Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Wel of niet reanimeren

Op kamer 7 ligt een TBC-patiënt. Zij is zeventigplus en fors benauwd. Onze verpleegantennes huiveren. Al dat omkleden in de sluis vertroebelt het zicht op deze ernstige zieke dame. En dat terwijl mijn collega mij overdraagt dat ze ‘het niet vertrouwt’.

Zo vaak ik kan, kleed ik mij om en kijk ik om het hoekje. Ik meet saturatie en bloeddruk en waak over urineproductie. De cijfers blijven stabiel, krap voldoende, mijn hart blijft ongerust.

Wat nu als deze mevrouw plots een hartstilstand heeft? Wat doen mijn collega’s in het geval dat ik de noodklok luid? Gaan zij zich eerst omkleden of krijgen wij allemaal TBC? Voel ik mij lange tijd alleen, terwijl zij zich in kapjes en jassen hullen of gaat reanimeren voor jezelf beschermen? En wat als er beademd moet worden; wie van mijn collega’s durft het aan met TBC? Is dat beademingsmasker trouwens voldoende bescherming tegen een tuberkel bacil of hoe beadem ik anders veilig? Want natuurlijk heeft acuut levens redden prioriteit, maar gaat dat ook boven mijn eigen gezondheid?

Mijn dienst zit erop; mijn nachtcollega begint. Ik haal opgelucht adem. Zij neemt mijn onrust over en betreedt de zaal, terwijl ik mij omkleed en vertrek. Mijn collega gaat kijken om half 1 en dan weer om half 2. Tot haar schrik staart de mevrouw op kamer 7 haar ademloos aan. De collega roept nog haar naam en voelt, maar er is geen polsslag. De vrouw is overleden en zelfs al een beetje koud. Op de gang treft ze een collega. Ze overleggen. Wat moeten ze doen? Niet met TBC of kapjes, maar moet je in dit geval sowieso nog reanimeren? Wat hebben we toch een ingewikkeld beroep.

Doe je deze dame een plezier door haar nu nog te reanimeren? Wie ben jij om haar te reanimeren; hoe komt ze daar uit? Wie ben jij om het te laten; had ze het echt niet gered?

10 reacties

  • no-profile-image

    Karlijn

    Om een besmetting met tbc te voorkomen is het voldoende om een mondmasker te dragen. Zorg dat het goed aansluit op je gezicht. Het is dan wel belangrijk dat dit een ffp2 of ffp3 masker is. Je hoeft geen andere kleding te dragen als je naar de patient toe gaat als het alleen om tbc gaat.
    Als de patient niet meer ademt is het risico op besmetting niet groot omdat transmissie mn optreedt bij hoesten en niezen. Misschien kan de longarts je adviseren over evt beademing?
    Als de patient al overleden is, is het goed om nog wel een mondkapje te dragen als de patient gedraaid moet worden kan er namelijk lucht uit de longen ontsnappen en is er kleine kans op besmetting.

  • no-profile-image

    wilna

    Omdat het bespreken van wel of niet reanimeren altijd een moeilijk onderwerp is voor veel patienten en familie, zou dit standaard bij elke opname in de lijst van vragen (opname gesprek) gesteld moeten worden om uitstel en eindeloos wachten te voorkomen. Dan weet je waar je aan toe bent.
    Zorg dan ook dat het reanbimatie masker voor het grijpen ligt in een isolatiekamer ook al is er nog geen sprake van dat je het nodig bent.

  • no-profile-image

    Monica

    Tja, wat was het reanimatiebeleid? Had mw. NRNB beleid of juist niet. Je weet het antwoord op deze vraag dan vanzelf, dus moet je daar naar handelen. En tuurlijk als blijkt dat het leek dat mw. al wat langer was overleden zou je eerste instantie denken dat reanimatie toch geen baat meer zal hebben, want hoe lang zal ze al ademloos hebben gelegen? Toch moeten we vanuit onze eed alles doen naar vermogen om onze medemens te helpen, dat geldt ook voor wel of niet starten van een reanimatie. En tja, dan die tbc nog, een pocket-mask (wat wij in ons ziekenhuis, standaard op de kamers hebben liggen) is dan een erg handig hlpmiddel. Maar wat als die er niet is, moet je je eigen leven riskeren? Lastig...
    Het is voor de omstanders er rot te weten dat die vrouw alleen gegaan is, maar denk je dat zij daar last van heb gehad? Allemaal vragen die geen antwoorden opleveren, geloof ik. En dan komt het er op aan...hoe proffesioneel ben jij dan?

  • no-profile-image

    Joyce

    Inderdaad had er van tevoren een beleid moeten worden afgesproken omtrent het wel/niet reanimeren van deze dame. Maar de werkelijkheid is vaak anders: het moet nog worden afgesproken, de familie wil bedenktijd, het formulier is nog niet ingevuld in de status; en wat doe je dan in de tussentijd bij calamiteiten?..
    Er staat al in de blog: mw is overleden, dus waarom nog reanimeren? Ze is koud, ademloos, polsloos. Maar aan de andere kant: mag jij dat als verpleegkundige beslissen om niet te beginnen met BLS? En altijd: eigen veiligheid eerst, anders kun je ook geen anderen helpen. Dus reanimatie in de isolatie: aankleden!!
    Overigens: een raam in de sluis is al een hele verbetering, om toch even wat vaker te kijken. Neemt niet weg dat je ook nog écht naar binnen moet gaan, maar je gaat toch vaker even een blik werpen als het makkelijker gaat.

  • no-profile-image

    Suus

    Wat een nare ervaring zeg. Ik sluit me bij alle eerder genoemde reacties aan, namelijk dat juist ook bij dit soort risico patiënten, maar eigenlijk bij iedereen, bij opname vastgelegd moet worden wat de wensen en mogelijkheden t.a.v. reanimatie zijn.
    Los daarvan geldt bij iedere reanimatiesetting: eigen veiligheid eerst. Iedereen die bekend is met het stappenplan van BLS kent stap 1: controleer de omgeving op veiligheid. Dan gaat het er niet alleen om dat een patiënt in een natte doucheruimte of midden op de snelweg ligt, maar bijvoorbeeld ook dat hij/zij met TBC is besmet.
    Ik hoop dat jullie deze situatie met het team hebben kunnen bespreken en dat er veranderingen uit voortkomen.
    Sterkte

  • no-profile-image

    Herman.

    Als mw zonder ademhaling, pols en al koud geworden gevonden wordt heeft reanimatie i.p geen zin. Onze hersenen kunnen maar heel kort zonder zuurstof. Het feit dat mw voor een deel al koud is, betekent in feite dat ze die kritieke minuten al gepasseerd is. Probleem in Nederland echter is dat er altijd gereanimeerd zal moeten worden wanneer de patient en/of familie dit van tevoren niet kenbaar hebben gemaakt. Het is dan ook aan te bevelen deze vraag, hoe vervelend dan ook, bij opname al te stellen. Het is te gek voor woorden dat er nog overleg of discussie plaats moet vinden en helaas gebeurt dat in de praktijk maar al te vaak.

  • no-profile-image

    Joyce

    Ik heb ooit een reanimatie op moeten starten bij een TBC patiënte. Gelukkig was het reanimatieteam er snel en hoefde ik me alleen maar bezig te houden met de hartmassage en werd de beademing/intubatie gedaan door de arts. Wel hadden we allemaal maskers op en de arts die de leiding had, riep ook steeds: TBC!!! dus masker op.

    Een poosje terug hadden wij een patiënt met ESBL, die echter ook een CVA gehad had en daardoor slecht zelf kon bellen of roepen. Ernstig ziek dus regelmatig even kijken was noodzaak. Al dat omkleden (hier moest wel jas, muts, masker, handschoenen) was inderdaad een forse tijdsinvestering die een grote werkdruk oplevert. Je bent ook niet zomaar weer uit de isolatiekamer indien elders op de afdeling iets gebeurd waar je hulp nodig is.

    Daarnaast is het voor patiënten in isolatie altijd moeilijk. De hele dag alleen vertoeven in een kamer met een gesloten deur, niet je kamer af mogen, beperkt bezoek en verpleging die ook zo min mogelijk de kamer in gaat. Nee het is geen pretje.

  • no-profile-image

    Annemiek

    Ten eerste, wat wilde deze vrouw en familie zelf? Gereanimeerd worden of niet? Daar had al overleg over kunnen zijn. Als ze alles gedaan wilden hebben zou de juiste plek op een IC zijn geweest; als ze niet gereanimeerd zou willen worden zouden er meer dingen voor haar gedaan kunnen worden om haar meer comfortabel te maken.
    Om te overleggen nadat je iemand in ademstilstand vindt is altijd te laat, en het is ook niet onze beslissing.

    Als het ziekenhuis een spoed interventie team heeft, is dit een geval waar het ingeroepen zou moeten worden. Al zijn alle nummers goed, als je het zelf niet vertrouwd moet het team opgeroepen worden. In dit geval was het verpleegkundige instinct helemaal terecht dat er iets niet pluis was, ondanks alle nummers.

    Over de isolatie bij TB; de mondkapjes zijn alleen nodig, je hoeft geen complete jassen aan. TB bacillen zijn airborne. (hopelijk was het ook een negatieve druk kamer). De beademingsmaskers hebben 1 richting kleppen, dus je zou geen uitgeademde lucht binnen moeten kunnen krijgen. Aan de andere kant, waarom zou je je mond erop zetten; daar zijn ambubalonnen voor.

    Het is wel erg dat het allemaal zo verlopen is. De vrouw is benauwd en alleen op haar kamer gestorven.
    Ik zie wel verschillende verbeteringen mogelijk, zoals ik al zei, beter overleg over reanimaties, een spoed interventie team (is niet hetzelfde als reanimatie team), en duidelijke richtlijnen over reanimaties bij isolatie patienten.

  • no-profile-image

    Nelleke

    Ik ben het met Wilhelmina eens, dat zou van tevoren duidelijker moeten zijn geweest. En hebben jullie een BCG gehad? Dat scheelt ook weer zorgen wellicht.

    Off topic: ik vind die links in de artikelen irritant: als ik iets niet weet zoek ik het zelf wel op en ik vind het een belediging als woorden als 'beademmasker', maar ook doodgewone Nederlandse woorden nog een link krijgen ook. En waarom 'tuberkelbacil' dan weer niet?

  • no-profile-image

    Wilhelmina

    Mogelijk had vooraf beleid afgesproken en vastgelegd moeten worden, wel of geen reanimatie was dan duidelijk geweest.
    Nu is er een dilemma ontstaan en wekte het bij de verpleegkundige veel onrust en een onprettige dienst.
    Is de verpleegkundige zelf in gevaar, qua haar gezondheid? Dit zou protocollair vastgelegd moeten zijn, wat doe je wel en wat niet.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden