Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Dreigende agressie

Sommige patiënten zijn boefjes. Maar vandaag heb ik een echte misdadiger op mijn afdeling.

Tussen twee lichtblauw geöverhemde mannen loopt mijn patiënt. Mijn patiënt uit de penitentiaire inrichting. Hij draagt echte, zware boeien en vraagt aan mij: ‘Mag ik los?’ Ik vind het een beetje griezelig, ondanks de zware bewaking. Wat gaat mij vandaag overkomen?

De man moet alleen even een infuus. Over vier uren nemen de geüniformde mannen hem weer mee. Terwijl ik prik, vraag ik me af of er gevaar dreigt. Heb ik werkelijk iets te vrezen? Niet, want er zijn twee sterke, oplettende, getrainde mannen bij. Wel, want anders waren die twee mannen niet nodig, toch?

Gaat deze man mij vangen met zijn infuuslijn? Gaat hij mij krabben of bijten? Zal hij schelden of van me stelen? Ik geef hem maar een hand. Hij is immers – naast veroordeeld – ook patiënt en mens. Tam laat de man mij een naald in zijn vat steken. Rood bloed. Tja.

Mijn patiënt wil graag alleen met mij spreken; zonder de bewaarders. Hij wil het hebben over zijn gezondheidskeuzes, zegt hij. Hij wil privacy. Ik vraag mij af of hij die rechten nog heeft. Want zijn recht op privacy staat loodrecht tegenover mijn gevoel van veiligheid. De gevangenismannen besluiten dat zijn rechten er niet toe doen. Het gesprek gaat niet door.

Uiteindelijk hebben we het over afvallen, sporten en kinderen, mijn ‘infuusboef’ en ik. Hij maakt grapjes, ik lach. En elke keer als ik zijn bloeddruk meet, gaat hij rechtop zitten. ‘Dat is respectvol,’ legt hij uit. Ach, we hebben het gezellig. En gelukkig vergeet ik dat dit een gevaarlijke man kan zijn. Een piepklein achterhoofdstemmetje vraagt zich echter wel af: wat heeft-ie gedaan?

Waarvoor zit hij vast? Ik ben nieuwsgierig, geboeid. Maar ik wil het niet weten. Ik wil een goede verpleegkundige zijn en dat is lastiger, als ik hoor hoe hij anderen met geweld iets aan heeft gedaan.

Deze man verwart me. Gastvrij zijn en op je hoede, gaat nou eenmaal heel moeilijk tegelijk. Dan piept het infuus. Ik verwijder de venflon, verbindt het wondje en schudt de man zijn hand. Maar wat zeg je tegen een vriendelijke crimineel die weer terug gaat naar zijn gevang?

Gerelateerde tags

5 reacties

  • no-profile-image

    Sanne

    Gewoon 'succes verder' of iets in die trant.
    Het enige wat ik echt spannend vind is die hele tam tam van bewaking er omheen. Allemaal noodzakelijk hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar de 'boeven' zijn ook gewoon mensen en kunnen zich best gedragen. Ik ben er vrij rustig onder en doe zoals ik altijd doe. Ik heb tot nu toe nog geen vervelende boef hoeven te verplegen.

  • no-profile-image

    Rosa

    Wees maar blij dat je de bewaking inderdaad niet hebt weggestuurd!
    Op mijn eerste werkdag in het ziekenhuis hadden we een gevangene. De gevangene vroeg om privacy en de bewaking ging op de gang zitten, maar wel zo dat hij de man in de gaten kon houden. De bewaker zat er nog geen 10 min. of de gevangene is door het raam gesprongen vanuit de 7e verdieping. Niet zinvol om te vertellen hoe dat afliep..

  • no-profile-image

    Remco Brandsma

    Hoi Sandra, komt er bekenbaar voor, ik moest keer een opnemen op de afdeling twee man bewaking erbij , die hadden burger kleding aan en de patient handboeien. Deze gingen af en bewaking ging voor de 1 pers kamer zitten en lieten ons ons werk doen. Hun hielden afstand maar konden wel alles overzichtelijk in de gaten houden. Natuurlijk ben je erg benieuwd naar wat iemand gedaan heeft. Maar een patient is een patien en de privacy van de patient respecteer je altijd. Meestal valt wel mee de agressie anders liggen ze zo vast inm de boeien weer daar let de bewaking wel op.

    vind altijd erg spannend als er weer iemand opgenomen word uit gevangenis

    gr. remco

  • no-profile-image

    anoniem

    o wat herkenbaar. de eerste keer dat het mij overkwam had ik ook zo'n gevoel van: wat kan wel en wat kan niet. ik was totaal overdonderd. geen bestek bij het eten,geen radio geen tv geen telefoon. en een vriendelijke patient,het is volstrekt niet moeilijk zoniet onmogelijk om hier geen sympathieke gevoelnes voor te krijgen. ook ik wist niet wat hij had uitgespookt en durfde er eigenlijk niet met mijn rug naar toe te gaan staan. naambordje omdraaien!! was het dringende advies van collega's. te laat ik was al binnen geweest en een beetje geoefend crimineel heeft natuurlijk al lang in de gaten wie je bent en kan hier mee aan de slag... het gebeuren heeft diepe indruk op me gemaakt omdat het hele ziekenhuis rekening moest houden met dit heerschap. routes naar onderzoeken moesten worden bewaakt,want het zou maar eens een verkapte vluchtpoging kunnen zijn. ik hinkte voortdurend op twee benen. zelfs toen ik na verloop van tijd per ongeluk toch te weten kwam wat hij had gedaan kon ik ondanks mijn afschuw toch begrip opbrengen voor hem. inmiddels ben ik meer voor de aanpak van Ellen..

  • no-profile-image

    Ellen

    Tja Sandra,gewoon een: "ik wens u het allerbeste" is dan genoeg.Hij gaat terug naar de gevangenis en dat is zoals het moet zijn.Die twee bewakers waren op staande voet ontslagen, als ze jou alleen hadden gelaten met die mijnheer, dus wees maar blij dat ze dit niet deden.
    Ik werk al vanaf 1992 voor gevangenenzorg en zit heel rustig met een niet "geboeide" man alleen op een bezoekkamer in de gevangenis, maar buiten is een ander verhaal.En neem maar gerust van mij aan, dat de man binnen de gevangenis zijn zaken in alle rust en mét privacy kan bespreken met de arts. Bewaking wegsturen zou wel het domste zijn wat je kunt doen.Dus gewoon de regels volgen, vriendelijk jezelf zijn en vakbekwaam doen wat gedaan moet worden.Daar hebben jullie allebei het meeste aan.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden