Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Amateurisme

'Het is uitgesloten dat meneer wakker wordt.' Het antwoord van de huisarts op de vraag van de bezorgde zoon bij de start van de palliatieve sedatie van zijn vader kon er niet verder naast zijn.

Nog steeds heerst er bij een deel van de huisartsen (en verpleegkundigen en verzorgenden) en daardoor ook bij de familie van patiënten, de gedachte dat eenmaal gestart met het toedienen van dormicum via een subcutaan pompje, je niet meer wakker wordt.

In mijn dienst kreeg ik een telefoontje van de zorgcentrale dat deze meneer wakker was geworden ondanks de dormicum.  Die ochtend ben ik aanwezig bij de start van de palliatieve sedatie. De huisarts heeft een injectie met dormicum subcutaan gegeven, waarna ik het pompje heb aangesloten. Ik maak de afspraak om over enkele uren terug te komen. Alles volgens de richtlijnen van de KNMG.

De centralist geeft me aan dat de familie erg kwaad is. Bij binnenkomst krijg ik de volle laag over me heen. Ik word beticht van vergaand amateurisme, net als de huisarts. We weten niet waar we mee bezig zijn, en we zijn duidelijk niet capabel. Wat blijkt? Het bovengemelde antwoord van de huisarts was de oorzaak van de boosheid. Uiteraard speelt er op de achtergrond nog veel meer mee, maar dat meneer weer wakker was geworden, dat deed de spreekwoordelijke emmer fors overlopen.

En het staat toch zo netjes
beschreven op de VIKC sedatiekaart: 'Bespreek met de familie en de patiënt dat het wel even kan duren voordat het gewenste effect bereikt is.' Wat in deze situatie ook niet meehielp was de 'ervaren' zuster van het particuliere bureau, die bij de familie wist aan te geven dat zij het nog nooit had meegemaakt dat iemand weer wakker was geworden na de injectie. Zij verwarde ter plekke  palliatieve sedatie met euthanasie.

Ach, het kan ook anders.
Een half jaar geleden was een cliënt ook moeilijk te sederen. Al twee keer was in mijn dienst de medicatie opgehoogd. Toen ik aan het einde van de avond weer bij hem kwam, zat hij op de rand van het bed. Hij was een uur eerder weer wakker geworden. Hij had samen met de broeder en enkele familieleden toch eerst nog maar even naar de televisie gekeken.

'Krijg ik dan nu echt het spuitje waardoor ik blijf slapen?' was zijn enige opmerking. Met de in huis aanwezige Nozinan is dat - na overleg met de huisarts - uiteindelijk gelukt.

4 reacties

  • no-profile-image

    Harrie

    En de precies tegenovergestelde reacties op Dormicum komen ook voor. De inschatting voor mijn zoon waren dat hij nog dagen zou blijven leven nadat hij gesedeerd was. Binnen twee uur was hij overleden. Vergelijkbaar met het verhaal van de overlevende uit het Jappenkamp. Als de geest uitgeschakeld wordt, vallen onverwacht veel mentale mechanismen uit die het overleven ondersteunen.

    Het leven is meer dan de som van de onderdelen.

  • no-profile-image

    Petra

    Ik denk dat je het breder kunt trekken. De perceptie van de patiënt over goede en slechte zorg staat of valt bij de voorlichting.
    In palliatieve sedatie sedatie is t alleen extra schrijnend, omdat de verwachtingen hier samen gaan met veel verdriet.

  • no-profile-image

    Sandra

    Heel goed Jos, dat je dit soort dingen onder woorden brengt. We moeten het hier over hebben! Het is jammer dat een patiënt - tegen zijn wil - wakker wordt. Maar het is erg als de arts en andere zorgverleners er niet goed op inspelen. Wat vervelend als door een kleine onwetendheid aan de kant van de huisarts een hele familie in rep en roer is.
    Het zijn heftige momenten, als iemand gaat kiezen voor sedatie en komt te overlijden. Elk klein steentje in dat proces veroorzaakt enorme golven!

    Het is een eer dat wij, hulpverleners, zo dichtbij een sterfproces mogen komen. Laten we vooral heel bewust en uiterst voorzichtig te werk gaan met de mensen die ons zo dichtbij zich laten komen!

  • no-profile-image

    Willie

    Omdat hij als kind in een Jappenkamp had gezeten was ook bij ons een cliënt na 4 dagen nog niet in diepe slaap... ondanks het meerdere malen verhogen van de dosis en ook aanpassen van de medicatie hielp niet goed.
    Bij aanvang van de palliatieve sedatie was zijn concentratiekamp-periode niet bekend. Maar in de dagen daarna, toen er even tijd was voor een persoonlijk gesprek vertelde hij van de honger en de continu aanwezige angst om het kamp niet te overleven.
    De palliatieve sedatie was goed overwogen en een hele duidelijke keuze van de patiënt ... maar zijn onderbewuste en diep-gewortelde overlevingservaringen hadden de situatie, onvermoed, beïnvloed.

    Heel goed Jos, dat je schrijft dat goede voorlichting over palliatieve sedatie aan alle betrokkenen heel cruciaal blijkt.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden