Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Competentiegericht onderwijs deel 2

Zoals ik al in mijn vorige blog aangaf, maken wij op onze school gebruik van competentiegericht onderwijs (CGO). Een methode waarbij zelfstandigheid en samenwerking vereist zijn.

Ik vind dit aan de ene kant een goede methode want je leert plannen, je oriënteren, samenwerken en reflecteren. Maar toch. Zeker in de eerste maanden krijgen de leerlingen te veel verantwoordelijkheid. De grote meerderheid is pas zestien jaar en komt net van het vmbo.

Op het vmbo wordt vier jaar lang klassikaal les gegeven en begeleidt de mentor je intensief daar waar nodig is. Ook werden onderwerpen uitvoerig besproken in de lessen. En moest je om de zoveel tijd een toets maken over de behandelde onderwerpen en om je huidige kennis te toetsen.

Na het vmbo begon ik met het mbo-v in Groningen. Hier werd nauwelijks klassikaal les gegeven, sterker nog: je begint direct met oriënteren, plannen en reflecteren. Het is erg wennen de eerste maanden. In mijn subgroep ging geregeld wat mis in de samenwerking, planning, reflectie en het maken van afspraken. Zo hadden wij met ons groepje al de ziektebeelden Parkinson en Alzheimer behandeld, maar na twee maanden wisten we er eigenlijk maar weinig over. Dit kwam mede door een verkeerde oriëntatie en planning. Zo hebben we informatie gehaald van de verkeerde sites, en gebruikten we de verkeerde boeken.

Maar eigenlijk vind ik dat het niet aan de leerlingen te wijten is. Want we leerden met een voor ons onbekende leermethode. Het was verstandiger geweest om ons in de eerste maanden vaker te begeleiden en naar mate de maanden verstreken steeds meer zelfstandigheid te geven. Op die manier hadden we met meer gemak aan de methode kunnen wennen.

Kortom, veel leerlingen van het mbo-v moeten de stap van relatief veel begeleiding (vmbo) naar weinig (CGO) maken. En ik vind die drempel te hoog. Qua zelfstandigheid en samenwerking.

Gerelateerde tags

9 reacties

  • no-profile-image

    J.J

    Ik ben met een vervolgopleiding bezig en heb heeeeel lang geleden de inservice opleiding gedaan. Ik vind het competentie gericht onderwijs niet geschikt voor ons vak! Het is te veel een doel op zich geworden, we hebben straks allemaal goede organisatoren en regelaars op de werkvloer, maar praktisch gericht gezond verstand ontbreekt

  • no-profile-image

    Gerard

    @Evelien:
    Putjesschepper? Iedereen kan inderdaad billen wassen, maar is billen wassen verpleegkunde?

    @Kees
    De sector zorg en welzijn loopt kwa onderwijs behoorlijk achter op andere opleidingen, vooral het HBO. Je moet weten waar je voor opgeleid wilt worden. Als HBO'er moet je wat verder denken dan directe zorg aan het bed.. Helaas is dit denk ik voor studenten niet duidelijk.

    @Suzanne: Terug naar inservice? Leg vooral de kosten van het opleiden van nieuw personeel in het mandje van de gezondheidszorg.. In plaats van in het potje te gebruiken die daarvoor bedacht is: onderwijs!

    Ik ben het met Quinten eens dat de overstap wellicht groot is, maar wij willen toch kwalitatief goede zorg leveren? Daar hebben we toch goede verpleegkundigen voor nodig? Ik ben liever een verpleegkundige die zelf nadenkt dan eentje die aan kookboek verpleging doet. Jezelf handelen kunnen verantwoorden is waar het om gaat!

  • no-profile-image

    Bram

    In de blog van Quinten merk ik op dat informatieverzamelingsvaardigheden (scrabble that) een breekpunt hebben gevormd. Dit kan ik beamen; het is iets dat mondjesmaat in de opleiding (hbo-v in mijn geval) aan bod komt, maar naar mijn idee toch heel belangrijk is. De meeste iteratuurverslagen/onderzoeken van studenten die ik heb gelezen bevatten niet eens een beschrijving van de wijze waarop de literatuur doorzocht is. (ook op de Nursing website) En als ik modules doorlees die in elkaar zijn gezet voor de studenten staan daar rustig zeer oude artikelen in (en geen nieuwe) of zelfs zonder vermelding van auteur of publicatiemedium. Een punt dat absoluut aandacht behoeft, zeker in een tijdperk waarin 'informatie' in een stortvloed op ons afkomt.
    En de vraag van Gerard lijkt me heel belangrijk in deze 'is billen wassen verpleegkunde?'. Het roept de vraag op wat verpleegkunde werkelijk is, een filosofisch vraagstuk naar mijn idee. Ik heb er nog geen afdoende antwoord op, maar ik ben ook nog maar groen. Evenwel lijken ook de meer ervaren verpleegkundigen niet in staat de vraag duidelijk te beantwoorden. Een algemeen geldige theorie, zoals bijv. de biologie een evolutietheorie kent, lijkt niet te bestaan. En dat lijkt me in het kader van 'wat moet ik leren' een lastig struikelblok. Meer in-service zou volgens mij nog meer eilandjes-werk opleveren.

  • no-profile-image

    Quinten (blogger)

    Bedankt voor de reacties allemaal!
    Uit de reacties blijken dat de meerderheid met mij eens is. Ik ga dit onderwerp ook zeker aankaarten bij mijn school. Verder wil jullie ook bedanken voor de complimenten! Ik heb veel tijd gestoken in deze 2 blogs, en met succes!

    Groetjes Quinten,

  • no-profile-image

    Suzanne

    Goede blog! Ik kan alleen maar aan teovoegen dat het er op de HBO-V net zo slecht aan toe gaat!Terug naar de inservice lijkt mij...

  • no-profile-image

    Kees

    Nogmaals de tijd zal het zeggen, dat dit onderwijs systeem nu al aan het uitsterven is een feit. Het gaat mij niet om het theoretische gedeelte, maar het praktijk gedeelte. Dat faalt gewoon in het dagelijks werk. Begeleiders die er niks van snappen, leerlingen die niet aan zorg toekomen omdat ze eerst moeten voldoen aan gewenste profielen. Geen enkel ander sector doet zo enorm moeilijk wat betreft onderwijs dan de sector zorg en welzijn. Dit terwijl deze sector enorm veel problemen heeft met zijn verloop en het binnen halen van nieuw kroogst, met name jongeren. Die door dit "Gezeik" niet gemotiveerd zijn dit werk te doen.

    Het moet bij aanvang van een studie duidelijk zijn wat de studie inhoud en wat er van je word verwacht. Daarbij denk ik dat de meeste mensen die de afweging maken in de zorg te gaan werken heel duidelijk weten waar ze aan beginnen en welke compententie's er van ze word verwacht.

    Echter ben ik van mening dat het aanleren van competentie's en beroeps proffecionaliteit simpeler is te behalen door bijvoorbeeld readings , interventie's en discussies onderling in de klas of collega's. Iets wat hedendaags er bijna niet meer is! Dan word er verwezen naar "Google" of is er geen tijd voor.

  • no-profile-image

    Henderika

    Ik ben nu bezig met een competentie gerichte BBL opleiding, ben volgend jaar afgestudeerd verzorgende IG'er, maar daarvoor ben ik er ruim 3 jaar tussenuit geweest.

    Ik heb juist de begeleiding nodig in het leerproces, en was dat ook altijd gewend. Ik vind dat scholen zeker in een BBL opleiding beter om moeten gaan met studenten die er jaren tussenuit zijn geweest.

    Ik heb hierdoor erg veel moeite met de manier van opleiding, ik ben ergens ind e helft ingestroomt, werd in een workshop gezet, en je red je maar. Zo voelt en voelde het voor mij. Nog steeds.

    Ik graaf nog steeds in het diepe en heb er nog steeds moeite mee. Ik doe mijn best alles te behalen ook kwa toetsen, meer dan dat heb ik het gevoel niet te kunnen doen.

    Ik ga nu zelfs een extra dag naar school om mijn huiswerk op orde te krijgen en bij te blijven.

    Dus met deze blog, volkomen eens!

  • no-profile-image

    Evelien

    Tjah Quinten,

    Je bent hierin niet de enigste die zo over de opleiding denkt. Ik heb 4 jaar lang (heel m'n opleiding) lopen klagen, omdat ik inderdaad de goede begeleiding miste. Zelfs de toetsen, miste ik! Nooit gedacht, maar toch, je hebt er behoefte aan. Je wilt weten waarin je nog moet groeien en wat er al goed gaat. Ik ben blij dat ik de BBL-richting heb gevolgd, want zo leerde ik tenminste veel in de praktijk. De leerlingen die de BOL-richting deden misten heel wat praktijkervaring.
    Ik ben het helemaal met je eens, dat ze vooral in het begin van de opleiding veel meer begeleiding moeten geven! Ook lessen over anatomie, fysiologie en ziektebeelden zouden absoluut niet verkeerd zijn.
    Want op dit moment kan zelfs (sorry wanneer ik hiermee mensen beledig) een putjesschepper, verpleegkundige worden..

  • no-profile-image

    Ben

    Mooi geschreven beide blogs. Wat ik eruit haal is niet dat het CGO zoveel anders is maar meer de manier van begeleiden. In mijn beleving is CGO niet minder begeleiden maar anders begeleiden. Het zou er toe moeten leiden dat leerlingen met steeds meer zelfstandigheid en verantwoordelijkheid richting het werkveld gaan. Uiteindelijk heb je dan als beginnend beroepsbeoefenaar een mooie basis om je weg binnen het werkveld te vinden.
    Toen ik net klaar was met mijn inservice opleiding (ik was toen 23 jaar) in de psychiatrie voelde ik me alles behalve bekwaam als verpleegkundige. Ik kon me moeilijk voorstellen dat ik dit werk in ieder psychiatrisch ziekenhuis kon doen. Nu ongeveer 20 jaar verder en 5 instellingen binnen de GGZ verder en terugkijkend op mijn werkervaring is het heel anders en voel ik me snel overal thuis en kijk, voel en luister ik als een verpleegkundige naar het werk. Pas als ik iets nieuws ga doen (ik ga binnenkort weer naar school) voel ik me weer bewust onbekwaam en dat is niet prettig maar wel een reden om te leren.
    Groet Ben

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden