Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Reanimeren is niks voor mij

Ik spreek een dokter over reanimeren. Hij vertelt mij in vertrouwen: ‘Als ik buiten het ziekenhuis iemand zie omvallen, dan fiets ik door.’

‘Reanimeren is niks voor mij,’ zegt de dokter. Hij vindt het maar eng.  Nee ik ben er ook niet echt gek op, denk ik. Maar als er ergens een hart stopt, moeten wij aan de slag. Angst en beven kan daarna wel.

Maar ik wil, eerlijk gezegd, niet ieders leven redden. Mag ik zeggen dat reanimeren soms te indrukwekkend is om in te zetten? Ik wil daarmee niet zeggen dat ik wil besluiten wie er blijft leven en wie niet, omdat ik bang ben voor reanimatiestress. Nee, ik zal het toelichten…

Mevrouw Meijer wil ik bijvoorbeeld níet reanimeren. Ze is 75 jaar. Nog geen reden voor een reanimatieboycot tot zover. Zij heeft echter ook longkanker. Longkanker van het type niet-meer-te-behandelen. Als ze daarbij een pneumonie ontwikkelt, wordt ze opgenomen op mijn afdeling. Mevrouw Meijer ziet grauw en blauw van ademnood. Met een ademfrequentie van bijna 60 maakt ze mij wat nerveus. Ik blader haar papieren door op de spoedeisende hulp.

Daarin staat: ‘Geen behandelingsbeperkingen’. Geen? Ik bekijk de vrouw van boven tot onder. Geen? Moet ik deze stervende vrouw met ongeneeslijke kwaadaardigheid reanimeren? Ik bel de dokter even later. Die knikt, omdat ze mijn vraagtekens zeer begrijpt: ‘Maar mevrouw wilde het zo.’

‘Haar longarts moet het beleid morgen nog maar eens bespreken,’ zegt ze verder. Maar morgen duurt nog minimaal 12 uren. ‘En als er in tussentijd iets gebeurt, moet ik die mevrouw reanimeren,’ zeg ik. Dokter hangt schouderophalend de telefoon op. Ik zit er maar mooi mee.

Wat moet ik hiermee? Een terminale patiënt reanimeren, omdat ze niet dood wil? Doe ik daar mevrouw en haar familie een plezier mee? Weten mensen eigenlijk wel wat ze over zichzelf beslissen?

10 reacties

  • no-profile-image

    boekia

    leven is een terminale aandoening......

  • no-profile-image

    Ruben

    Iemand met een terminale aandoening reanimeren...... daar is niets mis mee!
    Iemand in de terminale fase van zijn / haar aandoening reanimeren is misdadig.

  • no-profile-image

    Frank

    Wat ik al bijzonder vind, is dat er op de SEH al navraag is gedaan m.b.t. het reanimeren. In de meeste zieken/verzorging/verpleeghuizen wordt niet gevraagd of er wel of niet gereanimeerd moet worden als de patient wordt opgenomen. In deze casus is er dus al tijd gestoken in een belangrijke vraag en is de wil van de patient vastgelegd. Als er op een rustig moment en op de juiste manier met de patient wordt gesproken over een NR-beleid, zal deze keuze voor al diegene die daarna zorg aan deze patient verlenen duidelijk en misschien wat beter te accepteren zijn.
    En sta je er dan niet achter....de patient is wilsbekwaam en dan mag je er wel wat van vinden, maar zo is de wet!
    Maak het in ieder geval bespreekbaar in een MDO(multi disc. overleg), misschien dat je dan wat met je gevoel kan, echter het is en blijft niet jouw keuze!

  • no-profile-image

    Niek

    Mocht het voorkomen dat mevr. in die 12 uur toch een reanimatie nodig heeft, dan is het niet aan de hulpverlener te zeggen dat die vrouw het eigenlijk "niet waard is". Die vrouw wilt dat. Echter zodra de arts er is, vindt ik wel dat hij met mevr. duidelijk eens een woordje moet wisselen over reanimatie en de eventuele gevolgen die mevr. daarbij kan oplopen.

  • no-profile-image

    Mariëlle

    En ik dan?,waar sta je als hulpverlener in dit hele proces.Als het beleid is dat je altijd moet reanimeren bijvoorbeeld in de gehandicaptenzorg dan heb ik daar persoonlijk moeite mee.Voor mij is het een reden geweest om verder te zoeken voordat het daadwerkelijk in de praktijk ter sprake kwam.In het verpleegtehuis staat het vaak zwart op wit na gesprekken, en als je verder zoekt dan zijn ze er geen voorstander van omdat mensen alsnog overlijden. In de thuiszorg zijn ze terughoudend omdat je vaak later komt. Het is je eigen verantwoording, beleid is niet gericht op reanimeren.

  • no-profile-image

    Mirjam

    respecteer de keuze van deze patient!

    maar vertel haar uitgebreid wat er in de toekomst kan gebeuren wat betreft haar ziekte proces en bij het wel/niet reanimeren beleid.

  • no-profile-image

    willy

    Wat is dit weer een herkenbaar verhaal! Ik denk dat iedereen in "het vak" hier regelmatig tegenaan loopt.
    Kort door de bocht gezegd: we hebben met 2 zaken te maken.
    Als de patient zelf NIET gereanimeerd wenst te worden, is het duidelijk. Dan wordt er niet gereanimeerd. Fijn als dit ook altijd zwart op wit zou staan....
    Als de patient WEL gereanimeerd wil worden, maar de dokter wil dit niet omdat het medisch zinloos zou zijn, dan komt er weer iets anders om de hoek kijken. Namelijk dat de beslissing om wel of niet te reanimeren in wezen een medische beslissing is. Als een arts vindt dat reanimatie medisch zinloos is, MAG hij zelfs niet reanimeren. Volgens de WGBO is het uitvoeren van een medisch zinloze handeling uit den boze, strafbaar zelfs. Het is dan een goede zaak om ook een andere arts te laten meebeslissen of reanimatie wel of niet zinloos is.
    Tja...en dan heb je natuurlijk nog een heel groot gebied hiertussen... Ik ben al heel tevreden als het besluit van al of niet reanimeren bij alle partijen bekend is. Dit kan zeer pijnlijke situaties voorkomen.
    En natuurlijk zijn er ook nog steeds artsen die het verschil tussen niet reanimeren en abstineren niet kennen. Die gelijk op de kast vliegen omdat wij de patient "meteen maar helemaal willen afschrijven" als we een NR-beleid ter sprake brengen. Die dokters heb je volgens mij in ieder ziekenhuis.
    Lieve/beste dokters.... tussen niet reanimeren en "afschrijven" zit een wéreld van verschil!!!!

  • no-profile-image

    Maria

    Een heel herkenbaar dilemma wat je hier schetst en waar ik ook zeer regelmatig tegenaan loop. In de communicatie over wel of niet reanimeren kan een hoop verbeterd worden. Goede uitleg over wat een hartstilstand is, wat reanimeren betekent en dat het absoluut niet inhoudt dat we patiënten dan aan hun lot overlaten. Het zou goed zijn als er op de poli al in een vroeger stadium hierover gesproken wordt en niet snel, snel op de eerste hulp in een acuut slechte situatie. De mensen worden tegenwoordig overspoeld met informatie over reanimeren, het nut van zoveel mogelijk AED's overal en dan lijkt dit ineens een heel ander verhaal. Je kunt ook niet verwachten dat iedereen het zomaar begrijpt. Het lijkt mij een goed idee als er eens een duidelijke voorlichtingsfolder komt voor in de wachtkamers van huisartsen en poliklinieken.

  • no-profile-image

    Jeroen

    Een ethisch dilemma welke echt veel ruimte verdient om met elkaar te delen. Juist dat delen zorgt ervoor dat zo,n situatie van meer kanten bekeken wordt. Als hulpverleners in de medische en verpleegkundige hoek is het goed om ideeën hierover te delen en te weten wat een patient en haar omgeving wil.
    * Heeft de patiënte aangegeven dat ze een levensverlengende actie wil?
    * Is het levensverlengend of stervensverlengend?
    * Hoe kijken mantelzorgers, directe relaties aan tegen deze situatie aan?
    * Wordt er überhaupt door wie dan ook met deze Mevr. Meijer gesproken wat haar situatie, toekomst , wensen zijn en weet ze de feiten over haar eigen gezondheid?
    * Is er communicatie en openheid in plaats van angst en verlamming om het bespreekbaar te maken?
    Genoeg om daarover een moreel beraad te organiseren.

  • no-profile-image

    Johan Ursem

    Het hangt uiteraard sterk van de patient af, conditie, prognose, etc. maar er is ook nog zoiets als het achterwege laten van medisch zinloos handelen. In een aantal gevallen kan dat reden zijn niet te reanimeren. Het wordt natuurlijk lastiger als de patient zelf expliciet heeft aangegeven wel gereanimeerd te willen worden.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden