ik van de mensen die stonden te kijken. Pas toen realiseerde ik me wat de situatie was. De agent reageerde heel aardig want hij zag dat ik schrok van al die mensen. Een andere keer vond ik het heel erg dat ik de vader van iemand moest bellen om te vertellen dat zijn zoon een ongeluk had gehad en dat ik bij hem was voor de 1e hulp. Toen ik op mijn werk kwam zat ik te trillen van de kou (het vroor gigantisch en ik zat op de grond bij de jongen hulp te verlenen) en van de spanning die toen vrij kwam. Tja je helpt wel, je handeld, na de tijd krijg je pas de schrik. Tenminste bij mij wel. Maar dat is geen reden om het te laten. Maar een reanimatie lijkt me echt eng.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden