Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Ik kan niet meer

Ik heb prachtig werk. Het is uitdagend en veelzijdig heerlijk. Maar de uitdagingen duwen je af en toe behoorlijk tot het randje.

Of erover heen. Soms moet ik dingen doen, waar ik niet achter sta. Maar wat dan nog? Het werk moet door.

Soms kan ik even geen poep meer zien. En ik ben heel wat viezigheid gewend. Mijn handen en neus zullen niet snel klagen. Maar als ik dit weekend tien (!) keer een bed moet verschonen van vijf verschillende mensen die moeite hebben hun ontlasting op te houden, dan schreeuwt mijn lichaam en hoofd: het is genoeg!

Soms heb ik geen pauze. Ik heb recht op één uur pauze per dagdienst. De koffiepauze wordt echter genuttigd achter een bureau, naast een dokter en tussen stapels dossiers. Mijn adempauze gevuld met longziekten en –behandelingen. De eerste dag vind ik dat balen. De tweede dag word ik opstandig. Ik werk al drie uren keihard en heb recht op even patiënten vergeten en lachen met collega’s. Maar niemand die me hoort, want iedereen is druk. We eten om beurten ons eten op, tussen de bellen door. Gezellig.

Soms is er teveel werk en kan ik niet meer, maar ik moet wel. Ik was een gezicht. Er gaat een bel. Ik verontschuldig mij en was later handen en borst. Bel. Na een po elders, was ik voeten. Bel. Ik geef een antibioticum. Bel. Ik neem een slok. Bel. Dit is geen spitsuur maar een spitsdienst. Mijn pieper gaat non-stop van het moment dat ik hem ontvang tot ik hem gillend door de teampost gooi. Ik kom door al dat werk niet meer aan mijn werkzaamheden toe!

Maar hoe hard ik gil of mopper of geduldig een gesprek aanvraag bij een leidinggevende; het mag niet baten. Werk moet gedaan. Spoed moet bestreden. Er is niemand die er iets aan kan doen dat mijn patiënten moeten plassen of huilen. Ook niet als het eens ten koste gaat van mij.

Wie redt de verpleegkundige?

11 reacties

  • no-profile-image

    nel muller

    De reactie van Jos van Damme geeft een stevig handvat. Op naar den Haag dat heeft nog nooit iets opgeleverd. Het extra geld komt niet bij de werkers maar bij de leiding. Een goede brief schrijven met een duidelijke omschrijving hoe de kwaliteit van de zorg op dit moment is en hoe je denkt die kwaliteit weer naar behoren te kunnen leveren. Geen kreten , een duidelijk plan. Die brief naar naar de Raad van bestuur,kopie directie, ondernemingsraad, managers. Hoe kun je verantwoordelijk zijn voor kwaliteit als aan de randvoorwaarden door hen niet wordt voldaan en daar zijn zij verantwoordelijk voor.

  • no-profile-image

    W

    Ik herken de voorbeelden. Heb onlangs na een overgevulde en onderbezette dienst, mijn resterende werkafspraken in dezelfde omstandigheden afgezegd. Deze keus onderbouwt met een verslag waarin ik heb beschreven in welke situaties ik kwam, wat ik voor keuzes heb gemaakt en de vragen die gesteld kunnen worden daarover. Ik vond de kwaliteit van zorg die ik kon leveren onder het acceptabele minimum. Ervaar het als een forse keus. Ik hoop op feedback waar ik in gebreke zou zijn gebleven en op verbetering voor collega's en patienten. Ik geloof dat een grens ontstaat waar je zelf stopt.

  • no-profile-image

    idee

    ik heb een idee: laten we het werk gigantisch verprutsen en dan vervolgens ontslagen worden en 1,4 miljoen oprotpremie krijgen omdat we zo ons best hebben gedaan.. oh wacht.. dat is bij de grote heren achter het bureau..

  • no-profile-image

    Jos van Damme

    Cocky: je begrijpt me denk ik niet. Ik werk onder condities dat ik gelukkig verantwoordelijk ben voor mijn eigen werkdruk. Hebben wij het te druk, dan beslissen we lekker zelf dat we gaan uitbreiden, we hebben meestal wachtende op bij ons te komen werken, anders zetten we zelf een advertentie, beslissen zelf wie we aannemen en voor hoeveel uur. Dat is allemaal teambesluit. Dat bedoel ik verantwoordelijkheid dragen voor je eigen werkomstandigheden. Ik zit dan ook bij een werkgever die die ruimte geeft een het zelfsturende team. Wij hebben dan ook geen enkele manager in dienst.
    Of je afdeling onderbezet dat weet je zelf het beste immers? Nu werk in in de wijkverpleging waar zo'n werkgever bestaat (Buurtzorg). Jos de Blok heeft een boekje geschreven over het beginsel van Buurtzorg en is ook bereid om met andersoortige instellingen om tafel te gaan zitten over hoe dat concept van zelfsturende teams zonder managers aan te pakken. Maar ja krijg je managers maar eens zover.... verenigt u op de werkvloer zou ik zeggen...

  • no-profile-image

    Gericke

    De oplossing ligt voor de hand. Tenminste dat zou opgaan in een normale beschaving waar de burger iets te vertellen heeft.
    Met alle verzorgenden het bureau van de manager bezetten en eisen dat hij voldoende personeel aanwerft.
    Die managers heb ik nog geen enkele actie zien ondernenem. Die vinden het wel goed zo. Die hebben tijd om te bedenken hoe ze de schaal kunnen vegroten. Groter groeien, de concurrentie uitschakelen is waar ze de hele dan mee bezig zijn. De steken mekaar de ogen uit met nieuwe gebouwen en vooral met dat kleinschalig wonen dat gewoon meer personeel vraagt maar dat er niet voor wordt ingezet. Uw manager weet alles, kan alles en doet niets dan zijn tijd verbeuzelen met grootse projecten uit te vinden.
    Maar helaas zitten we in Nederland. Dus krijg je amper twee man op de been om de manager bang te maken. De rest is bang voor zijn baan en houdt zijn mond omdat ze bang zijn er uit gewerkt te worden.
    En kom je dan met z'n tweeën bij de manager, zal die je vierkant uitlachen en je verijzen naar de politiek.
    En kom je daar terecht krijg je met incidentenkoningin Bussemaker en marktkoopman Klink te maken.
    Want Klnk is driftig in de weer om de zorg in handen van de marktpartijen te spelen. Die zorgaanbieders en zorgverzekeraars verdelen de miljarden onder elkaar. Daar gaat het niet meer om zorg maar om de marktpositie.
    Met minder volk meer vangen is dan de leus. En voor de verzekering is het zo weinig mogelijk betalen voor zoveel mogelijk zorg. En in die omgeving komt het belang van de werkenden in de zorg en de zorggebruiker niet eens meer voor.
    En om te sluiten: het is natuurlijk zo dat het absoluut niet leuk is om dergelijk werk nog te doen. Weinig betalen, veel drukte, je werk maar half kunnen doen, kortom geen voldoening en/of waardering voor je werk is heel ongezond. Wil je het verbeteren, dan helpt het niet met over jezelf te klagen. De beuk er in en met z'n allen naar Den Haag.

  • no-profile-image

    beu

    Ik vindt het geen gezonde job meer. Werken onder hoge werkdruk, serieus onderbetaald. Ik stap eruit, want er verandert toch niets. Er is geen greintje respect voor mensen uit onze sector. Waarom kunnen we nu gewoon niet eerlijk loon naar werk ontvangen, bij de bureaucraten kan het wel, en die doen er veel minder voor ??????
    Triestige job is dit, heb het mij al erg beklaagd dat ik mijzelf dat heb aangedaan !

  • no-profile-image

    beu

    Ik vindt het geen gezonde job meer. Werken onder hoge werkdruk, serieus onderbetaald. Ik stap eruit, want er verandert toch niets. Er is geen greintje respect voor mensen uit onze sector. Waarom kunnen we nu gewoon niet eerlijk loon naar werk ontvangen, bij de bureaucraten kan het wel, en die doen er veel minder voor ??????
    Triestige job is dit, heb het mij al erg beklaagd dat ik mijzelf dat heb aangedaan !

  • no-profile-image

    Janet

    Vandaag weer gedacht: wat doe ik hier?Werkdruk te hoog,geen aandacht voor de problematiek op de werkvloer,alleen maar rennen en denken aan geld,maar de mens wordt hierbij erg vergeten.Geen onderbezetting,maar gewoon te veel werk voor te weinig mensen!Ik ben een teamleidster,zie het lage budget,maar ook de (te!)hoge werkdruk en kan alleen maar verdrietig zijn.Zie mensen afknappen,net als mezelf.Medewerkers die eigenlijk ziek zijn,maar doorlopen omdat er anders niemand anders is,en ik zie dit met lede ogen aan.Voel me erg tekort schieten en weet geen oplossing!Ben een roepende in de woestijn,zo lijkt het wel eens.Komt het ooit goed met ons leuke vak,waar ik vroeger trots op was,maar nu??

  • no-profile-image

    Cocky

    Hoe herkenbaar! En dan ook nog als reactie krijgen, "dat je verantwoordelijkheid moet dragen voor je eigen werkomstandigheden".....wrang.
    De afdeling onderbezet? Nee, men zegt dat er geen vacatures zijn.Ook wordt met nadruk gezegd dat er geen overuren mogen worden geschreven. Wanneer je niet van je afbijt, tegen collega's die het er van nemen, oftewel met gemak dingen laten liggen voor de volgende,heb je jezelf ermee. Enneh....bijscholingen? die worden niet aangemoedigd, want kost geld. Droevig!

  • no-profile-image

    Jos van Damme

    is je afdeling onderbezet wellicht? dat lijkt mij het geval te zijn. En daar heb je geen macht over is het wel? dan kun je kiezen: zo doorwerken of er iets doen aan je werksituatie. ik zelf werk ook hard, heel hard mag ik wel zeggen, maar ik ben lid van een zelfsturend team dus eigen baas in zekere zin, dus met invloed op de werkdruk. En alleen invloed erop hebben maakt dat het voor mij heel goed uit te houden is want ik weet waarom ik zo hard moet werken, want het is zaak van het team waar ik deel van uitmaak. Ik werk bij Buurtzorg trouwens en in de wijkverpleging. De clou is verantwoordelijkheid dragen voro je eigen werkomstandigheden...

  • no-profile-image

    Annemiek

    Het is meer een branden blussen. Van crisis naar crisis rennen vaak. Vreselijk als je nooit voelt alsof je echt goede zorg geleverd hebt. Dat kun je in zo'n situaties niet.
    Zorg wel goed voor jezelf zodat je niet opgebrand raakt!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden