Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Eerste hulp in Frankrijk

'Ne bouchez-pas, je suis infirmier...' In mijn beste Frans probeer ik de man ervan te overtuigen dat hij stil moet blijven liggen  en dat hij hulp krijgt van een verpleegkundige.

Juli 1983, langs de snelweg ergens in de buurt van Lille. In de avondschemering heeft een Franse bestuurder van een jaar of 30 het richtingbord voor de afslag aangezien voor de afslag zelf, is er dwars doorheen gereden en enkele malen over de kop geslagen.

Het ongeluk is net gebeurd, en wij stoppen als Nederlandse toeristen natuurlijk om hulp te verlenen. Mijn vriendin blijft in de auto, terwijl ik, gewapend met mijn EHBO-trommeltje en mijn twee maanden ervaring als gediplomeerd verpleegkundige, probeer te helpen.

Zijn vrouw, en een kindje van ongeveer 1 jaar oud worden door omstanders geholpen terwijl ik me bemoei met de man. Het kindje huilt klaaglijk (ook al geen goed teken) en de vrouw kreunt. Alhoewel het al bijna 27 jaar geleden is, kan ik me de situatie nog goed voor de geest halen. De man kreunt wat, is half uit de auto geslingerd. Weinig zichtbaar letsel. Wat ik me herinner is dat zijn haar naar bloemen ruikt, en in zijn buikwand zit een gat van ongeveer 10 centimeter doorsnee.

Ik voel me machteloos, want in het ziekenhuis heb je alles bij de hand (niet alleen materialen, maar vooral ook collega's en artsen die je kunnen helpen). Het duurde ongeveer een kwartier voordat de brandweer (die in Frankrijk toen de eerste hulp verzorgde) ter plaatse kwam. De pompiers namen het over, en ik keek van een kleine afstand toe hoe een arts zonder al te veel plichtplegingen een infuus plaatste. Andere brandweerlieden verplaatsten de auto, zodat er meer ruimte rond de man kwam. Ze lieten de auto iets te vroeg zakken zodat het wrak op zijn rechtervoet terecht kwam….

Ik heb de rest eigenlijk maar niet meer afgewacht, ben teruggegaan naar de auto. De eerste stopplaats zou een camping zijn, maar we hebben voor die avond toch maar een hotel genomen. Het kostte enkele uren om de slaap te vatten.

Hebben jullie wel eens tijdens je vakantie eerste hulp verleend in het buitenland? Nursing is benieuwd naar jullie ervaringen.

7 reacties

  • R. Vanhaverbeke

    Dag Jos,
    Ik woon nu precies vijf jaar in Rijsel en ik moet éérlijk zeggen als Belg en Vlaming dat ik voor eerste hulp op de weg beter af ben in Frankrijk dan in België....en waarom : de mensen (les pompiers-sapeurs) hebben een intensieve opleiding en weten 100% wat ze mogen en kunnen en hebben een constante opleiding wat wij niet kunnen zeggen van de Belgen....ik rijd wekelijks van Rijsel naar Gent en terug en ik hoop nooit een ongeval te hebben in de regio Kortrijk op de E17, je bent véél beter af in de Franse ziekenhuizen juist over de grens en het universitair ziekenhuis van Rijsel (Centre Hospitalier Universiaire) is samen met dit van Toulouse de koplopers ivm geneeskundige zorgen, ook het fameuze kanker-instituut Oscar Lambredts met ongeveer 300 bedden is één van de gerenomeerdste ziekenhuizen samen met Ville-Juif en Maison Curie in Parijs....Hier hebben ze al de fameuze KNIFE die jullie nog niet hebben , wij ook niet in België en dit is een radiotherapeutisch toestel dat meebeweegt met de ademhaling van de patiënt...dus te gebruiken bij uitstek bij longkankers....aub eerst een grondig onderzoek....over de grens vooraleer mensen te betuttelen....bij ernstige ongevallen wordt er steeds een hélicopter gebruikt en ik heb ooit meegemaakt dat een man met een dreigend hartinfarct op 15 minuten van het ziekenhuis van Loches in het universitair ziekenhuis van Tours lag....doet het maar na.....

  • no-profile-image

    lucida

    Zo herinner ik me een vlucht waarbij ik bij een patient kwam die door de steward werd aangekonding bij mij dat hij blauwe lippen had en zich niet goed voelde. Ik inspecteerde de man na zijn anamnese te hebben opgenomen en had vrijwel gelukkig meteen in de gaten dat de blauwe lippen werden veroozaakt door het uitbraken van Norit. Gevalletje vloek van Montezuma, we kwamen uit Mexico. Ik was al lang blij dat het niets ernstigs was, je kan helemaal niets in een vliegtuig. Ze hebben wel een koffer, maar die wilden ze me in eerste instantie niet eens laten openen omdat ik geen dokter was. Zuurstof zou er ook zijn, maar die is op die hoogte in no time op.

  • no-profile-image

    Willy Luiken

    Het was niet echt eerste hulp verlenen, maar een jaar of 25 geleden heb ik eens bloed gegeven in Oostenrijk. Er was iets gebeurd waardoor er extra bloed nodig was. Ik kan je zeggen....een hele gewaarwording!
    Met een geluidswagen werden mensen opgeroepen om bloed te doneren. Als rechtgeaard verpleegkundige en donor kun je dan niet anders dan aan die oproep gehoor te geven. Eerst voor een medisch onderzoek. Dat bestond uit twee vragen: hebt u geelzucht gehad of bent u zwanger. Vervolgens tensie meten. Beetje nieuwsgierig vraag ik hoe hoog mijn tensie is. "120", krijg ik als antwoord. "120..wat?", vraag ik nog. Nou, gewoon..120. Oke.. Voor ik er goed en wel erg in heb, krijg ik een intraveneuze injectie. Ik vraag wat dat is (dat was ik in Nederland niet gewend). "O...dat weet ik niet, maar dat doen we altijd." Jaja...Na een in mijn ogen zeer omslachtige bloedafname met kochers, lijntjes doorknippen, controlebloed afnemen uit doorgeknipte lijntjes etc., word ik overeind geholpen en naar een stoel begeleid door twee mensen. Ik mocht beslist niet alleen lopen. Er werd mij gevraagd wat ik wilde drinken. Zoals ik in Nederland gewend was, vroeg ik om een kop koffie. Nee, dat hadden ze niet. Alleen rode wijn en bier. Het leek me niet verstandig om vlak na een bloedafname alcohol te drinken dus bedankte ik voor de eer.
    Wat een vreemde toestanden zeg, iv-spuiten terwijl je niet eens weet wat je spuit, maar "dat doen we altijd..."
    Na een week of 6 kreeg ik thuis een kaartje waarop stond dat ik met mijn donatie wellicht een leven heb kunnen redden. Nou.... dat maakt dan weer een hoop goed, nietwaar?

  • no-profile-image

    Suzan

    Wij woonden van 2005 tot en met 2009 in Canada, Calgary.
    Van het bedrijf waarvoor mijn man werkte mochten we elk jaar enkele malen heen en weer naar Nederland voor familiebezoek e.d.
    Hoe vaak ik niet geholpen heb in het vliegtuig; dat is echt niet te tellen.
    Daar kan men snel worden aangeklaagd als je iets doet wat niet helemaal goed afloopt. Dus als er om een dokter of verpleegkundige wordt gevraagd kijk ik eerst uitgebreid in de rondte maar meestal staat er niemand op. Dan kan ik het niet laten om toch de handjes uit de mouwen te steken.
    Op een vlucht ben ik 3 keer aan het werk geweest. Bij de derde keer dat ik naar achteren liep kreeg ik opmerkingen van medepassagiers; waarop ik heb geantwoord dat ik mijn terugvlucht aan het verdienen was. Ik kreeg een heuse fles champagne aan het eind.
    Vaak moet je de nodige formulieren invullen als je de eerste hulp koffer open laat maken voor het gebruik van een bloeddrukmeter e.d.
    Ook willen ze je registratie zien. In Canada (waar ik de E.M.R. heb gedaan) wordt je geregistreerd bij bv the association of registered paramedics en krijg je zo'n soort credit-card achtig ding.
    Maar in NL heb je niks van je BIG. Je kan ze alleen je gegevens geven en dan kunnen ze het zelf achteraf opzoeken op internet bij de BIG.
    Kortom, ik heb inderdaad aardig geklust in de lucht boven de Atlantische Oceaan de afgelopen 4 jaar;
    Onwelwordingen, bloedneus (met gebruik van antistolling),misselijkheid met veel braken e.d.
    Nu zijn we permanent terug in Nederland en zal dat dus niet meer vaak voorkomen.

  • no-profile-image

    marije

    Een aantal jaren geleden gingen mijn man en ik skien in Wengen,Zwitserland.Onze eerste dag gingen we naar boven.We hadden nog geen 200 meter geskied en daar lag een wat oudere man op de piste.Zijn hoofd naar beneden het dal in, skies uit.Het leek erop dat hij zijn nek gebroken had. Hij gaf veel pijn aan. We hebben hem op de grond gehouden en aan de praat gehouden tot hij uiteindelijk met de helicopter was weggebracht. Hij heeft maanden later geschreven dat hij inderdaad een halswervelbreuk had en helemaal was genezen. Hij bleek kunstenaar te zijn en heeft ons een kunstwerk gestuurd als dank.

  • no-profile-image

    Jeroen

    2 jaar geleden in Canada. Zat achter in de auto een boekje te lezen. Opeens mijn ouders te gelijk: "dat gaat niet goed". En de klap...
    Een auto die vanaf rechts in wou voegen vol in de flank geraakt door een auto die ons net inhaalde.

    Gelijk de auto langs de kant en gekeken wat we konden doen. 1 slechtoffer had last van haar rug. De rest had gelukkig niets. De politie was er snel en er woonde een brandweer man om de hoek. Onze taak werd het begeleiden van het verkeer en het geruststellen van de andere betrokkenen tot dat de ambulance er was.

  • no-profile-image

    Annemiek

    Dat doet me denken aan die keer toen we in Zwitserland voor een ongeluk stopten, we waren nog maar net leerling verpleegkundigen. Alleen bleek het een in scene gezet ongeluk te zijn. Oops. We hadden de borden niet gezien...

    Inderdaad, in het ziekenhuis heb je alles bij de hand, heel wat anders dan zomaar even vanuit je auto eerste hulp te bieden.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden