Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blozen op je werk

Terwijl ik heel aandachtig luister naar mijn patiënten, komen me soms intieme details tegemoet. En heel af en toe weet ik niet wat ik daarmee aan moet.

Op een mooie maandagochtend strijk ik neer op de rand van een bed. Onder de deken ligt een snikkende dame. Ik vraag haar wat ik voor haar kan betekenen. Wat is er aan de hand? Hortend en stotend vertelt de mevrouw dat haar man die nacht aan haar bed verscheen. Even vraag ik mij af: zag zij een geest? Dan blijkt dat haar man in levende lijve naast haar stond. Ook hij moest opgenomen worden.

De man moest met spoed geopereerd worden. O nee, schrik ik met mijn patiënte mee. Wat was er aan de hand. ‘Nou zie,’ legt de vrouw mij betraand uit, ‘hij had een vi-be-rator in zijn achterwerk gestoken. En die wilde er niet meer uit.’ Ja, dit overvalt mij. Ik geloof niet dat we het hier op school weleens over hebben gehad. Hoe reageer je op dergelijke verhalen? Ik houd mijn gezicht in het gelid. Pas in de teampost lach ik er even stiekem om.

Een poos later was ik een mannelijke patiënt van onder. Op zijn penis zie ik een vurig rood vlekje. Professioneel als ik ben, vraag ik er naar zonder blozen. Is het pijnlijk? ‘Dat heeft daar altijd al gezeten,’ zegt de man rustig. Hij heeft daar geen last van, want zijn vrouw en hij doen het niet meer. Nu wordt het toch wel warm achter mijn wangen. ‘En als ik wel zin heb, doe ik het gewoon zelf.’ De man zegt het, alsof hij het over stofzuigen heeft. Ik stotter net niet en rond dit onderwerp snel af.

Een jonge man wordt opgenomen in mijn dienst. Ik anamneseer hem grondig. Hij vertelt heel eerlijk over zijn psyche en de GGZ-ondersteuning die hij krijgt. Vanwege een seksverslaving. Weer zo’n onderwerp waar ik niet goed in ben. Ik besluit niet nader door te vragen en wil net aan een ander gezondheidspatroon beginnen, als de man besluit zijn verslaving aan mij uit te leggen.

Hij werkt met dames. ‘Hele mooien,’ zegt hij. ‘En dan moet het eruit, weet je wel?’ De man kijkt mij verwachtingsvol aan. ‘Eruit?’ wil ik vragen. Nog net op tijd kan ik dat voorkomen. O, dat. De man doet uit de doekjes hoe hij vele malen per dag ‘het’ eruit laat. Niet in schokkerende details, maar toch. Mijn heel beeldend brein weet niet wat het ermee aan moet.

Heel oprecht meen ik dat seksualiteit net zo normaal een gespreks- of blogonderwerp moet kunnen zijn. Zéker onder verpleegkundigen. Toch is het niet mijn sterkste kant. Het is mij iets teveel inzage, iets teveel privé. En terwijl ik dat schrijf, begrijp ik het zelf eigenlijk niet. Ik heb al kilo’s geslachtsdelen gezien en aangeraakt. Waarom neig ik dan toch nog tot giechelen bij dit soort dingen?

Gerelateerde tags

5 reacties

  • no-profile-image

    Amber

    Late reactie, maar toch vind ik het heel herkenbaar hoor. Ik werk met tieners en ook bij ons is het een dagelijks gespreksonderwerp. Het "makkelijke" hier is dat tieners het vaak zelf makkelijk vinden om erover te praten en nog heel onbevangen en open zijn. Of juist dat je er met veel humor over kunt praten, daar zijn zij ook heel gevoelig voor.

    Maar toen ik laatst met een jonge assistente samen infuus prikte bij een seksueel ontremde jongen van 17 en hij aan haar voorstelde dat ze "voor een goeie beurt maar ff bij hem langs moest komen" hebben we daar later toch ook echt wel heel smakelijk om moeten lachen. Ondanks dat we op dat moment heel professioneel bleven zag ik de dokter verschieten tot achter haar oren, haha! Heerlijk toch?

  • no-profile-image

    roger

    De laatste tien jaar van m'n loopbaan als hoofdverpleegkundige van een palliatieve zorgeenheid heb ik verschillende malen héél goede gesprekken gehad over seksualiteit en ik heb daar altijd eerlijk in geweest tegenover mezelf, de patiënt en het team en ben soms héél ver gegaan en me nooit verongelijkt gevoeld. Ik heb héél véél warmte kunnen geven en gekregen en onlangs vertelde een oud-collega dat ze het fantastisch had gevonden dat zo iets kon en dat niemand van het team daar problemen van maakte, het ging om een totale empathie tegenover de patiënt

  • no-profile-image

    ingrid

    Ik werk als poh, huisartsenpraktijk, dus ander contact. Ik benoem het vaak gewoon, dat ik even niet weet hoe te reageren, dat kan prima. Je hoeft soms alleen maar te luisteren. Zie het als compliment, patiënt voelt zich veilig genoeg om het met je te delen.

  • no-profile-image

    Albertha

    Ik snap wel dat je het lastig vind,
    Als je iemand wast,is heel iets anders dan over seksualiteit praten,toen ik nog in de zorg werkte wist ik eigelijk ook nooit precies hoe ik op zulke dingen moest reageren,maar ik luisterde altijd wel maar daar bleef het bij!

  • no-profile-image

    Bas

    Ik heb het werkelijk nooit met patiënten over dergelijke zaken. Misschien trek je het aan?

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden