Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

De grote impact van een reanimatie

‘Als je ooit iemand moet reanimeren, práát er dan direct met iemand over.’ Het klonk bijna als een dreigement uit de mond van deze heel grote, stoere brandweerman. Welkom bij les 1 over reanimatie.

Naast mijn opleiding hbo-v besloot ik een aparte cursus EHBO en reanimatie te volgen omdat ik vond dat ik hierin onvoldoende was opgeleid. Als groep giechelden we wat om deze man die zichzelf erg belangrijk leek te vinden. Hij zwaaide met zijn visitekaartjes: ‘Als je niemand kunt vinden, bel mij dan.’ Terwijl wij zijn kaartjes aarzelend aannamen, voegde hij eraan toe: ‘Echt doen hoor. De impact van een reanimatie is bijzonder groot voor de hulpverlener zelf.’

Nog geen twee jaar later liep ik stage op de afdeling interne geneeskunde van een academisch ziekenhuis. Er werd een man binnengebracht die met grote spoed allerlei onderzoeken moest ondergaan. Hij was duidelijk erg ziek. Ik stond juist aan de balie een rapport in te vullen toen een groepje collega’s in allerijl de crashcar van zijn plek rukte. Toen ging alles heel snel. Iedereen rende en vloog, er werden bevelen geroepen en opgevolgd. Een oplettende begeleider vroeg mij in de haast dat als ik een reanimatie wilde meemaken, ik nu moest meekomen. Ik schuifelde voorzichtig achter de chaos aan, om maar niet in de weg te lopen. Meer studenten volgden mij totdat we in de patiëntenkamer met z’n vieren aan de zijlijn stonden toe te kijken.

Op het bed lag een van de arts-assistenten op een borstkas te pompen alsof zijn leven ervan afhing. Een ander schreeuwde bevelen naar twee collega’s die nerveus in de crashcar rommelden. Een collega-verpleegkundige kwam met een infuus aanrennen. De lakens van het bed lagen op de grond zodat het naakte lichaam van de man voor ons allen zichtbaar was. Mijn blik registreerde dat er iets niet helemaal klopte. Het duurde drie seconden voordat ik besefte wat dat was: beide benen van de man waren geamputeerd. En juist dat beeld maakte de hele situatie extra surrealistisch. Het reanimatieteam was nog geen tien minuten op dreef, toen een andere verpleegkundige samen met de dienstdoende arts binnen kwam stormen, wapperend met een papier boven haar hoofd. ‘Stop, stop met reanimeren!’, schreeuwde ze boven het tumult uit. ‘Meneer heeft een niet-reanimerenverklaring.’ Toen was het ineens doodstil. Bezweet keek de arts-assistent naar ons clubje studenten en vroeg doodleuk: ‘Wil er nog iemand oefenen?’ Wij keken elkaar met grote bange ogen aan. Niemand voelde zich geroepen. Onder de indruk van het gebeuren en verbaasd over de vraag die daarna volgde, moest ik ineens weer aan die stoere brandweerman denken. Zou ik zijn visitekaartje nog ergens hebben?

5 reacties

  • no-profile-image

    phpieterse

    Tja, "vroeger" dronken wij na een nachtdienst en/of indrukwekkend moment regelmatig nog even wat in de kroeg op de hoek. Kon je ervaringen en gevoelens uitwisselen met elkaar. En, meestal kwam je er dan sterker uit. Jammer, had wel zo zijn voordelen.
    Nu staat iedereen al ruim voor tijd al sms-ende klaar om naar huis te gaan en hoor je pas bij afscheid van menigeen dat druk en verantwoording te zwaar wogen om nog door te gaan. Is dat niet een onderwerp om tijdens het (voor mij inmiddels, vanwege tijdgebrek, 3-jaarlijkse) jaargesprek iets mee te doen?

  • no-profile-image

    stefanie

    @ l.l.vpk het is in zo'n situatie zeker belangrijk om te praten ook met mensen die er zeker verstand van hebben maar het is in zo'n situatie echt niet belangrijk of iemand kennis, kunde of ervaring heeft. En geloof me ik spreek echt uit ervaring het is belangrijk dat degene met wie je praat ook echt naar je luistert, maar het is nog veel belangrijker om te vragen hoe het nou echt met je gaat.

  • no-profile-image

    l.l. vpk

    Dan vraag ik me alsnog af of de brandweerman de juiste man is, als dat de behoefte is kun je ook met je vader/moeder/broer/zus e.d. praten.

    Kampt iemand met psychische problemen zou ik iemand toch een huisarts al dan niet met verwijzing naar psycholoog aanbevelen.

    Praten is zeker belangrijk!! Maar wie is de juiste persoon.
    m.b.t. brand e.d. kan je alles kwijt bij de brandweer, aangaande dit soort zaken denk ik anders.

  • no-profile-image

    Stefanie

    Hoi Alexia, het is waar als je voor het eerst iemand moet reanimeren praat er over want ook al weet je heel goed dat het bij je werk hoort het heeft een enorme inpact op je dagelijkse doen en laten. Ik heb vorig jaar zelf voor het eerst moeten reanimeren en ik kan je vertellen ik heb daar best lang last van gehad. Gelukkig ben ik goed opgevangen door mensen om mij heen en heb ik er best goed over kunnen praten, het is nu een jaar geleden maar op de datum dat het is gebeurt heb ik het toch nog wel even zwaar gehad en de eerste keer dat ik weer op reanimatie training moest ben ik erg in paniek geraakt maar dit is een logische reactie. Praat er over het is echt belangrijk.

  • no-profile-image

    l.l. vpk

    Ik denk dat het in het kader van de verwerking beter is met iemand te praten die veel ervaring heeft met reanimaties zoals bijvoorbeeld ambu-IC-SEH vpk,s
    Zijn ook experts op gebied van reanimatie, die daar veel deskundiger in is dan een brandweerman die het incidenteel meemaakt omdat ze een ambulance team moeten assisteren.( als de politie al niet eerst ter plaatse was..) De genoemde groep verpleegkundigen kunnen je m.i. ook beter je vragen beantwoorden die opkomen en geruststellen. De natuurlijke reacties als 'heb ik het wel goed gedaan, had ik niet beter dit of dat' e.d.
    Juist omdat deze zoveel kennis, kunde en vooral ervaring hebben m.b.t. reanimatie.

    m.v.g.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden