Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Wantoestanden aan de kaak gesteld?!

Wantoestanden in de zorg aan de kaak stellen?! Ja!

Maar soms lijkt het wel een beetje hypocriet….

Hoe schrijnend moet het worden
in de zorg voordat we eens aandacht gaan besteden aan alle wantoestanden in de zorg?! Toegegeven, de situatie rondom de 18-jarige Brandon van Ingen is erg. Net zo erg als die van Jolanda Venema eind jaren 80.

Toen sprak heel Nederland schande over de manier waarop zij werd vastgebonden en zonder kleding werd verzorgd. Nu is een video van een jongen die vastgebonden zit (kennelijk al drie jaar…) voldoende voor een spoeddebat in de Tweede Kamer, een staatssecretaris die zich - terecht overigens - persoonlijk met deze zaak gaat bemoeien.

Maar wat moet ik ervan denken als ik verhalen hoor over een afdeling waar 's-avonds de bedden bedoeld voor  chemokuren de volgende dag worden bezet door spoedopnames? Gevolg:  patiënten worden afgebeld de volgende dag voor hun geplande chemokuur?!

Wat moet ik met bewoners van verpleegafdelingen die - als ze geen familie hebben die op bezoek komt - hele winters niet buiten komen omdat er niemand is die met ze gaat wandelen?

Wat moet ik met bewoners van verpleeghuizen die alleen op vastgestelde tijden gebruik mogen maken van het toilet?

Wat moet ik met de steeds lager wordende personeelsbezetting van afdelingen, de kortingen op de tarieven  en de steeds absurder worden bureaucratische maatregelen?!

Elke verpleegkundige en verzorgende kent voorbeelden vanuit zijn of haar eigen praktijk die schrijnend genoemd kunnen worden.
En zo kan ik nog wel even doorgaan...

Zijn we al zo afgestompt dat we dat het bovenstaande maar accepteren? Of zijn de problemen zo massaal dat het niet op te lossen is?

Ik zou de staatssecretaris EN de politieke partijen willen vragen ook eens oog te hebben voor die voorvallen die niet breed worden uitgemeten in de media, maar waar wel degelijk op grote schaal wordt geleden! Of hebben we daar te weinig staatssecretarissen voor….

16 reacties

  • no-profile-image

    Marijke

    Ik werk in een algemeen ziekenhuis op een longafdeling van 28 bedden. Betreffende wantoestanden...hoever laat je het als verpleegkundige komen? Er gaan heel veel dingen mis op dit moment betreffende de verpleging/verzorging van de patiënt. Leidinggevenden hebben het alleen over bezuinigingen en dat de formatie 1 op 6 bedden is, normaal voor een longafdeling. Uren tegoed van vorig jaar kunnen niet terug gegeven worden.Totale formatie bij ons is totaal 15 ft. Bezuinigen moet er...maar waar...alleen op de verpleegafdelingen. Tijdelijk wordt e.a. even ruimer gemaakt met part-timers die extra willen werken...en uitzendkrachten, maar die de parttimers moeten de uren ook weer terug hebben. Wie heeft voor mij informatie over longafdelingen in algemene ziekenhuizen met momenteel aanwezige formatie. Is er landelijk ook e.a. vastgesteld of via de inspectie etc.? Dan hoor ik het gaarne.

  • no-profile-image

    Harrie Verhoeven

    Beste Rien, schokkend verhaal. Maar wat mij nog het meest schokt, is dat je deze situatie accepteert. Dit heeft helemaal niets te maken met inzet van verpleegkundigen, dit is door het management bedisseld. De beste verpleegkundigen gaan hier aan kapot, omdat ze dat niet met hun eigen waarden kunnen rijmen. Vandaar de verschraling van de zorg.

  • no-profile-image

    Anneke

    Het is zo 'waar' wat Jos beschrijft. Tuurlijk is de situatie rondom Brandon afschuwelijk, hij haalt de pers daardoor. Maar alle andere beschreven toestanden zijn óók erg. Het is niet best als men afhankelijk van anderen wordt.... De zorgmedewerkers staan vaak met de rug tegen de muur, zij willen graag anders. Politici: geen woorden maar daden, dáár komt de zorgwereld verder mee!!

  • no-profile-image

    Harrie Verhoeven

    Beste Jos,

    Je zult niet verbaasd naar deze reactie kijken, je weet wat ik er van denk. Mijn inschatting: stop met het binnen dragen van dure, onbetaalbare (nutteloze) managers die niets anders doen dan nog meer papierwerk veroorzaken. Voor elke nutteloze kun je drie of vier mensen op de werkvloer hebben. En uiteindelijk zijn zij het die de omzet maken. Niet de sukkel achter zijn PC met zijn budget.

  • no-profile-image

    HANS

    Natuurlijk deel ik de mening van Jos en van alle anderen. Het zou niet moeten kunnen maar helaas...het is niet anders. En het wordt nog veel erger. Binnen 10 jaar moeten wij 20% meer zorg gaan leveren met minimaal 20% minder mensen en met minimaal 20% minder financien. En waarom: Omdat er, nu de baby-boomers gaan uittreden, alleen maar meer ouderen bijkomen en de er steeds minder werkenden overblijven. Dus: minder mensen die zorgpremies en belasting moeten ophoesten en minder mensen die ons werk kunnen doen. Tenzij de werkende bereid isom meeer dan de heldft van zijn inkomsten aan zorgpremies en belastingen te betalen natuurlijk. Het is allemaal zo voorspelbaar. De uitdaging is niet hoe we Brandon vrij maken hoe zeer hij daar ook recht op heeft. De uitdaging is hoe gaan we de zorg zo innoveren dat er straks nog wel met enige humane standaard gewerkt kan worden. Dat vraagt daadkracht van de politiek, daadkracht van de bestuurders in de zorg maar zeker ook daadkracht van ons zelf als beroepsgroep: Daadkracht bij het bedenken en implemeteren van werkprocessen die nu misschien onmogelijk en onetisch lijken ( denk aan vergaande computer en camera bewaking) maar die straks de enige manier zullen zijn het kleine beetje zorg dat we nog kunnen leveren een beetje rechtvaardig te verdelen.

  • no-profile-image

    Ria

    wten jullie dat er wel een oplossing is..meer mensen aan het bed!
    Ik ervaar zelf hoe we met te weinig personeel voor te veel patienten zorg moeten dragen, ik ben er van overtuigd als je meer 1 op 1 zorg kan geven veel problemen de deur uit zijn.Maar ja, alle ziekenhuizen worden gekort, te veel uitgegeven, joost mag weten waaraan.
    Als dit nu eens echt zou veranderen!!!

  • no-profile-image

    Leja

    Ik ben het er mee eens dat we als beroepsgroep continu naar onszelf en de door ons geleverde zorg moeten blijven kijken of we niet aan het afstompen zijn en voor de buitenwereld "rare dingen" doen. In het geval van Brandon denk ik dat het goed was geweest als de media het hele verhaal in één keer eerlijk en objectief had neergezet. Onder andere (wat ik in De Elsevier las) dat hij het zelf niet fijn vond om op deze manier in de media te komen omdat hij zich schaamt, hij het prettig vind om beperkt te worden op het moment dat hij agressief gedrag voelt aankomen.
    Hetzelfde ervaar ik bij onrustige patiënte in het ziekenhuis. We mogen ze niet meer fixeren....moeten we ze dan maar na een operatie(bijvoorbeeld een broekprothese, ik noem maar wat...) uit bed laten klimmen met alle gevolgen van dien....?
    Ik heb de oplossing niet maar ik denk dat we voorzichtig moeten zijn met oordelen zonder het verhaal volledig te kennen....

  • no-profile-image

    eric

    We gaan met zijn allen weer over casuistiek moord en brand roepen, maar geloof me...met de situatie rond Brandon is het net als met hoofdpijn...het gaat vanzelf wel weer over.

    Zijn bovengenoemde problemen oplosbaar.....alles is oplosbaar. Maar dat betekent keuzes maken.
    Hele fundamentele keuzes maken; wie willen wij als zorgverlener nu daadwerkelijk zijn en wat hebben we daar voor nodig, maar ook: wat hebben we daar voor over. Vooralsnog hebben we nog steeds niet alleen te maken met de gesel van de functiedifferentiatie, het ontkoppelen van management en inhoudsdeskundigheid, maar hebben we ook te maken met een sterk veranderde arbeidsethos en het onbegrijpelijke geloof in employability. Het resultaat is dagelijks op vele afdelingen waarneembaar: Slecht geadviseerde managers zonder lange termijnsvisie zijn alleen maar aan het brandjes blussen en geeft leiding aan slecht opgeleid personeel met een bedroevend laag kennisniveau. Geef het vak in godsnaamweer terug aan de professional, zodat de zich verantwoordelijk voelende professional zijn verantwoordelijkheid ook kan en durft te nemen.
    Gezondheidszorg is te belangrijk om alleen aan politici over te laten.

  • no-profile-image

    Nina

    Jos, wat goed dat je dit schrijft! Ik kom het ook dagelijks tegen in mijn werk. Niet in de vorm van handen aan bed, maar in de begeleiding van mensen die een particulier initiatief realiseren voor hun kind/broer/zus. Ook die projecten moeten iedere cent omdraaien en zelfs dan kun je je afvragen of de basiszorg geleverd is dan.....

  • no-profile-image

    rien van zeeland

    Terecht aandacht voor de schrijnende situatie rondom Brandon, er zijn er nog 40 meer in Nederland, vastgebonden, opgesloten en afgezonderd. Dat zijn situaties die moeten stoppen. Maar ik daag iedereen uit te kijken waarom die situaties nog niet zijn opgelost. Zou het niet zo kunnen zijn dat het uiteindelijk een kwestie is van kiezen? Gaat het niet om de gebruikelijke keus zoals: zeer gespecialiseerd ( maar duur) personeel? Is dat personeel niet te vinden? of zijn er interne redenen waarom ze er niet zijn? Ik heb in dergelijke situaties gewerkt, heel lang en op verschillende plekken. Ook met mensen die op een zeer schrijnende manier door het leven gingen, met enorme agressie, en opgesloten en afgezonderd. Uiteindelijk bleek dat de mogelijkheden om er daadwerkelijk iets aan te doen toch werden bepaald door het geld wat beschikbaar was. Ook al kwam er extra geld, dan werd het nog niet besteed aan deze mensen. Het gevolg is dat met te weinig personeel de zorg rondom een dergelijke bewoner moest worden verleend, terwijl een kamer verder een dikke commissie zat te vergaderen over hoe het beter kon in de toekomst. Of wat nog erger was: extra inkomsten werden gebruikt om tekorten in de organisatie weg te werken waardoor er toch geen geld was om de zorg te verbeteren. Dat zijn mijn ervaringen in de zorg.
    Toevaliig heb ik de afgelopen jaren ook persoonlijk te maken gehad met andere zorg. Een familielid moest worden opgenomen in een verpleeghuis. Het was een zeer intelligente vrouw die goed bij de tijd was maar niet langer voor zichzelf kon zorgen. Ook mantelzorg kon onvoldoende garanties geven. Vandaar de opname in het verpleegtehuis. Ik moest er veel kilometers voor rijden maar we bezochten ze 3 keer per week. We hebben met pijn in ons hart moeten zien wat een erbarmelijke kwaliteit van zorg in dat verpleeghuis werd geleverd. We zaten er bij dat onss familielid aangaf aan een verpleegkundige dat ze naar het toilet wilde. Het antwoord was dat ze nu eerst pauze had en daarna de eerste was om naar het toilet te gaan. We hebben mijn familielid aangeboden om ze te helpen naar het toilet maar het was al te laat. Gelukkig hadden de verpleegkundigen haar die morgen een luier aangedaan, zodat de gevolgen niet al te groot waren. Stel je eens voor dat je moeder vanwege enrstige lichamelijke beperkingen niet langer meer op zich zelf kan wonen en dat als noodoplossing een opname volgt in een verpleegtehuis. Stel je eens voor dat daar zo weinig personeel rond loopt dat ze je moeder in de morgen al een luier aan trekken in de wetenschap dat ze geen tijd hebben om haar te helpen bij de toiletgang. Stel je eens voor dat je moeder bij volle bewustzijn instemt met een spoedopname in een verzorgingstehuis en dan niet langer meer normaal ondergoed aan heeft maar een luier aankrijgt, want er is niet genoeg personeel? Overigens; we zijn met het personeel gaan praten, en we geloven ze, ze kunnen niet harder werken dan ze al doen. Het is een kwestie van keuzes maken; ook hier, net zoals bij Brandon. Ook nu zie ik al die deskundigen voorbij flitsen op het scherm en denk ik: waar zijn jullie volgende week, als deze hype weer voorbij is? zijn jullie dan ook aanspreekbaar op de matige zorg in Nederland? of gaan jullie ook weer beloven dat de zorg in nederland niet verder achteruit mag gaan en op de avond na de verkiezingen al weer plannen lopen te bedenken die als je alles op een rijtje zet er uiteindelijk maar een uitkomst hebben en die is: we gaan nog mider geld besteden aan de zorg?

  • no-profile-image

    Bram

    Ik ben bang dat Jaap het hieronder al te zwart-wit neerzet. Dat mensen heel domme dingen doen is een feit, maar daar een moreel oordeel aan verbinden is een tweede; dit veronderstelt een bepaalde 'vrije wil'. Ik denk dat die op z'n minst bijzonder beperkt is te noemen. Het groepje dat 'dat redelijkerwijs kan', zou wel eens heel klein kunnen zijn. Waarom is het zo dat van de gedetineerde geweldspleger een enorm deel problemen als ADHD heeft? Voor obesitas geldt een flinke (epi)genetische problematiek en wat te denken van het percentage rokers in Nederland? (we weten ondertussen nog maar een jaar of zestig dat dat een enorm negatieve invloed heeft) Met dat in het achterhoofd; hoe ga je dingen als financiering bepalen?

    Als het gaat om 'steentjes bijdragen' qua zorg hebben we in eerste instantie heel wat meer (behoefte) aan vrijwilligers en mantelzorgers denk ik. You'd better be volunteering :)

  • no-profile-image

    Jeroen Wapenaar

    Excuus als mensen mijn eerdere reactie net zo vervelend ervaren als een ander deed. Het was niet mijn bedoeling af te wijken van het onderwerp, en ik ervaar dat ook niet zo, omdat ik echt denk dat we schrale zorg mede kunnen tegengaan als iedereen zijn steentje bijdraagt en in dit geval betekent dat: proberen goed voor jezelf te zorgen. Daar bedoel ik iedereen mee die dat nog redelijk kan. Want ook zorgverleners hebben maar twee handen, beperkte uren en beperkt geld. En let op, ik zeg mede, want ik besef heel goed dat het aanpakken van de problemen die Jos zo goed schetst veel complexer zijn. Maar ik zou zo graag van jullie horen hoe jullie dan denken dat het wel moet. Wat moeten we doen, wat is er voor nodig?

  • no-profile-image

    Jeroen Wapenaar

    Om tot betere zorg te komen moet ook de eigen verantwoordelijkheid van mensen belangrijker worden. Mensen moeten beseffen hoe belangrijk een gezonde levensstijl is. Ik ken de verhalen van velen die in ziekenhuizen, huisartsenposten en verpleeghuizen werken. Regelmatig moeten zij zorg verlenen aan mensen die ongezond leven en hele domme dingen doen. Dronken achter het stuur kruipen, alleen maar op de bank hangen en chips eten en dat met een baan waarbij ze niet hoeven te lopen. Als ze werken. Zorgverleners kunnen mede daardoor minder aandacht aan mensen schenken die zelf niets kunnen doen aan hun problemen. Persoonlijk denk ik ook dat eigen verantwoordelijkheid ook veel belangrijker moet worden als het om financiering gaat. Niet om ouderen, zieken en mensen met een beperking het zelf uit te laten zoeken maar juist om te zorgen dat zij juist wel de ondersteuning krijgen die ze nodig hebben

  • no-profile-image

    René

    Ben het er helemaal mee eens ... zou niets kunnen toevoegen !

  • no-profile-image

    Daan van Os

    Geheel met Jos eens, maar zelfs op de beschreven situatie en de "standaard"reactie van morele verontwaardiging door politici kun je bekritiseren . Ga dat morgen ook maar eens doen via blog

  • no-profile-image

    Aliëtte Jonkers

    Hear, hear! Spijker op de kop.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden