Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Verpleegkundige monsters

Mijn afdeling is mijn huis en al wat er niet goed gaat, is mijn rotzooi. Klachten raken mij persoonlijk. Net als complimenten trouwens!

Ik verpleeg de respiratoir insufficiënte mevrouw Pietersen met een veelvoud aan complicaties na een grote heupoperatie. Ze ligt inmiddels acht weken in het ziekenhuis. Wat begon als een ‘simpele’ total hip eindigde in een afgrijselijke nachtmerrie met ademnood en doodsangst. Gelukkig is zij niet alleen maar verslechterd in de weken, maar zit ze inmiddels weer af en toe naast haar bed, zonder beademing.

Mevrouw Pietersen blijkt zonder NIV-masker en met voldoende ‘adem’ een praatgrage, positieve dame. Ze knokt zich uit bed, dwars door wondpijn en angst om te vallen. Ik prijs haar voor haar doorzettingsvermogen na alle tegenvallers. Haar ogen glimmen van trots op zichzelf; er volgt een traan.

Mevrouw Pietersen zegt dat het mijn schuld is dat het zo goed met haar gaat: ‘En die van jouw collega’s.’ Haar zoon bevestigt dit met heftig knikken: ‘Jullie zijn allemaal zó lief!’ Ik haal wat verlegen mijn schouders op. Het is heerlijk om te horen dat we het goed doen, maar wat moet ik erop antwoorden?

‘Ik vind het logisch dat er geen monsters aan je bed verschijnen als je je zo ziek en ellendig voelt,’ zeg ik. ‘Dan heb je toch een vriendelijk stel ogen nodig om je er doorheen te slepen?’ De zoon trekt zijn wenkbrauwen op en schudt zijn hoofd. ‘Het klinkt zo logisch,’ zegt hij, ‘maar wij hebben wel anders meegemaakt.’

De zoon van mevrouw Pietersen wijdt uitgebreid uit over verpleegkundige misstanden. Over bellen waar niet op wordt gereageerd. Over braken en de hele dag hetzelfde jasje aanhouden. Over een maaltijd die wordt voorgezet en opgehaald zonder hulp en de knorrende maag die daarop volgde. Kennelijk zijn vriendelijkheid, service en begrip niet overal vanzelfsprekend.

Ik geniet van de dankbaarheid van deze mensen, maar schrik van dat wat kennelijk nog misloopt onder handen van collega-verpleegkundigen. En of die plegen nou op mijn afdeling werken of ver buiten de muren van mijn ziekenhuis; ik schaam me ervoor. Hoge werkdruk of niet; wij werken toch met mensen omdat we om ze geven? Verpleegkundigen kiezen toch niet voor niks voor de zorg? Ligt het aan mij of is het gek, als je als pleeg slecht voor mensen zorgt?

28 reacties

  • no-profile-image

    Tina

    Misschien moet er in iedere slaapkamer een camera- en geluidsopname komen om misstanden aan het licht te brengen en te voorkomen.
    Ik probeer de dementerende bewoners respectvol te benaderen maar ben ook niet altijd even trots op mijn eigen reacties op drukke momenten. Dementerenden zijn een hele kwewtsbare groep mensen die totaal afhankelijhk zijn van de zorgverleners. Zij kunnen de misstanden ook niet achteraf aan geven. Vandaar het idee over de camera's...
    Of kan dat niet wegens de recht op privacy?

  • no-profile-image

    Balkan R

    Collegae, ik wil op deze zaak nog eens terugkomen. Mijn bedoeling was geenszins om sarcastisch te zijn, verre van. Ik ben al ruim 20 jaar vk en sinds enige tijd kadervk. Het is mijn bedoeling om te relativeren in deze. Ik ontken niet dat deze zaken bestaan maar wil er op wijzen dat ELKEEN van ons iets dergelijks meegemaakt heeft of zal meemaken en dat dat ons niet tot monsters maakt maar juist het bewijs is dat wij ook (maar) mensen zijn. Dus Ellen als jij diegene bent die NOOIT iets dergelijks meegemaakt hebt laat het ons weten.In deze reacties herken ik ook heel duidelijk hoe wij begonnen zijn : idealistisch, vol goede moed. Dat dit niet zo blijft is niet enkel onze fout, de oorzaken worden grotendeels opgenoemd. Ik stel ook vast dat er een zekere "verharding" optreedt na langere tijd in het vak te zitten...wellicht door het enorme aantal teleurstellingen die wij meemaken, het is deze verharding die stagiaires en buitenstaanders meer opvalt. Voor mij is de rol van de kadervk hier erg belangrijk. Ik geloof in een coaching van mijn medewerkers en zie het als mijn taak om ELKE medewerker te begeleiden OOK voor zulke problemen en dus zeker niet om ze te ontkennen of dood te zwijgen. Zulke medewerkers zo vlug mogelijk ontslaan is in mijn ogen geen oplossing, ze begeleiden en een professioneel gedrag aanleren wel. Dus beste collega beate als je een goede raad wil aannemen : stel uw dossiers samen en COACH uw medewerkers en doe UW werk en als jou dit niet lukt en het wordt je duidelijk dat er een medewerker werkelijk niet bij te sturen is, denk dan pas aan laten afvloeien...Voor de collegae die zelf patiënt zijn geweest : ben jij plots iemand anders geworden toen je patiënt werd? Werd jij plots de vriendelijkheid zelve, dankbaar, meegaand, hulpvaardig, begripvol,...een ideaal mens? Is dit niet gebeurt en ben je gewoon jezelf gebleven met je fouten en gebreken? Denk er eens over na.

  • no-profile-image

    gul

    Suus ik ben het helemaal met je eens.. Ik ben een turkse meisje met een hoofddoek. Ik ben pas gediplomeerd als verpleegkundige. Jullie willen niet weten wat ik allemaal heb meegemaakt. Hoe FANTASTISCH mijn docenten en begeleiders van mijn stage mij gestimuleerd hebben .. Maar niet heuss !!!! Ik heb 1.5 jaar vertraging gekregen. Ze wilden perse dat ik moest stoppen. Ik heb naar niemand geluisterd en ben gewon door gegaan met mijn opleiding. Heb gelukkig m'n diploma nu op zak. Als we het dan hebben over 'met liefde naar het werk gaan???' hmmm daar moet ik toch even nadenken. Iets wat ik met liefde zou doen is 'mensen helpen!' maar ze hebben het vak zuur gemaakt..
    Erg jammer.. Erg triest..

    (suus 21-07-10 - 13:09

    Het is als stagiaire niet makkelijk om je nek uit te steken, omdat je in een afhankelijke positie zit. Ik heb dit in eerste instantie wél gedaan en kreeg vervolgens een onvoldoende voor mijn stage,....)

  • no-profile-image

    Beate

    Ben leidinggevende binnen een voor mij nieuwe organisatie en ben enorm geschrokken van hoe een groot aantal verzorgenden / helpenden omgaan met hun klanten. Schreeuwen, ruw verzorgen, bellen er uit trekken, toiletrondes, niet inleven in klanten zijn een paar zaken die ik ben tegen gekomen. Het lijkt een beetje op het boek van Anne Mei The, in de wachtkamer van de dood. Ik vind het verschrikkelijk en zou het liefst een groot deel van de teamleden op staande voet ontslaan. Helaas moet ik eerst dossiers opbouwen.
    Ongeloofelijk dat deze wijze van werken van verzorgenden nog kan bestaan in 2010!

  • no-profile-image

    Suus

    Gul, mensen als jij hebben we nodig. Als jij zo tegen gewerkt bent en nu toch je papiertje op zak hebt, betekent dat je echt van je vak houdt en een doorzettingsvermogen van jewelste hebt. Natuurlijk is niet alles kommer en kwel en hebben we ook echt vele fantastische collegae, maar helaas maak ik het toch wel bijn dagelijks mee hoe er met patienten en collegae wordt omgesprongen (en nee Balkan R., dat is dus echt niet van horen zeggen). Het is goed dat hier aandacht aan besteed wordt, want misschien dat sommige collegae dan wat meer aan zelfreflectie gaan doen? Als in mijn buurt een collega zich zo (mis)draagt, zeg ik er ook zeker wat van, juist om te voorkomen dat er geroddel komt. Marthy, ik vind jouw idee heel goed! Ervaring doet leren! En volgens mij is het toch echt wel een teken aan de wand als je eerst je mbo-v doet en begint met 31 klasgenoten, waarvan er uiteindelijk 6(!!) slagen. Op de hbo-v hetzelfde verhaal, begonnen met 26 collegae/klasgenoten en uiteindelijk geslaagd met 4 mensen! De meesten haakten af na hun eerste of tweede stage....

  • no-profile-image

    TT

    Ik ben HBO-V student heb pas mijn 1ste jaar afgerond en ik ga door met de 2e klas.Ik heb pas mijn stage afgerond bij de GGZ - patienten..

    De werkdruk is erg hoog, als stagiaire moet je als een echte werknemer meedraaien wat ik me dan afvroeg of dat wel de bedoeling was..
    Wanneer iets word gedaan door een stagiaire word er met kritiek naar gekeken en om de kleinste punten word het afgekeurd. Terwijl een normale werknemer dezelfde punten ook fout doet word er niks van gezegd en is het wel goed..

    De werknemers vinden feedback geven leuk, maar feedback ontvangen is een ander verhaal. Dat komt denk ik, omdat ze van stagiaires niks willen aannemen. Maar van elk mens kan je wel iets leren en/of tenminste tot je laten bezinken of die persoon wel een punt heeft?

    Ook speelt jaloezie een grote rol en word er vollop geroddeld door iedereen. Of het nou gaat om de bewoners, teamleider, familie van de bewoners, collega's, mentors, stagiaires maakt niet uit..

    De gedrag van de bewoners die geestelijk niet meer in orde zijn werd ook mee gespot en erom gelachen. Ik vond het echt niet lachwekkend, maar triest! Ik kookte van binnen om iets van te zeggen! Maar ik wist al dat ik gelijk weer de schuldige zou zijn, want zelfs de teamleider ziet de stagiaires als buitenbeentjes en de werknemers van de afdeling gaan voor. Aan de ene kant kan ik dat begrijpen, maar toch hoort het niet zo te zijn. In een bepaald periode doen we allemaal hetzelfde werk of ik een stagiaire ben of tijdelijke werkkracht dat maakt niet uit..

    Ik was daar de enige met HBO opleiding en merkte af en toe jaloerse opmerkingen wat ik natuurlijk niet prettig vond.. Zelfs de teamleider maakte een opmerking ''Jij doet nu HBO-V na een paar jaar kan je al gelijk teamleider worden en ik moest ervoor klimmen'' blabla, dat geeft aan dat ze jaloezie toont, ik vroeg aan klasgenoten wat zij van die opmerking vonden, zij gaven ook aan dat het puur jaloezie is. Ook wist die zo zeker dat de werknemers niet iets verkeerds zullen doen.. Terwijl ik zat verkeerde momenten van de werknemers heb betrapt!
    - Stiekem roken in kamers..
    - Felle discussies/reacties/geschreeuw tegenover de patienten die geestelijk ziek zijn.
    Etc..
    Op school leren ze mij hele andere dingen? Ik wilde de onacceptabele fouten van de werknemers bij iemand kwijt, zoals bij de teamleider.. Maar heb ik dus niet kunnen doen, omdat de teamleider de werknemers niet kwijt wilt waarschijnlijk word er door de vingers heen gekeken.
    Wat ten koste is van de patienten, triest. En ik kon er helemaal niks aan veranderen.

    Als er nou een undercover verpleegkundige te werk gaat zonder dat iemand het weet van de instelling. Die wel grote invloed kan uitoefenen. Dan kunnen de verzorgende/verpleegkundige die zulke fouten maken gelijk op heterdaad betrapt worden.

    Ik zie dit als enige optie om dit soort problemen in de zorg weg te werken. Ik hoop dat iemand mijn idee daadwerkelijk in de praktijk inschaft als dat nog niet gedaan is..

  • no-profile-image

    emiliy

    Ik ben met veel reactie's eens! en vind het ook heel erg om te horen hoe er soms met mensen om wordt gegaan.
    Zelf werk ik al 7jr in een verpleeghuis en heb al veel verschillende dingen meegemaakt. Nu kan ik wel zeggen dat ik een heilige ben maar dat ben ik ook niet. Ik hou van mijn werk, ik probeer de mensen de aandacht te geven waar ze om vragen, en tevens mij administratieve taken uit te voeren. Mijn kopje thee doe ik al tijdens een gesprek zoals artsenvisite of mdo.
    Ik kan gewoon niet meer als mijn best doen. En ja werkdruk is hoog en als mensen dan 10x voor hetzelfde vragen, ja dan komt er bij mij ook een zucht.. dus ja ligt eraan hoe je het interpreteerd. ik ben ook maar een mens.

  • no-profile-image

    Monique

    Heel herkenbaar!!!!
    Ik heb soortgelijke zaken meegemaakt, maar teamleider en management wilden er niets van horen. Fouten maken is menselijk, maar stelselmatig werk nalaten niet.
    Vreselijk. Ik ben uiteindelijk weggegaan.

  • no-profile-image

    Ellen

    Nou Balkan je durft nogal wat te schrijven.Waarnemingen zijn toch andere zaken dan: beschuldigingen of roddel. Of ken je het verschil niet?
    Als niet eerlijk gezegd kan worden wat er mis gaat, dan verbetert er nooit wat.Wie heeft het hier over engeltjes??Nergens voor nodig om zo sarcastisch te doen.Nu ik zelf patient ben zie ik maar al te goed wat er allemaal verkeerd gaat,Ik vertel niet dat ik een collega ben en kan intussen wel een boek schrijven.Niks engeltjes, zuster Serpentia is er heus nog en ik ontdek zelfs dat ze af en toe nog slecht is opgeleid ook. Ja ik ga er later wel over praten, misschien help ik dan nog het te verbeteren dus het gaat er niet om dat we collegaś zwart maken en dan: er worden toch geen namen genoemd.Ik ben notabene zelf docent.
    Dus huilen met de wolven???Neen, maar wel open ogen voor de werkelijkheid.Mag dat ook niet? Dus de illusie van engeltjes moeten we niet hebben om gemakkelijker zorg onder de maat te accepteren? Dat is een oplossing?

  • no-profile-image

    Sindy

    Helaas het gebeurd echt ook al is het van horen zeggen. Ik maak het regelmatig mee. Zelf ben ik een pleeg die in de psychiatrie werkt en ja ook ik houdt het somatische aspect van mijn vak bij, ondanks dat ik niet in het a ziekenhuis werk. Clienten met een psychiatrische stoornis, verstandelijke beperking en ook ouderen worden in het regelmatig aan hun lot overgelaten, niet omdat daar slechte plegen werken, maar puur omdat deze mensen extra tijd/aandacht of een andere benadering/bejegening vragen. Wanneer we ons hier weer van bewust worden en de door ons geleerde vaardigheden (gesprekstechnieken, basishouding e.d. ) toe zouden passen zou het voor de client in diens beleving in ieder geval heel anders zijn. Tuurlijk hebben we het allemaal druk en hebben we te kampen met tekorten, de marktwerking in de zorg, bezuiniging vanuit Den Haag en noem zo maar op. Een mens blijft een mens en de holistische mensvisie is helaas steeds vaker echt ver te zoeken binnen alle sectoren van ons "goede" zorgsysteem. Helaas zijn er collega plegen onder ons die echt alleen maar komen werken om hun geld te verdienen, een stukje empathie hebben zij niet meer. Dit is weg omdat de werkdruk zo hoog is, er frustraties zijn, ze eigenlijk niet geschikt zijn voor sit vak, ze niet kunnen doorgroeien en noem zo maar op. Jammer maar helaas wel de realiteit......Wat mij betreft mogen ze idd tijdens de opleiding meer nadruk leggen op de motivatie, daadkracht, geduld en het doorzettingsvermogen van de individuele student.

  • no-profile-image

    kim

    Balkan R, ik ben het helemaal met je eens...

  • no-profile-image

    Marthy

    Dit verhaal maakt duidelijk dat er in de opleidingen die je kwalificeren tot verpleegkundige het een en ander bijgesteld dient te worden. i.p.v. een introductieweek zou het wellicht mogelijk zijn om een verzorging-/verpleging-week te houden. Waarin de ene helft van de studenten drie dagen op bed ligt en totaal verzorgd worden. d.w.z. niet zelf naar de wc, in bed blijven, eten en drinken aangereikt krijgen. Niet alleen leer je wat het betekend om afhankelijk te zijn en voor iedere basisbehoefte iemand om hulp te moeten vragen(en dat terwijl je nog gezond bent), maar ook hoe kwetsbaar die positie is waarin je geen enkele beslissing zelf kunt nemen, en een ander bepaald wanneer je geholpen wordt. Hoe nodig je ook moet, hoeveel dorst je hebt etc. De andere studenten ervaren het verzorgen/verplegen. De andere drie dagen wordt het omgedraaid. Ik weet dat deze ervaring een ongekende bewustwordeing met zich mee zal brengen. En dat terwijl je niet ziek bent. Na drie dagen wil je wel graag uit dat bed en dan te bedenken dat er mensen zijn die er jaren in liggen. De laatste dag is ter reflectie, hoe heb je het geheel ervaren. Bovendien zal er op korte termijn duidelijk worden voor wie dit vak niet geschikt is. Empathisch vermogen is in ons geweldige vak een groot goed.

  • no-profile-image

    Balkan R

    Hmm, ik wist niet dat ik zo vele perfecte collega's had?! Volgens mijn ervaring is niemand perfect en vind ik het ook oneerlijk dat men reageert zonder het hele verhaal te vertellen....volgens de tekst is het zelfs van horen zeggen.Bovendien maakt men hier zeer zware beschuldigingen naar ons allemaal uitgaande van wat absoluut uitzonderingen zijn. Er moet absoluut komaf worden gemaakt met de mythe van het "engeltje" aan bed. Wij zijn gewoon allemaal mensen met onze sterke en zwakke kanten die zorgen voor andere mensen naar beste vermogen.Mensen die het beroep met tegenzin doen houden het volgens mij niet zo lang uit. Dus aan alle "engeltjes" hier : kijk naar jezelf en huil niet mee met de wolven en doe eens wat jullie beweren te doen : niet roddelen en anderen zwartmaken.

  • no-profile-image

    fen

    mijn eigen ervaring vanuit het patient zijn in het ziekenhuis is niet geheel positief, de laatste keer dat ik in het ziekenhuis lag kwam er gewoon een uur niemand kijken en wist ik niet waar de bel hing tioen er eindelijk iemand kwam en ik vroeg of ze even wilde helpen werd er gezucht en gesteund terwijl ik niet op mijn benen kon staan. toen ik op het toilet zat was de zuster weg en moest ik maar alleen terug zien te komen. 1 1/2 uur nadat ik bij gekomen was uit de narcose werd ik naar huis gesteurd want ik was de laatste patient en ze wilde wel naar huis en dus schreef ze op de lijst mw. heeft gegeten en gedronken terwijl ik niet eens wat aangeboden had gekregen toen ik dat zei zei ze dat ik dan thuis maar moest eten want zij wilde naar huis.
    ik doe zelf een verpleegkundige opleiding maar dit is mij nog nooit gebeurd waar ik ook gewerkt heb en ik hoop het ook niet mee temaken

  • no-profile-image

    suus

    Het is als stagiaire niet makkelijk om je nek uit te steken, omdat je in een afhankelijke positie zit. Ik heb dit in eerste instantie wél gedaan en kreeg vervolgens een onvoldoende voor mijn stage, kon dus doodleuk het gehele vierde jaar over doen... (en school kon er ook niets aan doen)Gelukkig heb ik doorgezet en heb ik nu een geweldige baan als wijkvp in de thuiszorg waar ik helemaal op mijn plek zit en waar ik naar hartelust en met liefde stagiaires het mooiste vak van de wereld kan leren, dus alles is goedgekomen, maar de littekens van hatelijke, jaloerse collega's blijven. Nog steeds vind ik het lastig om mijn mening te geven, omdat ik bang ben om erop afgerekend te worden....Er moet echt meer aandacht komen voor zorgpersoneel dat zich niet professioneel gedraagt en een waardeloze beroepshouding heeft. Door de tekorten in de zorg, wordt er nu genoegen genomen met dit soort monsters, hoe lang moet dit nog doorgaan zo???

  • no-profile-image

    nel muller

    Wij observeren en signaleren, als we het daarbij laten zijn wij mede verantwoordelijk, dus wat doen we eraan. Eng maar doen, niemand kan je opeten, misschien vinden ze je niet aardig en wat dan nog want je staat er voor de patiënt, jij bent zijn advocaat. Weet je als je dit enge doet, je kop uitsteekt, is die roddel en achterklap ook niet meer nodig en ook die roddel en achterklep kun je op dezelfde manier te lijf gaan. Praat erover in een overleg, vertel hoe het de onderlinge verhoudingen verziekt, hoe jij je daaronder voelt. Weet ook dat je alleen staat, mensen die zeggen je te willen steunen laten het, in mijn ervaring, bijna altijd afweten, dus hou er rekening mee dat je alleen staat maar doe het, alsjeblieft, voor die patiënt die onze zorg en aandacht nodig heeft, liefde en respect verdient. Kijk niet naar anderen, kijk naar jezelf en wat doe je. Sterkte.

  • no-profile-image

    Ellen

    Ja Sandra het is gek als een pleeg slecht voor mensen zorgt, maar ik ken dat uit mijn actieve tijd: patiënten slaan,etensblad zo weer weg halen en niet kijken of er gegeten is,sondevoeding door de wasbak gooien omdat de sonde er niet in wil, een blauwe neus bij een patiënt die haar mond niet wilde open doen, de bel eruit trekken omdat er teveel werd gebeld. Ja, ik heb de dames in kwestie verzocht van mijn afdeling waar ik hoofd was te verdwijnen en nooit meer teug te komen en op de vraag wat ze dan moesten zeggen heb ik gezegd: je ziet maar.Op een drukke afdeling is er dan een kracht minder en geen tijd om te praten, dat komt later wel.
    Je kunt misschien 100 verontschuldigingen gaan verzinnen, maar niemand heeft een excuus om patiënten slecht te behandelen. Als het je even teveel wordt, dan neem je daar verantwoording voor door daar goed mee om te gaan.Anders moet je echt wat anders gaan doen.Maar het is niet nieuw allemaal hoor, ik draai nu 49 jr mee en verbaas me nogal eens en zeker nu ik vaak als patiënt de andere kant beleef.Zuster Serpentia bestaat nog steeds.

  • no-profile-image

    jolijn

    Ja wat moet je hier op zeggen.. die monsters zijn er en zullen er altijd blijven.
    Mij verbaast het ook dat deze mensen door de opleiding zijn gekomen,en nog hun beroep uit mogen oefenen, er zou hier meer controle op moeten zijn.
    Ook het zich zoals ik al meerdere keren lees, met enige arrogantie opstellen tegenover de studenten, echt verschrikkelijk...
    (ben zelf nu ook student verpleegkunde maar heb al 6 jaar in een verzorginshuis gewerkt)
    behandel deze mensen iid zo, zoals je zelf behandeld zou willen worden of hoe je zou willen dat je ouders zorg zouden krijgen.
    Ik geloof dat de mensen die deze goede krachten wel hebben gewoon moeten blijven zoals ze zijn en de aandacht en liefde moeten blijven geven.. en ontvang de complimentjes met open armen hierdoor blijf je je best doen.
    ga niet mee met de irritaties die collega's uiten naar andere collega's en of de zorgvrager.. want dit gebeurd ook maar al te vaak.. hierdoor ga je onbewust ook deze irritaties ontwikkelen terwijl deze vaak ongegrond zijn, en jouw manier van werken wordt hierdoor beiinvloed..

  • no-profile-image

    chiachiarata

    ook ik ken het roddelen in het verzorg/verpleeghuis! ook ik word gek van de collega's die zichzelf zo goed vinden, maar bv. medicijnen uitdelen, maar niet controleren of deze dan wel ingenomen worden, ook ik ken de hoge werkdruk en de klacht, je werkt te langzaam, maar is het niet belangrijker dat mensen prettig geholpen worden, zonder haast, waardoor hun kleding bijvoorbeeld makkelijk aangaat en zonder pijn, of is het belangrijk dat iedereen voor half tien klaar is, zodat jij je koffiepauze op tijd kunt gaan houden?
    Soms vraag ik mezelf af, wat ik nog in de zorg doe...... of ik niet beter voor mezelf kan beginnen en kwaliteit hoog kan houden.

  • no-profile-image

    Annexe Broeder

    De voorafgaande reacties gaan over bejegening van verpleegkundigen/ verzorgende t.a.v. patiënten, cliënten en bewoners. Ik ken die verhalen ook , maar wat mij heel erg opvalt is de bejegening van personeel in de gezondheidszorg onderling veel al te wensen overlaat. Dan heb ik over roddel en achterklap: het niet rechtstreeks communiceren, zwart maken van collega's. Ik noem dit een passieve agressieve vorm van communicatie, waar ik me heel onveilig bij voel. Het lijkt er op dat het werken veelal niet meer gericht is op samenwerken om goede zorg te verlenen, maar op ongenoegen uiten, roddelen en elkaar onderuithalen. Dat is wat ik met toenemende mate ervaar de laatste 10 jaar. Geen prettige sfeer om in te werken.

  • no-profile-image

    daan

    Die monsters mogen ze van mij part ontslagen voor eens en voor altijd, al heb ik de vraag van hoe die dan door de opleiding geraakt zijn. Ik zit nog zelf in de opleiding en op mijn eerste stage was het dat ik nog niet veel kon maar beloproepen en luisteren met de nodige bijstand (indien dit boven mijn vaardigheid uitging haalde ikzelf hulp). Ik heb ook al dingen gezien van als ik zo mensen behandel met wat ben ik dan bezig. kreeg dan meestal ook te horen dat ik vlugger moest werken maar ik denk dan zo ofwel snelheid ofwel correct handelen en dan kies ik het 2de dat er dan geen koffiepauze is intresseert mij geen bal.

    aan alle monsters: behandeld de mensen zoals je jezelf behandelt

  • no-profile-image

    Heronimus

    Naast alle prachtige dingen waar individuele zorgers hun hart op de goede plek hebben en weten wat goed geven van goede zorg inhoudt, is er helaas ook een groep collega's wie het allemaal aan hun rug oxideert wat zorg voor een cliënt of een (leerling ) collega inhoudt. Ook ik ken helaas van dichtbij de laatste variant en ik trek me op aan en loop graag mee met de hartelijke collega's. Zij zijn de positieve impuls in marktwerking en cliëntenbinding. Zij kunnen wel een hele hoop extra hulp gebruiken, ook tegen de te grote verzakelijking en de negatieve neveneffecten van marktwerking
    Wat mij betreft mag de klokkenluidersregeling nog wat prominenter op de voorgrond komen en zonodig gebruikt.
    Ga vooral door met zin in je werk. Ik vind het prachtig en krachtig als ik dat zie en hoor.

  • no-profile-image

    Suus

    Om nog maar te zwijgen over gefrustreerd zorgpersoneel dat zijn of haar frustraties afreageert op stagiares, zo gek dat we een tekort hebben in de zorg!!! Gewoon een grof schandaal dat stagiaires niet beschermd worden tegen dit soort monsters!!!!

  • no-profile-image

    caren

    Wat irritant die reclameblokken zeg!!!

  • no-profile-image

    caren

    Laatst een verhaal gehoord: iemand had een stoma en het zakje liet los. Het is weekend. Dienstdoende verzorgende had geen idee hoe het op te lossen. Dan komt er een creatieve oplossing: er wordt een pvc buis gezaagd, de klant wordt op zijn zij gerold en de afvoer van de ontlasting mag tot maandagochtend, als er wel gekwalificeerde mensen zijn, alsnog opgelost worden...

    Mijn maag draaide om, mij zorghart klapte: deze monsters mogen ze van mij een week in de poep zetten om vervolgens hoogst persoonlijk naar het BIG register te rijden en aldaar de titel in te laten trekken...

  • no-profile-image

    Kiek

    Oja,helaas werken ze in de zorg, verzorgenden die zo stoned als een garnaal aan hun dienst beginnen, die gewoon zeggen dat de client een hele dure luier(!) omheeft dus dat ze daarin moet plassen, dat er wisseling is gegeven terwijl mevrouw nog hetzelfde ligt...moedeloos wordt je ervan. Maar gelukkig ook collega's die wel met hun hart werken en niet gaan zuchten als mevrouw voor de 10e keer belt omdat ze het even niet meer wist...ik hoop zo dat DIE sterren blijven !

  • no-profile-image

    broeder

    De verhalen ken ik helaas ook en ik heb zelfs al meegemaakt dat een collega hierom werd ontslagen, om vervolgens bij een volgende instelling doodleuk te worden aangenomen.
    Je mag niet waarschuwen er mag geen "zwarte lijst" worden bijgehouden en referenties checken is zo passe. Dus ze gaan zo weer verder.

  • no-profile-image

    Tineke

    Helemaal gelijk! Ik schaam me soms over wat ik te horen krijg. Zoals bij iemand met zijn hand in het gips even het broodsmeren....

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden