Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Minder loon voor vrouwen? En terecht!

Vrouwelijke verpleegkundigen verdienen minder. Wat mij betreft hebben ze dat aan zichzelf te danken.

Onze positionering en professionalisering is achtergebleven, puur en alleen omdat 90 procent van de verpleegkundigen vrouw is. Want voor vrouwen is zorgverlenen zowel in het ziekenhuis als thuis de core business. En het is dus typisch iets voor vrouwen om weg te duiken bij een dreigend conflict.

Altijd maar aardig gevonden worden en altijd maar hollen. Ik zie ze 's morgens op hun fiets racen met een kinderzitje voor en achter, op weg naar de kinderopvang. 's Middags scheuren ze nog zwaarder beladen met twee boodschappentassen aan het stuur naar huis, want er moet wel op tijd gekookt worden. Ze zijn niet in staat om een betere positie in hun thuissituatie uit te onderhandelen, ze zijn vooral complementair aan hun partner. Maar ze zijn ook niet georganiseerd bij een vakbond of beroepsorganisatie, hebben geen tijd voor vergaderingen en willen geen tijd inruimen voor het volgen van een cursus of congres.

Toen ik in het ziekenhuis werkte, constateerden wij als teamleiders en afdelingshoofd (allen mannen), dat er geen enkele vrouw in een beleidscommissie zat, en dat ze alleen in feestcommissies waren terug te vinden. Dat inspireerde ons tot het oprichten van een commissie waar wij (5 mannen) zitting namen. De commissie heette: 'Meer vrouwen in commissies,' gelukkig werd onze eerste vergadering verstoord door een aantal boze vrouwelijke collega´s, voor wie wij lachend onze plaatsen afstonden.

Maar al te vaak heb ik mij alleen gevoeld bij een dreigend conflict. Ik werkte in een brandgevaarlijke houten barak, en de brandinstructie luidde: gooi bij brand de patiënten uit het raam. Toen we verhuisden naar de derde etage werd de instructie niet aangepast. Ik maakte me druk en ging voorop in de kritiek hierop, en toen ik werd aangesproken door de directeur en hij mij met ontslag dreigde, rechtte ik mijn rug, keek om, en zag dat ik alleen stond.

Dat overkwam me vaker:
- Toen er opeens wel meer personeel en apparatuur beschikbaar kwam, nadat we de moeder van een bestuurslid opgenomen hadden; 
- Toen bleek dat de aannemer van de nieuwbouw ook de keuken van de directeur ging verbouwen;
- Toen ik ‘s nachts een dossier van het afdelingshoofd vond waarin stond wie er zoal te laat kwam;
- Toen bleek dat directieleden 2 in plaats van 1 kerstpakket kregen;
- Toen ik er achterkwam dat een arts een fout met medicatie weigerde te melden;
- Toen een arts op onze overvolle overbelaste afdeling tegen afspraak in toch een patiënt opnam.

Maar ik ben geen conflict uit de weg gegaan. Ook al voelde ik me vaak eenzaam, het heeft me heel veel opgeleverd. Duidelijkheid bijvoorbeeld. Met deze blog wil ik mijn vrouwelijke collega´s zodanig frustreren, dat ze voor zichzelf gaan opkomen.
Onderhandel voor jezelf en haal het onderste uit de kan. Sla met je vuist op tafel en pik niet alles. Bedenk dat je mannelijke collega´s echt niet minder zullen willen verdienen vanuit het gelijkheidsprincipe, en dat jij zelf dus zult moeten afdwingen dat je meer verdient!

Marcellino Bogers (1957) is van huis uit psychiatrisch verpleegkundige, maar tegenwoordig congresontwikkelaar bij Reed Business Events Gezondheidszorg, cabaretier en dagvoorzitter op het Nursing Event. Hij is auteur van het boek Humor als verpleegkundige interventie. www.marcellinobogers.nl

26 reacties

  • no-profile-image

    stephanie

    zie ik daar een vrouwenhater? echt, je hebt niets positiefs te zeggen over vrouwen en zeggen dat ze allemaal voor jou werkten. vrouwen zorgen inderdaad graag en mannen zitten gewoon graag op hun gat en kijken toe dat het werk geleverd wordt. en nu genoeg gezever daarover. kom eerst eens in het reine met jezelf met je houding tegenover vrouwen, dan zal je er misschien wel geraken :)

  • no-profile-image

    Astrid

    In de discussie ga ik me niet mengen, ook als vrouw sta je soms alleen als je bepaalde zaken aan de kaak stelt. Maar ik wil je erop wijzen dat mensen dingen aan zichzelf te WIJTEN hebben als het in negatieve zin bedoeld is. In positieve zin hebben ze iets aan zichzelf te danken.

  • no-profile-image

    Annelies

    Gewoon lulkoek.
    Bij ons op de afdeling zijn er zowel vrouwen als mannen die hun mond open trekken en zowel mannen als vrouwen die hun mond dichthouden.
    Maakt niks uit.

  • no-profile-image

    Yulian

    Tja, de knuppel in het hoenderhok heeft het tragicomische effect dat iedereen naar elkaar en de haantjes gaat wijzen, terwijl de bedoeling is dat we met vereende krachten dat hok verbouwen!

  • no-profile-image

    Ine

    Marcellino
    Weet je waarom vrouwen niet in beleidscommissies zitten? Omdat die mannelijke teamleiders en managers de kritische vrouwen er niet toelaten omdat ze niet weten hoe ze met deze kritische vrouwen om moeten gaan. Ik ben bezig met een herwaardering, waar mijn manager niet achter staat. Ik moet nu bij de rechter mijn gelijk halen en weet je wat het ergste is. Ik haal de kastanjes uit het vuur en de mannen op mijn afdeling houden aan het einde van de rit ook mooi meer het handje op. Hoezo humor????

  • no-profile-image

    Martin

    Wat een gejammer en geklaag in de reacties. En dat lijkt me nou net datgene waar Marcellino niet toe oproept. Stop het gezeur, maar ga voor je zaak staan, man en vrouw! Degenen die dat niet durven zullen ook nu niet door deze schrijverij dat doen. Zij zullen op werkvloer aangesproken moeten worden.De grote vraag is of en hioe je alle neuzen daarvoor dezelfde richting uit krijgt.
    PS. Overigens vindt er nu in het onderwijs een soortgelijk proces plaats.

  • no-profile-image

    JW

    Al dat geschrijf is leuk, van iemand die via de witte woede ook onderdeel van het establishment is geworden. Maar het gaat om een onderzoekje via personeelsdossiers (mag dat?) van de CGB. Volgens mij kunnen mannen en vrouwen in dezelfde functie en met dezelfde ervaring niet eens verschillend verdienen, de schalen staan toch vast? Verschillen ontstaan wel door salaris te bevriezen tijdens opleidingen of specialisaties. Of doordat een medewerker een beter salaris onderhandelt. Maar dat zijn inderdaad kleine verschillen waar dit linkse knuffelclubje (de CGB dus) zich niet druk over hoeft te maken, ga maar lekker weer zeuren over hoofddoekjes mogen dragen op school!

  • no-profile-image

    Els

    Helaas moet ik je gelijk geven. Veel vrouwen maken zich niet zo graag druk om onrecht. Ze denken er toch niets mee te bereiken, en - helaas - denk ik dat het ook wel gemakkelijker is om niets te doen. Ook ik heb gemerkt dat je bij het aangaan van conflicten vaak opeens in je eentje blijkt te staan, en niet alleen in de zorgsector.
    Mijn mening is dat als je je nergens druk om wilt maken, je ook het recht op klagen verliest.

  • no-profile-image

    Peter Fleuren

    Nou één ding is je in ieder geval gelukt, iedereen op de kast! Satire wordt maar moeilijk (h)erkend vandaag de dag....

  • no-profile-image

    B.E.

    Helaas moet ik marcellino gelijk geven. Omdat er hoofdzakelijk vrouwen in de zorg werken ligt daar nu ook de nadruk op, maar de mensheid in het algemeen vind ik zo. Altijd geklets en gezever maar die energie gebruiken om er iets aan te doen, opeens viel het allemaal wel mee, lag het aan iets anders en staat de enkeling die wel durft toch alleen, om later weer allemaal verschillende verhalen aan te horen. Laks ja. en idd vrouwen schikken zich maar al te graag achter het aanwrecht met een grote mond over hoe het zou moeten.
    En de loonschalen zijn nu al verschillend, in sommige ziekenhuizen wordt je schaal hoger(45) als je iets toevoegt, de basisschalen zijn daar niet hoog(40). Ergens ook wel terecht, laat maar zien of je iets kunt toevoegen.

  • no-profile-image

    petra

    Wat een zelfingenomenheid! het " kijk mij eens geweldig zijn "is niet van de lucht.
    Wie stonden er jaren geleden al op het Malieveld en Binnenhof? waarom dit haantjes gedrag en alleen maar geklaag over vrouwen , niet alleen op het werk , nee sleep er de thuissituatie ook nog maar bij! Wat weet jij het toch allemaal goed!

  • no-profile-image

    Mart

    Als je wilt chargeren moet je er nog een schepje bovenop doen want dit wat je nu schetst is gewoon de realiteit.

  • no-profile-image

    Cor

    Marcellino, als hetero wil ik niet met je trouwen, maar wat heb je gelijk!

  • no-profile-image

    Kim

    Marcellino, ik houd van je!
    Al jaren ben ik op zoek naar een sterke man die opkomt voor zijn principes, en nu lijk ik hem gevonden te hebben. Wil je met me trouwen?

  • no-profile-image

    elsa

    nou, marcellino, het lukt je aardig om vrouwen te frustreren :-) daar geniet je vast van! maar het leukst vind ik de vrouw met pijl en boog!

  • no-profile-image

    Barbie

    Beste Marcellino,

    dat voor vrouwen (zogezegd, u geeft er geen argument voor) de "core business" het verzorgen zou zijn, is geen reden om aan te nemen dat zij daardoor wegduiken bij dreigend conflict. Het wegduiken bij conflict is ook niet relevant wanneer we spreken over de professionalisering van een beroep (de voorbeeldjes die u geeft zijn in elk geval niet zo relevant daarvoor) U heeft het ook over het volledige beroep, niet enkel over de vrouwen. Volgens het eerste gedeelte van uw argumentatie zouden dus vrouwen én mannen minder moeten verdienen.

    Aan het tweede stuk zal ik amper woorden vuil maken: u veralgemeent te veel. Vindt u dan ook dat mannen minder voor zichzelf opkomen als zij het gras maaien en de dakgoot herstellen, zoals u dat wel doet bij vrouwen die boodschappen doen en koken?

    Verder heeft de kritische eerstejaarsstudente gelijk wanneer ze zegt dat u de vrouwen viseert maar dat uit uw artikel blijkt dat uw mannelijke collega's u evenmin bijstonden bij conflicten. Overigens, wat doet u dan met de anekdote waarbij de vrouwen kwamen protesteren bij uw commissie voor meer vrouwen in de commissies? Als u uw voorbeeldjes als voldoende bewijs ziet, ontkracht dit tegenvoorbeeld uw stelling.

    Hierover nog een opmerking die u kunt meenemen voor de rest van uw professionele loopbaan: anekdotes zijn géén argumenten.

    De rest van het artikel is enkel anekdotisch en bijgevolg is commentaar niet nodig.

    Conclusie: de enige frustratie die u bij mij teweegbracht was de frustratie om uw niet-onderbouwde stellingen en ondoordachte veralgemeningen en stereotypering, zowel van mannen als van vrouwen. Jammer, want de intenties waren wel oke, helaas waren uw uitgangspunten in deze kwestie niet correct. Verder volg ik ook Maartje: in uw artikel klinkt u als één van de velen die in het traditionele, gestereotypeerde vrouwbeeld blijft steken en bijgevolg één van de handhavers is van de loonkloof. Verder is het triest dat u beweert dat "ze niet in staat zijn om een betere positie in hun thuissituatie uit te onderhandelen, ze zijn vooral complementair aan hun partner". Ik hoop dat u zeer binnenkort over deze stelling gaat nadenken en ik hoop dat de vrouwen in uw relaties geen dergelijke positie bekleedden.

    De "echte" redenen voor de loonverschillen (zal wel geen exhaustieve lijst zijn) heb ik teruggevonden toen ik op de eerste zin van uw artikel klikte. De verschillen in salaris liggen blijkbaar buiten de macht van de individuele vrouw. Behalve dan de loononderhandelingen, maar blijkbaar heeft zelfs dàt niet te maken met een gebrek assertiviteit bij de vrouwen maar gewoon omdat mannen gemiddeld vaker van baan veranderen en bijgevolg vaker de kans krijgen over hun loon te onderhandelen.

  • no-profile-image

    Ingrid Schol

    Ik ben het met je eens, jammer maar waar! Ik steek met regelmaat mijn nek uit, tot vreugde van collega's.... Fijn dat ikvt doe dan hoeven zij t niet te doen... Zo ongeveer werkt t in mijn werk omgeving. Op t moment surpreme is er een enkeling die bijvalt en dat maakt idd onze positie zwak. Dan ben ik en die enkeling een onrustzaaier, stemmingmaker en een zeurpiet!

  • no-profile-image

    Maartje

    Dit klinkt in mijn oren eerder als een opsomming van uw persoonlijke frustraties dan als een objectief verslag.
    U geeft uw eigen voorbeelden en generaliseert ze dan tot een stigma voor alle vrouwen. Zoals mijn collega hieronder al repliceerde, is het loon van de vrouw nog steeds de dupe van jarenlange onderdrukking in de geschiedenis. Uw artikel maakt meer dan eens duidelijk dat er nog steeds mensen zijn die blijven steken in dat traditionele vrouwbeeld. Uw bedoeling mag dan misschien wel goed zijn, maar uw uitleg is onhandig en aanvallend. Als u op die manier ook omgaat met uw collega's en uw meerderen op het werk kan ik me goed voorstellen dat u geregeld het gevoel krijgt alleen te staan.

  • no-profile-image

    Kritische eerstejaarsstudente

    Sorry hoor, u bedoelt het misschien goed maar ik vind dat u in dit stuk erg kort door de bocht gaat. U staat er misschien wel alleen voor bij een dreigend conflict, maar waar zijn dan uw mannelijke collega's om uw mening bij te staven dat het enkel vrouwen zijn die "typisch hen" weg duiken bij een dreigend conflict? Een artikel vol stereotypering en weinig plaats voor nuancering. En nee, het is absoluut niet aan ons gelegen dat wij minder verdienen. Zaken zoals het glazen plafond en protest tegen quota's, de maatschappij en u die ons dit stigma oplegt als werkende moeder die door een te verzorgend karakter geen tijd heeft om haar rechten op te eisen, dat houdt ons onbewust klein. We hebben (ik ben van België) pas sinds na Wereldoorlog II stemrecht gekregen en niet omdat we daar niet eerder voor hadden gepleit maar omdat de samenleving daar niet klaar voor was (cfr. de liberale en socialistische partij die bang was dat alle huisvrouwen zouden stemmen op de christelijke partij). Nu moeten we quota's gebruiken, omdat we merken dat een rechtvaardige man-vrouw verdeling niet vanzelf komt, en dat is pas zielig. U zegt dat u geen conflict uit de weg bent gegaan en daar prees ik u om, maar ligt dit aan uw mannelijkheid? Of eerder aan uw karakter? Ik vraag me af waar u uw feiten vandaan haalt.

  • no-profile-image

    Marlies

    Nou, k heb op mijn werk toch wel erg vaak dat ik als vrouw voorop sta, en mijn mannelijke collega's bij crisis met psychiatrische patienten op de achtergrond staan, dus terecht???

  • no-profile-image

    Marcel Pater

    Mooi stuk Marcelino. Ik denk overigens dat het niet alleen voor verpleegkundigen en verzorgenden geldt maar voor veel mensen 'op de werkvloer', of het nu in de zorg is of ergens anders. Ook denk ik dat veel van deze mensen wel degelijk zelf hun werk kunnen veranderen en weer gemotiveerd en met 'sprankeling' aan het werk te gaan. Iedereen die werkt moet nadenken over waarom je iets doet en of je het op die manier nog leuk vindt. Je kunt het systeem en de organisatie vaak niet veranderen maar wel hoe je zelf je werk wilt doen. S

  • no-profile-image

    Petra

    mooi geschreven, scherp gesteld!
    je voorbeelden motiveren me om zelf mijn rug wat vaker te rechten.

  • no-profile-image

    Ellen Lindemans

    Marcellino je hebt helemaal gelijk, maar ook als vrouw heb je niemand achter je als er een conflict komt, hoor.Wat dat betreft heb je dus geen gelijk.Ik heb wel eens gedacht dat mijn collega's bestonden uit angsthazen en schijtlijsters, als het spannend werd, dan ging zij zwijgen voor een dreigende directie of afdelingshoofd.Hoe kan het anders bestaan dat bijvoorbeeld een wethouder in Amsterdam eerst bekend was om het slechte werk wat hij als leidinggevende leverde (en daar leden toch de aan hem toevertrouwde mensen onder) en dan toch de verantwoording kreeg voor die portefeuille als wethouder.Die is hem nu pas als wethouder ontnomen, nadat de inspectie in heeft gegrepen.Waar waren de stafleden en collega's dan voor die tijd?En nog steeds durven mijn geachte collega's niet op te komen voor zichzelf. Ik heb gezien dat bij de proef met de Pneumococcen vaccinties in Zwolle een teamleider de hele zaak verziekte, alles stickers door elkaar verkeerd op de lijst plakte en niemand die wat zei'.Ze haakte zelf af omdat ze het niet kon en op wiens conto kwamen haar fouten? Op de onze!!! want wij injecteerden.En Randstad deed er niets aan.Wie wat zei hoefde niet meer terug te komen.Pfff, er valt nog veel te leren over wie we willen zijn en wat we willen zijn.En dan pas zijn we dat hogere salaris wel waard denk ik.

  • no-profile-image

    Renate

    Tjonge, ik als vrouw word met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik heb ook wel eens die neus willen uitsteken maar helaas, ook niemand die achter me stond. Ik werk nu in een organisatie waar ik het heel goed naar het zin heb, veel te veel vrouwen werken en allemaal zoals jij ze beschrijft. De directeur zit straks met een goed pensioen in Frankrijk en wij hebben geen pensioen omdat hij er niet voor wil betalen! We zeggen aleen maar......het werk is zo leuk......

  • no-profile-image

    bea

    Wat jij schetst overkomt niet uitsluitend mannelijke collega's. Maar is inherent aan ieder die zijn/haar hoofd boven het maaiveld uitsteekt. Of zoals jij schetst zijn rug recht houdt en doorgaat. In mijn loopbaan loop ik tegen dezelfde zaken aan. en wat de thuissituatie betreft is het volgens mijn ervaring al niet veel anders. Als je iets voor elkaar wilt hebben moet je voor je zaak staan en blijven staan.

  • no-profile-image

    r.leeuwenhoek

    Marcellino,

    Ik vrouw, 15 jaar verpleegkundige geweest en diverse functies gekend, heb helaas bijna soortgelijke ervaringen gekend. werkelijk, ze zijn bijna te kopiëren. Alleen was jij, ik.

    Had graag als vrouw naast je geschaard, of andersom jou naast mij gekend ( of achter mij:))

    Maar kan je best volgen: Daar waar vrouwen het lekker vinden in de armen van stevige mannen... gaan mannen de jacht aan, klagen vrouwen, wachten en bereiden voedsel.

    Ook hier een satirische uiteenzetting

    Groet van een vrouw in manslijf, gewapend met pijl en boog. Er zullen er vast meer zijn, om een legertje te vormen. zullen we dan V&VN gaan heten?

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden