Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Naïeve snuffelstagiaire

Voor me staat een meisje. Ik schat haar maximaal achttien. Ze wil mijn werk gaan doen, zegt ze. Ik weet niet of ik naar mijn voorhoofd moet wijzen of heel hard in mijn handen zal klappen.

Als ik de berichten volg, kunnen we haar goed gebruiken in de verpleging. Dit meisje. Blond haar, kort geknipt, net als ik. Dezelfde grijze ogen. En toch ook niet. Want mijn grijze ogen zagen mensen, bloot en dood. Die van haar nog niet, denk ik.

Het meisje is snuffelstagiaire, eerstejaars hbo-v. Wat ze precies wil in de verpleging, heeft ze nog niet besloten. Ze dacht ziekenhuis, waarschijnlijk door televisie. Kwam ik hier niet ook zo terecht? Met beloftes van spanning en sensatie, actie en afwisseling. En dat heb ik ook gekregen. Maar of het alles is wat ik toen dacht? En hoopte?

Ik wil het meisje waarschuwen voor de gruwel die hier op de loer ligt. Niet omdat mijn werk niet prachtig is. Maar omdat je zo verandert als je verpleegkundige bent en wordt. Ze zal harder worden misschien of heftig geëmotioneerd af en toe. Dokters en patiënten zullen haar nog schoppen. Niet letterlijk, maar toch. Figuurlijk kan het je ook behoorlijk haematomen bezorgen. ‘Blauwe plekken,’ leg ik uit. Nog heel even en dan zal ze weten wat ik bedoel.

Het meisje wil misschien morgen wel iemand wassen, zegt ze. Maar vandaag spreekt ze alleen stilletjes achter mijn rug. Via mij aanschouwt ze de patiënten, maar ze wil zelf nog liever even niks tegen ze zeggen. Ik vraag me af wat er in haar hoofd gebeurt. Schrikt ze van de waarheid of weet ze het na vandaag zeker en wordt ze net als ik?

Ik wilde weten hoe infusen werkten, mensen geruststellen. Ik wilde met patiënten tegen kanker vechten. Ik was nieuwsgierig naar bloed en zelfs naar dood. Was ik toen al een beetje getikt? Moet je gek zijn om dit werk leuk te vinden en te kunnen; met zweet, scheten en sputum? En zit die afwijking vanaf je geboorte in je systeem? Is dit jonge, zachte meisje net als ik? Was ik net als zij?

Gerelateerde tags

9 reacties

  • no-profile-image

    gea

    Wat prachtig omschreven! Ik zit nu midden in mijn opleiding. Ik werk nog in de psychosociale hulpverlening en daar krijg je ook heel wat voor je kiezen! Omdat ik mijn zorgverlening wilde uitbreiden ben ik de opleiding VIG nu aan t doen. Het is zwaar in combinatie met mijn huidige baan en ook nog een gezin en vrijwilligerswerk, maar wat een voldoening om ook de volledig hulpeloze zorgvrager te kunnen helpen. Het is zoals sisterangel het zegt: je bent er voor geboren of niet. door de situaties die je meemaakt wordt je wel harder. Ik ben blij dat ik er aan ben begonnen in elk geval!

  • no-profile-image

    Harrie

    Beste Sandra,

    Heel herkenbaar. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe moeilijk het voor mij was, als vader, om de kont van mijn volwassen zoon schoon te moeten vegen omdat hij dat zelf vanwege zijn ziekte niet meer kon doen. Niet omdat het vies was, je kind kan niet vies zijn. Maar omdat het zo een inbreuk is op de integriteit en waardigheid van degene die dit moet ondergaan.

    Ik ben sindsdien ook niet meer degene die ik was.

  • no-profile-image

    Sanne

    Prachtig beschreven! Herken mezelf als snuffelstagaire (17 jaar..) en nu als begeleidster!

  • no-profile-image

    Annemart

    wat schrijf je toch mooi, Sandra!

  • no-profile-image

    Mimi Dekker

    Leuk stukje omdat het herkenbaar is. Nu ik wat ouder ben van twee kanten. Ik zie mezelf nog staan. Ik was ook een wat verlegen schuchter meisje maar ik durfde wel met patienten te praten. Als ze dat al niet durft zal ze het moeilijk krijgen denk ik. In dit vak leer je heel veel over jezelf en over het leven, is voor mij ook niet van een leien dakje gegaan maar heb het wel als zeer waardevol ervaren. Sommige jonge mensen kunnen beter eerst een jaartje of zelfs langer iets anders gaan doen om wat volwassener te worden. Leerlingen waarvan ik nu met gemak de moeder zou kunnen zijn en bij wie ik dat denk redden het vaak ook niet.

  • no-profile-image

    Ans

    Als je de verpleging toch ooit zat wordt, kun je altijd nog schrijfster worden!

  • no-profile-image

    verpleegkundige

    Heel leuk en mooi geschreven. Complimenten.

  • no-profile-image

    Sisterangel

    Leuk geschreven, ik ben op latere leeftijd opleidingen gaan volgen en in de zorg gaan werken, voordeel meer levenservaring. Nadeel, druk omdat ik ook alleenstaande moeder ben met twee dochters.
    Het werk is heel mooi, maar af en toe ook met een zucht...Ik denk dat je ervoor geboren moet zijn, want het is precies zoals je het beschrijft!!!

  • no-profile-image

    Angèle

    Mooi stukje, Sandra! Ik krijg er kippevel van. Je hebt gelijk en ik voel wat je bedoelt. Ik was ook zo'n meisje. Maar weet je, ik vind mezelf een mooi mens geworden na alle ervaringen. Het hoort bij het leven, of misschien mijn leven, maar ik had het voor geen goud willen missen. Dit heeft mij gemaakt zoals ik nu ben en daar ben ik blij mee.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden