Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Rare patiënten

Raar is een raar woord. Want wat is raar? En wie vindt dat? Maar soms heb je daadwerkelijk opmerkelijke patiënten. Bijzondere portretten met merkwaardige verhalen. Sommige mensen en hun gebruiken zijn niet te bevatten. Of dat dan aan hen ligt of aan mij, laat ik in het midden.

Mijn collega vraagt mij of ik kamer acht wil doen. Vier personen, waar zij het te druk voor heeft. Een andere collega haalt even haar wenkbrauw op. Er is iets gaande, maar ik weet niet wat. Als ik vraag naar de wenkbrauw, gaan er ook nog twee schouders omhoog. Ik moet zelf maar eens gaan kijken en zal het snel genoeg weten, antwoordt mijn collega mysterieus.

Gewapend met medicijnen en dossiers betreed ik voorzichtig kamer acht. Vier mensen liggen te slapen, zoals slapende mensen dat wel doen. Tot zover nog niks merkwaardigs, merk ik. Met mevrouw 1 ga ik als eerste een gesprek aan. Ik geef een hand en koppel haar gespoelde infuus los. ‘Bent u klaar voor vandaag?’ stel ik een open vraag. Ze antwoordt met vermoeidheid, maar voorzichtige hoop op beterschap. Tot zover alles normaal, vind ik.

Meneer 2 brult van de pijn. Door het schreeuwen raakt hij benauwd. Meneer 2 is ernstig ziek, mag morfine. Maar meneer 2 wil geen morfine, want daar krijgt hij pijn van. En benauwdheid, buldert hij boos. Mijn praten als brugman verandert zijn mening niet. Meneer 2 blijft liever pijnlijk en benauwd, dan pijnlijk en benauwd door morfine.

Mevrouw 3 weigert niet mij, maar de zuurstof die ik haar aanbied. Haar saturatie is bedreigend laag, maar dat gaat wel weer over, zegt ze. Ik vind van niet, zeg ik, maar wat weet ik ervan, vraagt zij zich af. Even wil ik van de kamer rennen.

Om het bed van meneer 4 staan 7 tassen, waar niemand aan mag komen. Ook bezit hij een viool, mondharmonica en een doedelzak. Dat bezit staat uitgestald, ten koste van de bewegingsruimte van zaalgenoten. Meneer 4 eet alleen maar ‘witbrood met niks’ en vindt mensen die koffie drinken ‘idioten’. Verder moet ik hem met rust laten tot het middageten, zegt hij.

‘Aparte mensen hè, op kamer acht?’ vraagt mijn collega. Ik val over het woord. Apart. Ik neig ertoe haar te corrigeren. ‘Bijzonder,’ zeg ik, terwijl ik me afvraag of ze me nu niet een eigenwijze betweter vindt. ‘Da’s hetzelfde,’ antwoordt ze. ‘Met bijzondere patiënten kan je soms ook geen kant op.’

Bijzonder, apart, raar, ik vind het allemaal maar vreemd. Het zijn mensen. Met angsten, meningen en gevoelens. Na een goed gesprek met mevrouw 3 blijkt ze zuurstof te weigeren, omdat de lijn haar in haar bewegen beperkt. Zij is graag op zichzelf en vrij. Dat lukt niet met twee meter beweegruimte. Ik verleng de zuurstofslang en zeg haar dat ze altijd de zuurstof even weg kan leggen. Het rare van mevrouw 3 verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ze bedankt me.

Bij meneer 2 ontdekken ze maligniteiten in het hoofd. Niet hij is kwaadaardig, maar de tumor die op zijn hersenen drukt. De arme man kan er niks aan doen.

Maar van meneer 4 snap ik gewoon helemaal niks. Soms heb je een gesprek, waarna je nog steeds niet begrijpt wat je patiënt beweegt. Soms zeggen mensen ondoorgrondelijke dingen. Soms kiest een patiënt iets voor zichzelf waar ik maar moeilijk achter kan staan. Maar ligt dat dan aan de patiënt? Of aan de verpleegkundige?

3 reacties

  • no-profile-image

    m bomen

    De bewegingsruimte van anderen zou niet ingeperkt hoeven worden.Ook byzondere mensen moeten vriendelijk en met respect bejegend worden, maar pat kan dit zelf ook ten opzichte van mede patienten. Weet welk psychisch aspect aan zijn eis ten grondslag ligt,daarna kan je in gesprek gaan. Onderhandel en laat hem zelf een nieuwe plaats bepalen als iedereen er last van heeft. Je mooet gewoon vriendelijk "durven", maar eerst meer weten, helpt daarbij.Hoe gelijkwaardiger je hem tegemoet treedt hoe beter het gaaten hoe boeiender het wordt.

  • no-profile-image

    Danielle

    Goed omschreven! Ikzelf werk op een medisch psychiatrische unit (MPU) bij ons zijn alle patiënten 'bijzonder' altijd een combi, psychatrie en somatiek waarbij bijna alles voor kan komen, patiënten komen van andere afdelingen en worden vaak door collega vpk-en van die afdelingen als 'raar' en 'apart' en soms gewoon 'erg lastig/vervelend' genoemd, vaak is het doorvragen en luisteren al een heel eind voldoende om mensen zover te krijgen dat ze aan behandeling mee werken (op psychiatrisch en somatisch gebied) toch blijft het een uitdaging en niet altijd even gemakkelijk om er mee om te gaan, maar wel erg leuk!

  • no-profile-image

    Petra

    Zo ontzettend mee eens!
    Soms hebben verpleegkundigen de tijd, de moed of het inzicht niet om dieper door te vragen of na te denken over het gedrag van een patiënt.
    Wat ik wél goed vind is dat ze je nog redelijk ongekleurd de kamer op lieten gaan.
    Het steekt mij altijd verschrikkelijk als een patiënt in een overdracht al als "apart" wordt overgedragen. Net als dat het me steekt dat iemand "lief" of "leuk" wordt genoemd.
    Moet toch niet uitmaken?

    Ik ben dol op aparte patiënten. Houd je scherp.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden