Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Waardering kost niks

We kijken er elke maand weer naar uit...

Als het goed is, hebben we net weer ons loonstrookje in de bus gekregen. De maandelijkse verrassing hoeveel het onregelmatig werken, de weekenden en de overuren je hebben opgebracht, is toch regelmatig een teleurstelling.

Mijn collega blogger Sandra schrijft deze week dat er een hemelsbreed verschil ligt tussen de beloningen van hbo-opgeleiden. De maatschappij waardeert de vaardigheden die iemand zich door hard studeren (en werken!) eigen heeft gemaakt, heel verschillend.

Dat verschil klopt echt niet, en hoe dat komt, daar hoeven we niet lang over na te denken. Het is maar wat je als samenleving over hebt voor bepaalde vaardigheden.

Ook ik verdien per uur meer dan mijn vrouw die in het basisonderwijs zit en aan de kwetsbaarste leerlingen (groep 1-2) van een grotendeels zwarte school in een achterstandswijk les geeft. Wat is nou belangrijker: mijn werk, waarin ik vaak in complexe situaties zorg verleen? Of dat van mijn vrouw, die probeert kinderen een goede basis voor hun verdere (school)leven mee te geven?

Ik vind dat een moeilijke keus
, en eigenlijk wil ik die ook niet maken. Nu heb ik met een salaris uit de hogere regionen van FWG 55 niet te klagen, en zoals de trouwe lezer weet, zetten mijn vele overuren nog wat extra euro's onder de streep van mijn loonstrookje.

Maar, waardering voor je werk is meestal niet in geld uit te drukken. Ik geniet, meer dan van de hoogte van mijn salaris, van de gouden momenten uit de zorguren. Bijvoorbeeld van de dankbaarheid van de cliënt, die het fijn vindt dat ik de tijd neem om een kop koffie te drinken en met hem te bomen over het voordeel van praktijkgericht natuuronderwijs aan kinderen van een basisschool.

Of van de moeder
die dankzij mijn tips en de bereidheid om regelmatig langs te komen, nu wel in staat is om foutloos een voorbehouden handeling bij haar gehandicapte kind uit te voeren.

Sommige dingen zijn onbetaalbaar, voor de rest is er je salaris….

Waar haal jij de waardering uit, die niet blijkt uit je loonstrookje?

5 reacties

  • no-profile-image

    sas

    Natuurlijk moet je voldoening halen uit alle grote en kleine gebaren van de clienten. Maar thuis moet er ook gegeten worden. Hoe willen ze dat vrouwen meer gaan werken (in de zorg) als hun man met ook een hbo opleiding in een ander vakgebied (ook overheid), een behoorlijk hoger salaris heeft. De keus wie er minder gaat werken als er kinderen zijn, is dan snel gemaakt.

  • no-profile-image

    mloes

    ik ben bang dat als je het voor het salaris wilt doen, dat je dan niet voor de zorg had moeten kiezen.. je moet het in je hebben en dan kan je pas genieten van je baan.. ik vind het plezier in mijn werk belangrijker, dan het loon wat eraan vast hangt.

  • no-profile-image

    Meisjj

    Waardering haal je uit zoveel kleine dingen!
    Als ik (ik werk in de gahndicaptenzorg) opeens een hand krijg van een autistisch meisje, die nooit contact maakt.
    Als een client mij een dikke knuffel geeft en zegt dat ik de állerliefste ben.
    Als een andere client aan het schommelen is, de dikste lol heeft en haar lach over de hele straat galmt.
    Noem maar op...De kleinste dingen maken het voor mij de moeite waard en geven mij een voldaan gevoel.
    En dat is het belangrijkste!!

  • no-profile-image

    jacq

    @ VIG,
    Watjammer dat je niet door het blog van Jos heen kan kijken en dat je zo boos overkomt over je salaris. Ik ben zelf ook z.v.er geweest en heb ook lang (als kostwinner van een gezin van 2) in schaal 35 gezeten. De waardering die ik van de bewoners kreeg was echt heel tof! Af en toe een knuffel, een tevreden bewoner met een kopje koffie met slagroom, samen zingen tijdens de toiletronde. enz, enz, enz.
    Nu ik in het ziekenhuis werk, is er ook weer voldoende waardering: een compliment van een patient, een lach om een grapje, een moment om te praten met de patient als hij het moeilijk heeft, noem maar op.

  • no-profile-image

    VIG

    Zou ik ook zeggen als ik in schaaltje 55 zit dat die dankbaarheid zo fantastisch is, maar met schaaltje 35 koop je er toch verdomt weinig voor....

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden