Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Ga weg uit mijn ziekenhuis!

Geregeld vertelt een patiënt mij over praktijken, rondom mij, waarbij verpleegkundigen en artsen patiënten negeren. Dat kan toch niet waar zijn?

Ik zit in de vensterbank bij meneer de Boer. Hij heeft in de vijf decennia van zijn leven meer van het ziekenhuis gezien, dan ik in tien jaar werken. Van allerlei ervaringen, opnames en operaties, staat er één ding behoorlijk op de voorgrond. Meneer de Boer heeft een niertransplantatie ondergaan. De transplantatie en bijbehorende medicijnen maken ziek-zijn en beter-worden behoorlijk lastig.

Meneer de Boer vertelt misselijk te zijn geworden van een antibioticum. Nee, niet een beetje misselijk. Hij verloor tijdens een kuurtje meerdere kilo’s lichaamsgewicht. Zijn vrouw smeekte verpleegkundigen en artsen tot het staken van de medicijnen. Ze zag haar man wegteren. Dokters legden de intelligente en alerte vrouw uit dat haar man niet zomaar kon stoppen met de kuur. Dat haar man moest genezen van de ontsteking, wist zij ook heus wel. Maar deze behandeling was niet de juiste. Dat kon iedereen zien die er oog voor had. Pas na zorgvuldige dreigementen van de passievolle echtgenote werd de kuur schoorvoetend gestaakt. Meneer de Boer knapte op.

Vanwege zijn nieren moet het calciumgehalte van meneer de Boer worden bewaakt. Mevrouw de Boer vraagt ernaar. ‘Is wel geprikt,’ wordt haar verzekerd, ‘en is precies wat het wezen moet.’ Mevrouw de Boer is er niet gerust op. Als ze de arts herhaaldelijk haar zorgen toevertrouwt, sleept hij haar mopperend mee naar zijn pc: ‘Kijk maar vrouwtje, daar staat het.’ Mevrouw(tje) de Boer kijkt. Geen calcium. ‘Huh?’ zegt de dokter. ‘Juist,’ zegt mevrouw de Boer. Ze schiet er niks mee op. Net als de botten van meneer de Boer trouwens.

Meneer en mevrouw de Boer zijn vriendelijke, enthousiaste mensen. Mijn collega omschrijft ze als achterdochtig. Ze willen alles weten en meelezen. Na alle verhalen van dit echtpaar, weet ik dat achterdochtig gewoon angstig betekent. Als mevrouw de Boer haar man in onze handen legt, wil ze zeker weten dat hij veilig is.

Ik dacht dat ik die veiligheid in mijn hele ziekenhuis kon garanderen. Want ik dacht dat mensen in ziekenhuizen werkten, omdat ze graag mensen helpen. Als je niet van mensen houdt, heb je toch niks te zoeken in een wit uniform? Mensenwerk is toch luisteren en uitleggen, geruststellen en aanmoedigen. Niet denigrerend denken dat je het beter weet, omdat jij toevallig ooit hebt geleerd wat de Latijnse benaming is voor ‘zeurzakje’. Van een ervaren patiënt als meneer de Boer kunnen we overduidelijk nog veel leren.

Mevrouw de Boer nam geen blad voor de mond, toen ze tegen de dokter van haar man zei: ‘U bent een heel kundige man, maar u heeft van één ding geen verstand. U weet niet hoe het is om ziek te zijn.’ Daar stond hij dan met al zijn kennis; geen idee wat de patiënt nodig had. En geen idee hebben is niet zo erg, maar het niet willen weten wel.

Wil iedereen die niet vindt dat het allemaal om de patiënt draait asjeblieft nú mijn ziekenhuis verlaten?

9 reacties

  • no-profile-image

    Inge

    Bedankt voor je blog! En niet alleen deze. Je bent scherp en opmerkzaam. Ik hoop dat je er nog een tijd mee door gaat.

  • no-profile-image

    jurgen

    Mooi verwoord Sandra. Vraag bij je leidinggevende of ergens anders informatie op over McLean. Wordt de nieuwe bedrijfsfilosofie. Je zal enthousiast worden denk ik

  • no-profile-image

    Maria

    Hallo Sandra,
    .... helaas klopt je verhaal maar al te vaak en niet alleen in 'jouw' ziekenhuis.
    Alert blijven op deze signalen en probeer er altijd wat mee te doen.
    De patient bevindt zich al in een afhankelijke en dus kwetsbare positie.
    En niet iedereen heeft helaas een betrokken familielid of mantelzorger die het opneemt voor het belang en de veiligheid van de patient. Probeer je te verplaatsen in de patient of zijn familie. Hoe wil je dat er met jou zelf omgegaan wordt als je in het ziekenhuis ligt?

  • no-profile-image

    Wim

    Ja Wij willen altijd dat de patiënt mondig / assertief is, zolang dat vooral onderschrijft wat de professionals vinden, en niet dat de patient of familie / mantelzorger een eigen mening heeft of kritische vragen stelt.

  • no-profile-image

    Leonie

    Prachtig omschreven en de spijker op zijn kop!

  • no-profile-image

    dick

    ik hoor regelmatig van deze opmerkingen en het is waar je komt het tegen terwijl je er eigenlijk niets van wil weten.Ook Mantelzorgers hebben op dit punt problemen.
    De professionals zouden moeten mogen luisteren naar wat de client/patient nodig heeft en niet van alles opdringen!! Bedankt voor dit ter tafel brengen,ga zo door

  • no-profile-image

    marieke

    Heel mooi omschreven; helaas maar al te waar.
    Je inspireert om weer extra stil te staan bij de daadwerkelijk noden/vragen van onze patiënten.

  • no-profile-image

    Danielle

    helemaal stil van...prachtig!

  • no-profile-image

    Debbie

    Prachtige blog! En helaas maar al te waar. Precies de vinger op de (mijn) zere plek..

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden