Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Stoppen met werken

Kunnen verpleegkundigen stoppen met werken? Langzamer aan doen of zelfs helemaal niks uitvoeren; het ligt niet in de aard van een pleeg. Maar wat nu als je moet?

Op kamer zeven ligt een patiënt en die wil alles zelf doen. Zelf deodorant smeren onder zijn armen, zelf eten en zelf uit bed komen. Ik word er helemaal onrustig van. Laat me u toch helpen, wil ik schreeuwen als ik de man bezig zie. Maar hij kijkt geïrriteerd op en ploetert dan verder. Ik zweet ervan.

En ik ben heus voor zelfzorg en zelfredzaamheid. Behoud van waardigheid heb ik hoog in het vaandel. Maar moet het ten koste van alles? De man vindt van wel, terwijl hij tergend langzaam schuift richting de rand van het bed.

Ik ben trouwens niet de enige die de man in zijn kraag wil vatten. Ook collega’s zie ik trekken aan zijn armen en benen. Die moeten kennelijk dezelfde les leren als ik. Moet ik tegen hen zeggen: laat hem met rust? Of moet ik wachten tot de man ook dat zelf doet?

Want meneer op kamer zeven is langzaam. Zijn van Parkinson doordrongen kaken weigeren te spreken, terwijl zijn hoofd er al van alles van heeft gedacht. Zijn ogen dreigen en schelden, maar op de toelichtende tekst moet ik steeds even wachten.

Ik zie de man worstelen om overeind te komen, terug zakken en het opnieuw proberen. Ik hoor zijn inspirerende verhalen over kleine overwinningen en grote frustraties. Hij waarschuwt dat hij zichzelf wil redden en ik tik mij op mijn vingers, als ze zich naar hem uitsteken. Jemig, hoe moet ik het helpen ooit afleren?

Gerelateerde tags

2 reacties

  • no-profile-image

    puck

    Het gevoel is heel herkenbaar, vooral als je nog zoveel moet doen. Maar wat ontzettend goed van deze man dat hij het zelf blijft doen. Wat een doorzettingsvermogen. Het is namelijk soms zo makkelijk om alles uit handen te geven omdat je lijf niet wil wat jij wilt. Dat zie je ook vaak genoeg. Zuster doet u het maar, dat is veel makkelijker. Makkelijk is niet altijd de beste weg. Niet voor de patient maar ook niet voor ons, de verpleging

  • no-profile-image

    Ben

    Als leerling verpleegkundige in de psychiatrie moest ik regelmatig patiënten naar de arbeids of bezigheids therapie brengen. Vaak had ik er aan elke arm één en maande ik de rest tot tempo want ik had nog zoveel te doen. Tot dat ik rustiger aan ging doen en achteraan ging lopen rustig kletsend met de laatste man zal ik maar zeggen. Wat een rust veel minder stress voor mij en de patiënten. En de tijd? Ik denk dat het net zolang duurde of misschien iets meer maar dat weegt niet op tegen de voordelen, meer rust, aandacht voor de patiënt en aan het eind van mijn dienst nooit gedacht dat ik mijn werk niet af had.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden