Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Beroepsgeheim

Ik schrijf over mijn patiënten, ondanks mijn plechtig gezworen verantwoordelijkheid en betrouwbaarheid.

Ik geef toe, ik lieg er ook voortdurend op los. Veel uit mijn blogverhalen is verzonnen of in ieder geval behoorlijk verbogen voordat ik het wereldkundig maak. Toch noem ik voorbeelden uit de praktijk. En mag dat zomaar, ten koste van de patiënt die vol vertrouwen in mijn handen rust?

Ook op tv bespreken dokters elkaars patiënten. Zo volg ik een serie over dokters in een privékliniek. In eerste plaats kletsen ze over patiënten om de kijker, mij dus, te vermaken. Maar ze zoeken ook elkaars mening om eigen beslissingen te staven. Om te kijken of ze nog genoeg mens zijn en of ze de zaak wel van alle kanten voldoende hebben doordacht. De psychiater legt haar gevallen voor aan de gynaecoloog en andersom. Maar hoort de één te weten van het werk van de ander?

Op mijn werk wordt geregeld over patiënten gesproken. Soms moet je even je menselijkheid afblazen voor je weer efficiënt en doelgericht aan het werk gaat. Soms moet je gewoon even lachen om afgrijselijke dingen. Het is dan dat of huilen. De gesprekken in een zusterpost zijn niet altijd van het type respectvol. Maar de gesprekken erbuiten daardoor des te meer. Of maak ik dat mijzelf alleen maar wijs?

Het is zeer de vraag hoever je mag gaan met de persoonlijke informatie van een ander. Mag je klagen om een wederom nat geplast bed, terwijl er mensen van de apotheek of het fascilitair bedrijf naast je zitten? Mag ik een collega-vriendin in het zwembad een interessante casus voorleggen? Want wie hoort je woorden en welke conclusies worden eruit getrokken?

O en dan nog even mijn privacybezwaren van nieuwere uitvindingen. Twitterspreekuren en verpleegtweets. Wat de ene dokter antwoordt aan of over de andere patiënt kan heel leerzaam zijn voor mede-patiënten en zorgverleners. Maar kan het die ene eventueel ook schaden of in verlegenheid brengen? Ook als een patiënt instemt en zelf online zijn doktersvraag stelt, vraag ik mij af: weet deze gezondheidsbeperkte persoon wat de gevolgen kunnen zijn? Wat als zijn baas of bemoeibuurvrouw een (onzichtbare) follower is?

Stel dat jij, verpleegkundige, als patiënt wordt opgenomen op een seh. In een zeer persoonlijke seksuele uitspatting is een onderdeel zoek geraakt van een plezierverhogend apparaat. In je lichaam dus. Ik denk dat ik niet naar een seh zou gaan. Liever nog een sepsis van al dit, dan dat er over mij wordt gesproken op seh en vervolgafdeling. Maar is dat spreken kwaadaardig? Is het zinvol? Levert het iets op? En is het tegen te houden?

Kan het kwaad als je lacht, zucht of spreekt over je patiënt?

Gerelateerde tags

2 reacties

  • no-profile-image

    Sandra

    Wij zijn toch ook mens? En gaat men niet zo prat op reflecteren? Vaak merk ik nl. dat ik feedback wil of bevestiging. heb ik het goed gedaan, zie ik het goed, wat zou jij zeggen of doen?
    Ik ga niet mee in de verhalen van anderen over patiënten. iedereen is anders, en wat de één een zeur vind, vind ik misschien wel een leuk mens.
    Waar de één een opmerking of grap over mijn uiterlijk al gelijk sexueel getint vind, zie ik de humor er wel van in en sta als het nodig is, echt wel mijn mannetje.
    Eigenlijk vind ik de 'lastigere patiënt' juist een uitdaging voor mezelf...

  • no-profile-image

    Klazien

    We doen het omdat we het leuk vinden. Omdat we erom lachen samen, omdat we steun zoeken bij elkaar voor je eigen handelen, om grappig gevonden te worden door collega's.
    Is het goed? Ik denk het niet. Ik kan niet meer onbevooroordeeld naar een patient toe als ik gehoord heb dat zij zo'n vreselijke zeurkous is, waar je niet meer wegkomt. Nu ik dat weet zal ik het gesprek met deze patient snel afkappen, terwijl ik bij een ander gedacht zou kunnen hebben: deze patient wil graag haar ei even kwijt, en zou hebben geluisterd.
    Als ik van een collega gehoord heb dat een patient seksueel getinte opmerkingen maak ben ik op mijn hoede en sta ik klaar om 'mijn mannetje te staan' mocht het nodig zijn. Was ik niet voorbereid hierop had ik misschien eerder met mijn mond vol tanden gestaan.
    Het heeft dus twee kanten. Omdat ik denk dat situatie 1 (veel) vaker voorkomt dan situatie 2, probeer ik het niet te doen, kletsen over patienten.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden