Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Ouderenzorg is onaantrekkeljk

De ouderenzorg blijkt allesbehalve aantrekkelijk voor mbo-studenten, lees ik. Ze kiezen liever voor ER-achtige perikelen met spuitend bloed en knappe dokters.

Ik krijg dubbele gevoelens van het lezen over ouderenzorg-mijdende studenten. Ik heb immers ook het ziekenhuis verkozen boven het verpleeghuis. Omdat het sneller wisselt, verandert, verrast. Maar ik heb zeer genoten van mijn stages en vrijwilligerswerk in een verpleeghuis. De diepe band die je krijgt met je zorgvrager daar, vond ik een zeer verrassende ervaring.

Vergis je niet, ook het ziekenhuis ligt vol 70-plussers. Behalve misschien op de kinderafdeling. Maar ik spreek de hele dag met die ‘oudjes’ en mijn hemel, wat kunnen ze mooi vertellen. De ouderen die ik verzorg, hebben oorlogen overleefd en angst in de ogen gekeken zonder bungy-jump. Ze hebben honger gekend en diepe zorgen. Achter elke grijze haar, gaat een voormalig jonge man of vrouw schuil. Misschien waren ze ook wel verpleegkundige. Of directeur of verzetsstrijder.

Deze afdankertjes van de maatschappij, de oudere mens, hebben voor ons de wereld gemaakt. Zodat wij nu zonder zorg en in alle vrijheid kunnen kiezen, bijvoorbeeld over opleiding en werk. En terwijl wij verstrikt raken in alle keuzes die we van ze kregen, weten zij allang beter.

Bovendien ben jij, lieve student, de oudere van de toekomst. Denk daar eens over na. Zij waren jou, jij wordt hen. Deze levenservarenen zijn jou, met veel meer ervaring en kennis. Zou je ze spreken, dan zou je het weten. En dan zou je de stille, koppige man van kamer 6 horen over de liefde van zijn leven. Hij spreekt zachte woorden, maar ze raken je keihard. Over passie, trouw, liefdesbrieven, kinderen krijgen. En kanker. En dan over afscheid nemen en leeg leven. Maar de man is nog niet klaar. Net als zijn leven. Vorig jaar ontmoette hij opnieuw zijn lagere schoolliefde. Na 12 trieste, stille jaren, is hij nu weer verliefd en 16, vertelt hij.

Lieve (mbo-)student, beste aanstaande grijsaard, je voelt het niet, maar je klok tikt razendsnel. Ik was ook gister 18. Maar vandaag ben ik 32 en morgen waarschijnlijk 56. Net als jij die nu nog twijfelt over spijkerbroeken en werken in de (ouderen)zorg. Morgen ontmoet je je grote liefde, overmorgen groeit je leven met vrienden, mensen, kinderen, kennis. Een paar keer knipperen en je kunt er alleen nog maar over vertellen. Als je de juiste keuzes maakt, heb je straks prachtige verhalen. Dan maar hopen dat er iemand is die ze wil horen.

25 reacties

  • no-profile-image

    tina

    Sandra,je schrijven is uit mijn hart gegrepen,ik werk als vig in de thuiszorg,mooier werk kan ik mij niet indenken,heb door omstandigheden geen vp opleiding kunnen doen, maar ben evengoed een tevreden mens

  • no-profile-image

    Patty Faber

    Volgens mij gaat het met Kees inderdaad niet goed.
    Ik vind het een heerlijk beroep en op feestjes/verjaardagen hebben ze allemaal respect voor mijn beroep! Heerlijk om daar over te praten!

  • no-profile-image

    Kees

    Slager ben ik niet, wel uit de zorg maar nog steeds in het "wit" "rara wat ben ik dan" . Met een CAO waar de werknemer het uitgangspunt is met betere primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden. Ik heb voor me zelf gekozen, moet de rest ook eens doen. Daar krijg je een beter wereld van, met betere dienstverlening.

    Kortom, zorg eerst voor meer kwaliteit voor de werknemers, dit verdient zich uiteindelijk terug in de clientenzorg. Maargoed daar zijn ze nog niet achter in deze "oogkleppen cultuur"

  • no-profile-image

    Harrie

    Beste Kees,

    Ik ga er maar van uit dat wat je schrijft satire is. Zo niet, zou ik je aan raden slager te worden. En wordt het tijd voor een parlementaire enquete naar de ouderenzorg.

  • no-profile-image

    VIG

    Gedeeltelijk ben ik het wel met Kees eens. De vooroordelen dat je alleen maar poep en pies kan ruimen en dat je maar een domme verzorgende bent zijn hele hardnekkige. Zodra je geen vpk bent tel je niet mee. Heb zelf zo een schoonfamilielid die zodra ze de kans krijgt mijn werk in het verpleeghuis de grond in boord volgens de stereo typeringen. Alle andere zaken wat we ook doen en wat ook gebeurd lijken niet mee te tellen. In het begin vertelde ik nog welleens wat, inmiddels heb ik het maar opgegeven. Sommige mensen willen gewoon niet zien dat het ook nog ergens om draait in zo een huis.

  • no-profile-image

    Bram Hengeveld

    Helemaal eens met Agnes Nijhof!

    En volgens mij is Kees aan een carrière-switch toe...

  • no-profile-image

    Ad den Otter

    Ik vertoef in een zorginrichting, waar van alles zit. Hier zie ik oudere en zelfs jongeren, die shaggies uit de asbakken halen. Hier wordt niet naar gekeken. Zelfs de Bewindvoering van deze mensen, laten dat gewoon "toe".Wanneer er een ziekte uitbreekt, dan zal het wel eens anders kunnen gaan. Als zorgverlenend deskundige dit ziet en neemt geen actie, dan denk ik, bedenkelijk. Er is nog zoveel mis, dat ik het niet durt te schrijven.

  • no-profile-image

    Kees

    Een aantrekkelijke sector is het naar mij inziens niet. Als je met deze mensen werkt, weet je dat je een laag aanzien hebt in de maatschappij, want je kunt dan toch alleen maar poep/pies ruimen. Geloof me, ik was niet altijd even blij met verjaardagen of feestjes, dan moet je weer uitleggen wat je in het dagelijks leven doet. Laat staan familie, waar je toch stiekem als zorgenden bang voor bent. Je weet hun vooroordelen, en daar ga je dus al. De oudje in kwestie, zuigt je helemaal op wat betreft geduld. Het lullige is dat het "sneller" moet maar de doelgroep logischer weis langzamer word. Je begint om +- 7 uur met een poep/pies overdracht, dat schijnt namelijk belangrijk te zijn. Fijn om te weten is dat je dan zostraks bedden moet gaan verschonen, dat doen ze snachts namelijk niet. Gelukkig heb je daar tijd voor..

    Na een overdracht van 5 minuten, en een kop koffie wat nog half leeg is begin je al lopend de taken te verdelen. De troepen zijn werkelijk in mars, klaar om de oudjes "uit bed te trekken"

    Goede morgen , lekker geslapen , krijgt u nog visite vandaag. Zinnen die je letterlijk zou kunnen dromen. Een onderhoudend gesprek is er niet bij, praten kost tijd.

    Denk je op schema te zijn? mag je nog fijn al je collega's bellen of zij hulp nodig hebben. Denk niet dat dat niet nodig is, ze weten altijd wel wat werk te vinden. Vervolgens ben je dus de troep aan het opruimen van een andere collega. Zeg je er wat van, dan word er gezegd "je bent hier toch om te werken"
    Goed, dan ben je ook uitgepraat

    Gelukkig om 11 uur pauze, na 4 uur hard gewerkt te hebben zonder enig vocht en last van uitdroging vanwege de hoge temperaturen plof je neer in die vieze pauze ruimte met een frisse geur van nicotine en het geluid van de koffie automaat die continu werkt.

    5 minuten lang evalueer je de ochtendzorg, waar je even lekker het gezeur kan aanhoren. Vervolgens mag je 5 minuten praten over wat je bezig houd. Daarna word er overlegt wat de werkzaamheden zijn voor de rest van de dag. Kortom, 5 minuten "echte" rust.

    Om 12 uur gaan de mensen eten, het beleid is zo slim en zegt dat van 12 tot 13 uur de medewerkers pauze kunnen houden, vaak ook nog eens in 2 teams. Met als resultaat dat de "troepen" om 13 uur allemaal paraat zijn om de volgende grote klus te klaren, namelijk iedereen als de sodemieter op bed te leggen om te rusten.

    Ligt iedereen op bed, mag je de rest van de werkzaamheden doen, te denken aan recepten , dosiers goed houden , schoonmaak werkzaamheden etc. Of je kunt weer bij client nummer 1 beginnen, die staat inmiddels al weer op.

    Je bent werkelijk continu bezig en het gaat allemaal in een zeer trage tempo "logisch" Het tempo wat we eigenlijk moeten hanteren van die knappe koppen en zwevende stropdassen lukt nou eenmaal niet met deze doelgroep. Gelukkig is het een troost, dat je weet morgen weer te mogen werken, net zoals gisteren

  • no-profile-image

    Agnes Nijhof

    Hoi!

    Ik heb de differentiatie Verpleegkundige Gerontologie Geriatrie gedaan. Ouderenzorg is de toekomst. Ik werk nu in de thuiszorg en het merendeel van mijn cliënten is 70+. Het is echt onwijs mooi om met ouderen te kunnen werken! Google even op VGG en lees het laatste nieuws mbt deze diff!
    gr Agnes

  • no-profile-image

    anja

    Hallo

    Nou ik vind de zorg niet meer zo leuk en zou mijn dochters zeker NIET aanraden om in de zorg te gaan.
    Watnou luisterend oor.
    Daar heb je mooi geen tijd voor.
    20 minuten om iemand uit bed te halen van bijna 100 kilo en met de lift .
    Opschieten doorgaan.
    Dan bemoeit de familie zich er ook nog eens mee want geloof me er zijn vele lieve families maar even zo vele vervelende.
    MIJN moeder moet om 17.00 u gedoucht worden en als je 15 minuten later bent dan wenst madam niet meer en is dochter BOOS.
    Sorry ik ben niet meer!! zo positief over de zorg.

  • no-profile-image

    Patries

    Mooi stukje.
    Ik vind ouderenzorg heerlijk. ZOu echt niets anders willen.
    Tuurlijk zijn er mindere dagen maar dat heb je overal, zelfs als vuilnisman!

  • no-profile-image

    Geert

    Vandaag is er een congres over ouderenmishandeling.
    De ANBO roept dat er 200.000 ouderen mishandeld worden.
    Ik geloof er helemaal niets van.
    Waar haalt die ANBO het getal 200.000 meldingen vandaan? Hoe hoger het getal dat ze roepen hoe hoger de subsidie.

    En waar je ze niet over hoort is het feit dat uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat
    4 van de 10 verpleeghuisartsen in een verpleeghuis ouderenmishandeling door personeel signaleert!!!!

    4 van de 10!!!!!!!
    Hoe kan het dat in geen enkel rapport van de inspectie staat hoeveel ouderen er in de verpleegzorg het afgelopen jaar mishandeld zijn???

  • no-profile-image

    Kim

    Ik zelf werk nu 1,5 jaar op oudergeneeskunde in het ziekenhuis in limburg. Het is een mooi vak en dat in samenwerking met ouderen maak het nog eens extra zo mooi. Onze "oudjes" hebben het vaak niet makkelijk als ze eenmaal in de zorg terecht komen. Vaak is er door ons geen tijd om deze mensen extra aandacht te geven. Maar alleen al door een lach of een traan maak je gewoon tijd voor ze. Zij willen ook hun verhaal kwijt.

    Echter is het vaak zo dat de ouderen lang liggen op de ziekenhuis afdeling omdat de doorstroom naar een verzorg of verpleeghuis heel lang duurt ivm wachttijden. Dit is vaak voor de patient vervelend. Zij gaan namelijk de afdeling als hun nieuwe "thuis" zien, terwijl ze nog verder moeten.

    Ik ben zelf stagebegeleider en vaak als er nieuwe leerlingen komen hebben geen affiniteit met ouderen. Zij zien hun met hele andere ogen.
    Vaak na hun stage zijn ze toch blij dat ze bij ons zijn geweest en hebben een leuke en nieuwe ervaring erbij.

    Blijf absoluut de jongeren de ouderen onder de aandacht brengen!! Zij zijn nog altijd diegene die ons respect en zorg nodig hebben.

  • no-profile-image

    Maartje Kienhuis

    Wat een prachtig verhaal! En zo waar!
    Ik werk bij het programma 'In voor zorg' (www.invoorzorg.nl) en wij zijn onder andere bezig met het verbeteren van het imago van de ouderenzorg. Ik zou jouw verhaal hier graag voor gebruiken, of jou laten interviewen. Lijkt je dat wat? En hoe komen we dan met elkaar in contact? Mijn mailadres is m.kienhuis@vilans.nl

    Ik hoop wat van je te horen, of van anderen die een mooi verhaal over werken in de ouderenzorg hebben!

    Groet Maartje

  • no-profile-image

    Marloes

    In verzorgings- en verpleeghuizen wordt uitgekeken naar gemotiveerde collega's! Ik werk in een verzorgingshuis met plaatsen voor kortdurende opname en met aanleunflats en dagverzorging. Mijn opleiding is o.a. HBO-V en een specialisatie klinische geriatrie. Elke dag blijft uitdagend en er is juist ook voor nivo 4 en 5 verpleegkundigen voldoende te doen in de ouderenzorg. Complexe situaties, kwetsbare zorgvragers, kwaliteitsverbetering, samenwerking met huisartsen, apotheek en andere disciplines, familie en vrijwilligers, voldoende doorgroeimogelijkheden en afwisseling. Ondersteunen van het team wordt zeer gewaardeerd (vraagbaak, coördineren, werkbegeleiding). Bovenal ben ik natuurlijk graag van dienst en een luisterend oor voor de bewoners!

  • no-profile-image

    Jos

    Ik ben werkzaam op een geriatrie afdeling,
    doe de opleiding als geriatrie verpleegkundige.
    Ouderen verplegen is mijn inziens het mooiste vak!
    Tevens blijf je leren als verpleegkundige gezien de
    meerdere ziekten die voorbij komen, en blijf je op veel fronten up to date!

    Geef mij maar geriatrie!

    jos

  • no-profile-image

    Sanne

    Nou Sandra, tijd voor een werkveldwisseling?
    Denk dat jou ervaring heel goed van pas komt in de ouderenzorg...

  • no-profile-image

    anke dijkstra

    wat weer een prachtig stukje Sandra!!!

  • no-profile-image

    Henderika Lensen

    Wauw.. geweldig hoe je het verwoord, recht voor de raap en nog waar ook! Respect!
    Ik ben BBL Vig'er, in juni afgestudeerd VIG'er, ik werk in een verzorgingshuis, en ik zou eerlijk gezegd niet meer anders willen.
    De voldoening die je krijgt van ouderen, het wederzijdse respect, ondanks het grote leeftijdsverschil. Ik ben zelf 23, en de oudste client bij ons in het huis is 104. Een ongelooflijk verschil maar we kunnen goed met elkaar overweg!
    Lang leve de ouderen, zij hebben onze toekomst gemaakt, en alles wat hun ons hebben gegeven zullen wij moeten voortzetten voor de volgende generaties!

  • no-profile-image

    Willy

    Geweldig verwoord, Sandra! 200% mee eens!

  • no-profile-image

    Marian Martens

    Dat zijn mooie en ware woorden Sandra! Ik werk sinds 2.5 jaar ials hoofd zorg in een antroposofisch verzorgingshuis in Zeist, na ruim 30 jaar in een ziekenhuis gewerkt te hebben. Juist in een ziekenhuis ontbrak voor mij de persoonlijke aandacht voor patienten, die zie ik hier veel meer terug. Ik vind het juist een uitdaging om mee te werken aan een manier van zorg verlenen die recht doet aan de oudere mens. De zorg is hier nog steeds 'ouderwets', kleinschalig, persoonlijk en liefdevol. We hebben een eigen keuken, er wordt elke dag vers eten bereid en er zijn zinvolle activiteiten (nooit Bingo!). Het bestaat dus wel.
    Bovendien is het heel bemoedigend en leuk om oude mensen op een mooie manier ouder te zien worden!

  • no-profile-image

    Zorger

    Geweldig Sandra!
    Ik ben 37, werkzaam in de gehandicaptenzorg. Over een aantal jaren wil ik van doelgroep veranderen, en denk daar nu natuurlijk al over na. En weet je, het zijn niet de ouderen die me tegenhouden om in de ouderenzorg te gaan werken, maar de omstandigheden in verzorg en verpleeghuizen...de werkdruk, het massale, het grootschalige, het strik hiërarchische en zelfs de uniformen / werkkleding staan me tegen. Ik ga er dus nog eens diep over nadenken, welke kant ik op wil in de toekomst. De ouderen verdienen goede en respectvolle zorg!

  • no-profile-image

    Marjan

    Wat kun jij je gedachten zo ontzettend mooi vertellen! Ik ben het helemaal met je eens. Zelf ben ik een mbo-student en ben bezig met afstuderen. Hierna ga ik nog HBO-V doen. Mijn eindstage loop ik in het ziekenhuis maar waar ik uiteindelijk wil gaan werken weet ik nog niet. Ook werk ik als oproepkracht in het verzorgingshuis. De afwisseling van ziekenhuis en verzorgingshuis is een groot verschil maar beide geeft mij heel veel voldoening.
    Het zijn de ouderen die al zoveel hebben meegemaakt en ik voel mij vereerd datik voor ze mag zorgen en hun verhalen mag horen, want die zijn ontzettend mooi.

    Ik lees je weblogs met veel plezier, bedankt en ga zo door!

  • no-profile-image

    Familie

    Dwaze kinderen
    Joke’s column


    27 maart 2011
    Kent u ze nog: de Dwaze Moeders? De beweging ontstond spontaan in Argentinië toen een groep moeders aan de autoriteiten opheldering ging vragen over hun vermiste kinderen die onder de Argentijnse junta tussen 1976 en 1983 zomaar verdwenen. Ze werden niet ontvangen en gingen toen zwijgend over het Plaza de Mayo-plein in Buenos Aires lopen. De week daarop kwamen ze terug, en zo elke week, bijna dertig jaar lang. Tot in 2006 door de toenmalige regering serieus aandacht aan deze zaak werd geschonken.
    Een paar weken geleden las ik over een soortgelijke beweging in Nederland: de Dwaze Kinderen. Ook spontaan ontstaan uit de bevolking. Het zijn familieleden van ouderen, die in zorginstellingen werden mishandeld of niet de zorg hebben gehad die ze hadden horen te krijgen.

    Het gaat hier niet om vermissingen, maar over de voortdurende schendingen van de rechten van zorgafhankelijke ouderen. In verpleeghuizen en in zorgcentra. Het gaat over de talloze klachten die wel met betrokken instellingen besproken zijn, maar die niet serieus genomen werden of waar niemand iets aan deed. Het gaat over ouderen, die door het hele land in veel te kleine kamers in die centra wonen. Die beddagen hebben, omdat er geen personeel is. Die maar één keer per week gedoucht worden om diezelfde reden, hun medicijnen niet of verkeerd krijgen. Die in verpleeghuizen incontinent gemaakt worden, uren lang in hun eigen ontlasting liggen. Die hun post niet mogen lezen, geen bezoek mogen ontvangen en die eten krijgen, dat niet gaar of koud is. Die te weinig te drinken krijgen, omdat niemand er op let.

    Het gaat ze om klachtencommissies die niets doen met ingediende klachten, om leidinggevenden die kritische familie lastig vinden en ze de mond snoert. Het gaat ze om bewindvoerders en instellingen die de financiën van hun cliënten slecht beheren of frauderen en daarmee weg komen. Om een halt toe te roepen aan de graaicultuur van bestuurders in de zorg.

    In veel gevallen is mentaliteit de oorzaak van deze misstanden. Daarom gaat het de Dwaze Kinderen er dan ook in de eerste plaats om dat er -op alle niveaus: van Ministerie tot de handen aan het bed- een mentaliteitsverandering tot stand gebracht wordt ten aanzien van de hele ouderenzorg, zodat alle ouderen de liefde- en respectvolle zorg krijgen die ze toekomt.

    Ik ben het met ze eens. Ouderen, die hun hele leven hard gewerkt hebben. Veel van hen zijn niet meer in staat om bij misstanden voor zichzelf op te komen, laat staan om te protesteren tegen het leed en onrecht dat hen wordt aangedaan. Natuurlijk gaan er in de ouderenzorg ook dingen goed en werken er gelukkig ook lieve zorgzame mensen. Maar in totaliteit is een mentaliteitsverandering hard nodig.

    Op zaterdag 2 april houden de Dwaze Kinderen van 14.00 - 16.00 uur een vreedzame manifestatie op het plein voor de 2e Kamer in Den Haag. Ze hopen dat veel mensen hen komen steunen. Ik ben er, u ook?

    Voor meer informatie, flyer en interviews met de organisatie:
    http://www.ouderenbescherming.nl/ en
    http://dwazekinderen.blogspot.com/

    Bron Echo

  • no-profile-image

    Lies

    Wat een prachtig verhaal...juist zoals het is...ik vertel hetzelfde op de VMBO-scholen...de net startende MBO-V studenten, dat ook mijn vak in de ouderenzorg net zo belangrijk is als die van mijn collega verpleegkundige in het ziekenhuis...maar Sandra...dank voor het warme hart wat jij onze ouderenzorg aandraagt geweldig

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden