Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Psychiatrie; ik word er gek van!

Ik spendeerde mijn snuffelstage in de psychiatrie. Daar kreeg ik te horen dat ik ongemotiveerd was en lui. De feedback legde ik naast me neer. Het lag niet aan mij, maar aan mijn werkplek.

Werken in de psychiatrie is niks voor mij. Dat bleek toen en dat weet ik nog. Daarom koos ik na mijn opleiding heel bewust voor lichamelijk zieken in een ziekenhuis. Jazeker heb ik oog voor de psyche van deze somatisch aangedanen. Men mag bij mij huilen en lachen, schreeuwen en schelden, tot op zekere hoogte.

Zo verpleegde ik eens een man, die me uitmaakte voor diverse boerderijdieren. Hoe voorzichtig ik ook probeerde het hem naar de zin te maken, hij was ontevreden. De man noemde mij een ‘onnozel varken’ en ‘dom rund’. Natuurlijk heb ik meegedeeld dat ik hier niet van was gediend. Maar dan? Als ik baal van een respectloze patiënt, verpleeg ik met minder overtuiging. En ook boze en niet-begrijpende mannen hebben recht op uitstekende zorg, toch?

Een andere patiënt was gediagnosticeerd depressief. Zij wilde helemaal niks. Niet haar kinderen ontvangen, ze wilde niet uit bed en medicijnen nam ze niet in. Het had toch geen zin, omdat het allemaal niet goed af ging lopen, zei de vrouw. Twee dagen duwde en trok ik, motiveerde ik en zette ik daadkrachtig mijn zin door. Twee dagen huilde de vrouw tegen mij. Na twee dagen was ik uitgeput.

Vandaag heb ik een patiënte zonder officiële psychische diagnose. De vrouw heeft naar eigen zeggen ‘altijd wat’ en klaagt daarom steen en been over hoofd-, buik- en wondpijn. Ik spoel haar urinecatheter, deel paracetamol en moedig aan. Ik check de wond en bloeddruk tot ik niet meer weet wat ik moet. Ik wil de vrouw serieus nemen, maar heb geen mogelijkheden meer om haar te helpen.

Mijn collega’s noemen haar ‘lastig’ of zelfs ‘borderliner’. Ik wil er niet aan mee doen, maar voel mijn rug tegen de muur. Dit is niet mijn vakgebied. Wat moet ik doen?

Hoe ga je om met patiënten met psychiatrische symptomen? Vanaf juli in Nursing magazine een nieuwe serie waarin consultatief psychiatrisch verpleegkundigen je op weg helpen.

16 reacties

  • no-profile-image

    Meneer Donner

    Ha! Ha! ZWAKKELING!!!!

  • no-profile-image

    kim

    De reactie van Joyce stuit mij ernstig tegen de borst. Ik verwacht van een A verpleegkundige dat zij om kan gaan met alle patientencategorieen. De nadruk ligt mijns inziens bij VERPLEEGKUNDIGE, en niet bij het voorvoegsel A. Een van de verplichtingen die verpleegkundigen hebben is het op peil houden van hun vakkennis. In de praktijk betekent dit concreet: als je iets tegenkomt wat je niet (her)kent of er weinig mee kan: zorg dat je het leert kennen. Er zijn genoeg boeken in de handel en de verpleegkundigen van de PAAZ willen vast een keer een klinische les geven, maar zolang mensen er niet open voor staan zal de kloof tussen A en GGZ blijven bestaan. Er is ook nog een andere manier: vraag het de patient! (bijv in het artikel: "ik hoor dat u veel klachten heeft en dat ze blijkbaar niet voldoende verholpen zijn, en ik merk dat ik dat heel vervelend vindt. Heeft u zelf nog ideeen over wat zou kunnen helpen?" of ga er gewoon eens naast zitten voor een gesprek dat niet over klachten gaat, dan maar 1x de koffiepauze opofferen) Ik krijg op mijn afdeling (crisisafdeling GGZ) ook mensen met hart- en vaatziekten, kanker, COPD, amputaties etc. En ik heb er maar voor te zorgen dat mijn kennis op peil is, dat ben ik aan mijn titel verschuldigd, en niet in de laatste plaats aan de patient die onze hulp zo hard nodig heeft, en die niets heeft aan een verpleegkundige die zeg": sorry, daar heb ik niks mee en daar weet ik niks van".

  • no-profile-image

    Sindy

    Jammer dat je deze ervaringen hebt, Ten eerste hoort het erbij we worden tegenwoordig breed opgeleid. Ikzelf ben werkzaam in de psychiatrie als verpleegkundige. Ik heb er bewust voor gekozen om verpleegkundige in de psychiatrie te zijn. Dit wil echter niet zeggen dat ik daarbij het somatische aspect vergeet, ik ben een basisverpleegkundige met een voorkeur en een differentiatie binnen de psychiatrie. Tuurlijk kan dat niet jou vakgebied zijn, maar vooral als stagiaire mag je leren, dit doe je o.a. door vragen te stellen en gebruik te maken van de kennis en ervaring van je collega's zij kunnen je begeleiden in het omgaan met dit soort zorgvragers. Gelukkig is ieder mens anders en is de ene pleeg meer geinteresseerd in het psychische en de ander in het somatische prima. We worden breed opgeleid zodat we deze keuze ook kunnen maken op basis van ervaringen. Het moet echter niet zo zijn dat wanneer een psychiatrische zorgvragen, iemand die verstandelijk beperkt is, of een oudere die dementeren is in het AGZ niet de juiste zorg krijgt, van een pleeg in de psychiatrie wordt immers ook verwacht dat zij het somatische aspect van de zorg uit kunnen voeren in de basis. Jammer dat je deze ervaring hebt, en dat hierdoor de GGZ clienten in een kwaad daglicht gesteld worden omdat ze moeilijk zijn. Ook zij zijn ziek, wanneer ze dus in het AGZ zijn hebben ze een dubbele diagnose die ze soms zelf nieteens begrijpen. Daarom is het juist zo belangrijk dat er samengewerkt wordt, maak gebruik van de kwaliteiten van elkaar en je komt een heel eind. Tijdens mijn stage in het AGZ moest ik me eerst bewijzen want ik was leerling in de GGZ dus somatisch gezien zou ik wel niets kunnen ook weer zo'n vooroordeel. Na mijn halfjaar werd ik beter beoordeeld dan diverse andere stagiaires en leerlingen die voor het AGZ hadden gekozen.........

  • no-profile-image

    Nel

    Tip: Geef bij je leidinggevenden aan, dat je hulp en deskundig advies nodig hebt van een GGZ behandelaar, b.v. een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige, om een patiënt goed te kunnen verplegen/verzorgen. Ook de vraag om doorverwijzing, is een verpleegkundige/verzorgende verantwoordelijkheid.

  • no-profile-image

    Tallie

    Ik heb mijn scriptie geschreven over patienten die zijn opgenomen in een zkh met psychiatrische klachten. Belang bij?

  • no-profile-image

    Joyce

    Heel herkenbaar.
    Ik heb ook helemaal niets met deze patiëntencategorie, maar wordt er ook regelmatig mee geconfronteerd. Het lijkt inherent te zijn aan het specialisme heb ik me eens door een arts laten vertellen. Het veelvuldige tekort aan zuurstof verandert e.e.a. in de hersenen. Voeg daarbij dat mijn werkplek in hoofdstad ligt en je hebt er nog een categorie bij: junks.
    Mijns inziens is het een apart vakgebied. Niet voor niets was de B vroeger een aparte studie die net zo lang duurde als de A-opleiding. Dan mag je toch niet verwachten dat een A-verpleegkundige op de juiste manier met deze patiënten om kan gaan.

  • no-profile-image

    Lydia

    In veel ziekenhuizen werkt de consultatieve psychiatrische dienst, die oproepbaar is, zodra er een psychiatrische patient wordt opgenomen. Ik werk zelf als ambulant psychiatrisch verpleegkundige en probeer de A verpleegkundigen op de afdeling over mijn client in te lichten wanneer hij/zij wordt opgenomen, met name houding en aandachtspunten. Daarnaast zijn wij via de psychiatrische kliniek altijd bereikbaar voor vragen en komen wij minimaal 1-2 x per week onze client bezoeken en zoeken dan ook contact met de verpleegkundigen van de afdeling.
    Er is verder geen eenduidig beleid inzake psychiatrische ziektebeelden, aangezien geen beleid hetzelfde is. Er moet duidelijk onderscheid gemaakt worden tussen de verschillende ziektebeelden en hun behandeling/benadering. Zelfs per patient (met hetzelfde ziektebeeld) kan er een andere benadering nodig zijn.

  • no-profile-image

    Sandra

    Oplossing; roep de consultatief verpleegkundige om je hierin bij te staan.
    De meeste ziekenhuizen hebben er wel eentje in dienst.

  • no-profile-image

    Anna

    Heel herkenbaar. Ik werk als Vigger in de thuiszorg en we krijgen steeds vaker te maken met mensen met best wel ernstige psychiatrische problematieken. Helaas hebben wij niet zo'n verpleegkundige die we zo kunnen oproepen en moeten we maar zelf kijken hoe we het oplossen!

  • no-profile-image

    Herman

    Beste Sandra,

    ik ken natuurlijk niet alle details, maar ik vind het een kwalijke zaak dat men tijdens je stage als lui en ongemotiveerd kwaliciferen. Wanneer dat echt het geval zou zijn geweest, dan zou je als A- verpleegkundige niet lang stand kunnen houden in een algemeen ziekenhuis. Er zijn gewoonweg collega's die geen affiniteit met de psychiatrie hebben, maar juist b.v heel goed zijn in het algemeen ziekenhuis en vica versa. Buiten de reactie's van Arjan en Juspol, die ik althans in dit kader niet kan plaatsen, kun je je voordeel doen met de andere reactie's. Ik proef je betrokkenheid in je verhaal. Maak gerust gebruik van expertises en kennis van collega's. Collega's kunnen dit heel goed aanvullen.

    Ik kan het weten, want ik ben als psychiatrisch verpleegkundige in dienst getreden op de afdeling neurologie, neurochirurgie en orthopedie van het MCH- westeinde en ook nu nog wordt ik bijgeschoold voor de A. En het gaat prima zo!! We kunnen nog steeds van elkaar leren.

  • no-profile-image

    Wilhelmina

    Elke cliënt/patiënt heeft recht op goede psychische , lichamelijk en sociale begeleiding.
    Jammer, dat de psychiatrie altijd zo negatief wordt benaderd. Een depressie of andere psychiatrische aandoening kunnen goed behandeld worden.
    Als je lichamelijk ziek bent heeft dat immers ook gevolgen voor de sociale en psychische gesteldheid.
    Waarom geen advies vragen aan psychiatrisch opgeleiden.
    Elkaar waarderen om wat je doet is al het halve werk.

  • no-profile-image

    J. Castelijns

    Sandra ik denk dat u een lastig punt aansnijdt waar volgens mij veel verpleegkundigen tegen aan lopen. Maar het idee van Bloem is goed om iemand in consult te roepen die jou, jullie team kan bijstaan in de omgang met moeilijke cliënten. Jouw intensiteit om cliënten te helpen en het beste voor ze te doen is goed en dan is de frustratie des te hoger. Ik ben zelf werkzaam binnen de GGZ en heb jaren op de ziekenafdeling gewerkt waar cliënten eerder uit een ziekenhuis terug kwamen om te herstellen. Dit was een geweldige afdeling en ziekenhuizen vonden het vaak prettig als een cliënt die "onrust" geeft eerder terug kon. Helaas zijn de bezuinigingen ook bij ons door geslagen en is deze functie ontheven. Helaas blijven nu cliënten lang in het ziekenhuis of te vroeg terug naar de eigen afdeling met alle gevolgen van dien.
    Sandra stap naar je teamleider en kijk of je expertise kan halen ergens anders. Binnen onze afdeling Niet Aangeboren Hersenletsel hebben we consultatie verpleegkundigen die team begeleiden wanneer er cliënten opgenomen worden met gedragsproblemen.

  • no-profile-image

    Arjan

    Ik vind het erg goed dat je probeert om tot een goede oplossing te komen voor de vrouw, en daarbij ethische aspecten t.a.v. van de vrouw niet uit het oog verliest zoals wel gebeurt wanneer de vrouw door de psychiatrische mangelmolen wordt gehaald.

    U zoekt naar een kans om de vrouw op een respectvolle wijze weer op de juiste weg te helpen en ziet in dat psychiatrische stigmatisering en haar volproppen met dubieuze hersenmedicijnen niet tot veel goeds zal lijden voor de vrouw.

    Het is jammer dat er in Nederland nog geen sterke oprechte wetenschap is om deze mensen weer op de rit te krijgen, met dezelfde intentie als u heeft: puur het op respectvolle wijze willen helpen.

    Psychiatrie maakt misbruik van problemen en het onderdrukken van problemen lijdt op termijn alleen maar tot steeds meer onderdrukte problemen. Dus alleen de invloed van de psychiatrische zwendel is al schadelijk, vooral voor mensen die door omstandigheden minder sterk/stabiel zijn.

    Mijn advies is om niet op te geven. Het gezegde is: tijd heelt alle wonden en het begint allemaal bij de intentie.

  • no-profile-image

    Ineke

    Sandra, een heel herkenbaar verhaal. Iedereen heeft zijn sterke en zwakke punten.
    Deze vragen patienten vaak veel tijd en aandacht( en krijgen dat ook ), waarbij andere patienten soms ondersneeuwen, wat ook frustratie met zich meebrengt.
    Toch kan het helpen ook binnen je team te overleggen. Ook binnen je team zijn soms collega's die "makkelijker" met psychiatrische patienten om kunnen gaan. Meer geduld hebben, het zich persoonlijk minder aan trekken of bijvoorbeeld al eerder ervaring opgedaan hebben met psychiatrie. Daar moet respect en ruimte voor zijn. Dat is het voordeel van werken in een team. Gebruikmaken van elkaars sterke punten.
    In het ziekenhuis waar ik werk kunnen wij altijd advies vragen aan de PAAZ afdeling of aan de psychiatrisch verpleegkundige. Dit kan enorm helpen.
    Veel succes.

  • no-profile-image

    Bloem

    Juspol, ik snap uw reactie op deze weblog niet helemaal.
    Sandra, wat kan dat lastig zijn he! Is er misschien een vpk van de paaz die je om advies kunt vragen? Of een psychiater die je in consult kunt vragen? Ik vind 't nl. knap dat je je eigen grenzen hierin aangeeft, je weet niet wat je met deze patiente aan moet. Dan is dat toch een prima reden om iemand die hier wel in gespecialiseerd is, om advies te vragen? Je wordt hier waarschijnlijk alleen maar moe van en ziet er misschien tegenop om weer naar haar toe te moeten gaan? Ik kan me voorstellen dat je je misschien ook nog tekort voelt schieten in de zorg voor de patiente. Maar wat ik lees, is iemand die juist voor haar opkomt, door niet mee te gaan in de bewoordingen en conclusies die je collega's noemen.
    Succes!

  • no-profile-image

    Juspol

    Gewone vraag. In uw verhaal staat aan het eind ---mijn collega's noemen haar lastoig en borderliner----
    U zegt het zelf al, hieruit blijkt dat de behandeling dan van borderliners men zich kennellijk niet aan de -richtlijnen tot behandeling van -- houdt, opgesteld met een hoop 'tamtam' door Trimbos-en psychiatrie.
    Ik zou zeggen bel eens met het ministerie en de politiek over de duizenden nu gedupeerde kinderen die zonder vaders worden gezet, doordat borderliners-moeders de handen boven het hoofd worden gehouden..
    Achterlijk, onderontwikkeld en kinderbeschadigend verrot land.
    Zolang die ggz zelf aan dergelijke praktijken meewerkt in familierecht, kweken zij hun eigen patiëntjes.
    Koprojekten vol.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden