Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Arts weet het beter

Mevrouw Sproet is mijn nieuwe opname. Ik ken haar wel. Tenminste, ik herken haar dochter. Klopt, zegt deze. Een half jaar terug was mevrouw Sproet ook bij ons. Maar ik herken haar echt niet. Behalve uit de verhalen, als ze begint te vertellen.

Als in mijn hoofd de herkenningspuzzelstukjes op hun plek vallen, kijk ik nog eens goed naar haar gezicht. Mevrouw Sproet. Is ze in een half jaar tijd zo oud geworden? Dan vraagt een laboratoriummedewerker haar geboortedatum. 1945? Onmogelijk dat deze vrouw 66 is.

Ja, geeft mevrouw Sproet toe, ze was een half jaar geleden 66 en nu voelt ze zich 100. Ik zie het aan haar. En mevrouw Sproet wil graag sterk zijn. Zo vecht ze zich van stoel naar bed. Met een plof landt ze. Ik herken de vermoeidheid die ligt in haar landing.

Na een half uur anamneseren weet ik van haar intense vermoeidheid, slechte eetlust en beperkende kortademigheid. De dame is af en toe vergeetachtig en dat vindt ze vreselijk. En ze heeft helse pijnen, zegt ze heel voorzichtig.

Mevrouw Sproet zou slechts voor een CT-scan worden opgenomen en dus moet ze snel weer naar huis. Infuusje ervoor en infuusje erna en dan weer naar huis in afwachting van de uitslagen. Maar deze dame, wit en breekbaar, kan toch niet weer terug naar huis? Snerpende pijnscheuten van onderrug naar knieën en terug maken lopen praktisch onmogelijk.

‘Mag ze blijven?’ vraag ik de arts-assistent. ‘Niet nodig,’ vindt hij. ‘Moet,’ zeg ik. ‘Kan niet,’ zegt de arts. ‘Mevrouw Sproet is hier voor een CT en een infuus,’ zegt hij, ‘Punt uit.’ Dat ik mevrouw Sproet beter in kan schatten dan hij, vindt hij niet. ‘En als ze nou je eigen breekbare moeder was,’ vraag ik voorzichtig. Maar de dokter loopt gewoon weg, met de term ‘ze gaat’.

Wat moet ik?

Gerelateerde tags

7 reacties

  • no-profile-image

    Anne

    Ook ik heb eens voor dit dilemma gestaan. Een familie die er helemaal doorheen zat.. een patient met helse pijnen. maar toch.. naar huis was de afspraak.
    Ik ben toen naar de arts gegaan met de vraag: 'Ken je die verhalen op een verjaardag.. De vraag wat je in hemelsnaam moet hebben om in een ziekenhuis te mogen liggen?'..Jij en ik spelen hierin nu wel de hoofdrol en sorry, maar ik pas hiervoor!
    Hij keek me aan en was even stil, we hebben toen in overleg met de patient een oplossing gevonden. Later kwam hij er op terug.. met een bedankje, ook voor hem voelde het zoveel beter.
    De menselijke maat.. we hebben er de mond van vol. Laten we het ook in de praktijk brengen en niet bang zijn.

  • no-profile-image

    Leonie

    Hoe schrijnend ook, ik deel de ervaringen van Willy. Iemand wordt opgenomen en het eerste wat tijdens de anamnese gezegd wordt is: "moeder kan niet meer naar huis". Als er dan in in de loop van de opname meerdere gesprekken volgen, blijken mensen vaak helemaal niet op de hoogte te zijn van wat er thuis allemaal mogelijk is. Dan blijkt dat men thuis onnodig aan het tobben is geslagen omdat er geen (of onvoldoende) hulp is ingezet en dat mensen het wel weer zien zitten als zij weten welke ondersteuning allemaal mogelijk is. Lichamelijke verzorging en huishoudelijke hulp is bij de meeste mensen wel bekend. De stap naar tafeltje dekje is vaak alweer een groter obstakel, omdat men bij voorbaat al bang is dat het niet zal smaken... Verder zijn mensen vaak niet op de hoogte van de mogelijkheden van dagverzorging etc. om de thuissituatie te ontlastenm, het inschakelen van (gespecialiseerde) vrijwilligers, etc. Ook heeft men vaak nog niet de moeite genomen om personenalarmering te regelen, omdat men niet precies weet hoe dit in zijn werk gaat (en dat je bijvoorbeeld ook kunt kiezen om het alarm door een professional te laten opvolgen). Verder kunnen wij bij ons in de regio trajectbegeleiding inschakelen door een gespecialiseerd geriatrieteam. Zij begeleiden, adviseren en coördineren in de thuissituatie en kunnen dus ook vrij snel anticiperen op veranderende zorgbehoeften.

    Door deze mogelijkheden en opties te bespreken gaat er vaak een wereld voor mensen open en wordt er minder zwart/wit gedacht. Soms moet een ontslag dan wel iets langer uitgesteld worden, maar voorkom je wel dat de wachtlijsten voor verpleeg- en verzorgingshuizen in de kliniek oplopen.

  • no-profile-image

    Willy

    Er zijn een aantal dingen die een rol spelen bij het besluit of mevrouw wel of niet naar huis kan.
    Is naar huis gaan wel of niet verantwoord?? Met andere woorden: dreigt er direct gevaar voor mevrouw?
    Hoe denkt mevrouw er zelf over???? Misschien wil ze koste wat het kost niet in het ziekenhuis opgenomen worden.
    Ik stel me zo voor dat mevrouw niet binnen een dag zo verslechterd is. Is het dan niet beter om haar toch naar huis te laten gaan en de huisarts aan het werk te zetten??? Ik zie het namelijk erg vaak gebeuren dat de thuissituatie al tijden zeer gecompliceerd is. Maar dat men zelf geen stappen onderneemt om hulp in te schakelen."O nee hoor, ik ga niét naar een verzorgingshuis of een verpleeghuis. Ik blijf in m'n eigen huis!!". En als er zich dan een situatie voordoet dat een (korte) ziekenhuisopname noodzakelijk is, wordt er gezegd dat vader of moeder écht niet meer naar huis terug kan. Dat wij maar een verpleeguis moeten regelen. Met andere woorden: het probleem wat al lagere tijd speelde en waar men steeds voor weggelopen is, wordt nu ons probleem gemaakt, met als gevolg dat vader of moeder 4 maanden in een ziekenhuisbed ligt te wachten op een plekje in het verpleeghuis.
    Autonomie van de patient vind ik een belangrijk iets, maar hieruit vloeit ook eigen verantwoordelijkheid voort.

  • no-profile-image

    ik

    Als jij de situatie onverantwoord vindt voor de thuissituatie dan voet bij stuk houden. Denk aan de kwaliteit van zorg, denk aan de collega's en aan de klant. Leg mevr uit hoe je erover denkt, wat je gaat doen en wat de gevolgen daarvan zijn. Dan naar de arts toe gaan en het hem gewoon mededelen dat jij de situatie onverantwoord vindt voor thuis en de motivatie. Dat je dus weigerd mevr in zorg te nemen om zowel mevr als de collega's voor onveilige situaties te behoeden. Als hij perse wil dat mevr gaat dan moet hij maar een andere aanbieder zoeken die het risico wel wil nemen. Ooit zelf een situatie zo uitgespeeld en dat zorgde ervoor dat de klant in het ziekenhuis bleef, daarna als crisisopname werd opgenomen in het vph huis. Daar was de klant zelf erg blij mee, want die zag het helemaal niet zitten in de thuissituatie. Belangrijkste is dat je open kaart speelt met de klant, dat die weet wat de gevolgen kunnen zijn!

  • no-profile-image

    Lidia

    Het is al heel wat dat deze mw in het ziekenhuis is geweest.
    Ik heb eenzelfde situatie meegemaakt met een mw die thuis in bed lag te schreeuwen van de pijn in haar rug. Ze kon niet meer in en uit bed, en wilde ook niet meer drinken, omdat ze dan moest plassen terwijl ze niet naar het toilet kon. Plassen in een broekje zou ze niet kunnen ( uiteindelijk moest dit wel). De huisarts wilde niet komen, of vervoer regelen naar het ziekenhuis. Hier had mw een afspraak bij de pijnpoli, maar die heeft ze dus uiteindelijk afgezegd vanwege de pijn! Mw is volgestopt met mrofine ( telefonisch voorgeschreven) waardoor ze ook nog eens duizelig en misselijk werd. Maar de huisarts wilde nog steeds niet komen, want hij had het te druk....Uiteindelijk na 17.00 de ha-post gebeld, die gaven aan dat it nu geen spoedsituatie was en dat de huisarts de volgende dag direct een ambulance moest regelen naar het ziekenhuis. Dit moet nu nog gebeuren, want mw staat op dewachtlijst voor een MRI-scan. Tot die tijd, wachten met pijn...

  • no-profile-image

    Bas

    Ik stel een assertiviteitscursus voor. Je moet niet vragen: mag ze blijven? Je moet meedelen: Mw blijft nog even want ik wil de thuissituatie inventariseren met de transferverpleegkundige. Alsof de arts-assistent de baas is! Het moet niet gekker worden

  • no-profile-image

    Annemiek

    Wat wilde ze zelf?

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden