Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Leerlingen haken af

Om mij heen zie ik dat er de laatste tijd relatief veel leerling-verpleegkundigen gestopt zijn. Sommigen vinden de opleiding niet bij zich passen, maar er zijn er ook die liever iets anders willen doen.

In mijn eigen klas is er in het eerste jaar één leerling gestopt en één overgeplaatst naar een andere klas. Ook in het tweede jaar vielen er twee personen af. Persoon A vindt de opleiding totaal niet bij zich passen en de ander zat toch met teveel spanningen. Ook zijn er bij een aantal twijfels over de kwaliteit van de opleiding.

Ook op mijn stageplaats zijn er meerdere leerlingen gestopt. Zo vroeg ik aan een vierdejaars leerling hoeveel klasgenoten er nog overgebleven waren vanaf het eerste jaar. Waarop zij antwoordde: 'twee'. Toch wel schokkend dat er veel leerling-verpleegkundigen afhaken, maar waar ligt het aan? Een vraag die mij boeit. Is de druk te groot? Of duurt de opleiding te lang? Ik weet het niet, want zelf voel ik mij wel goed op mijn plek.

Er stoppen leerlingen waarvan ik denk dat zij goede verpleegkundigen zouden kunnen worden, dat het verplegen voor hun weggelegd is. Ze beheersen de techniek voldoende en voeren de rollenspellen goed uit. Maar achteraf blijkt dan toch dat de opleiding niet voor hun bestemd was. En dan komt deze vraag in mij op:

Is verplegen dan toch een roeping?

Gerelateerde tags

9 reacties

  • no-profile-image

    BR

    Als het dan een "roeping" is dan vraag ik mij af wie er roept.....of is het dan ook een voorwaarde om gelovig te zijn? Ik associeer dat met priesters, paters, nonnen...die "geroepen" zijn door de Almachtige om Hem te dienen, zijn "bruid" te zijn..etc. Vanuit dit oogpunt bekeken heb ik liever dat je je werk gewoon graag doet en niet "geroepen" bent...of denk je dat er zo een groot verschil is met een goede vakman die zijn werk graag doet? Denk er eens over na.

  • no-profile-image

    Tallie

    Doe jij de De-Lu variant? Groetjes

  • no-profile-image

    Luuk Somers

    Ik denk dat het ook ligt aan het feit dat mensen denken dat ze zich met zorg bezig gaan houden en dat hen dingen geleerd worden.
    De werkelijkheid is echter de je met pop's, pap's, competenties, swat's, reflecties, masterpieces, kritische bewijzen, etc. bezig moet houden en je alles moet leren via projecten, pgo, etc..... in ieder geval zonder een leraar!
    En als je afstudeert denk je dat je amper iets weet!
    Maar gelukkig kun je daar dan wel over reflecteren en een pop met verbeterpunten maken!

  • no-profile-image

    Sonja

    Ik heb verpleegkunde gekozen, omdat ik graag mensen wil helpen. Dat kan je natuurlijk met alle beroepen doen, maar ik wist echt van jongs af aan al dat ik mensen wilde helpen die bij een ongeluk betrokken waren. Daardoor ging ik al op 11 jarige leeftijd bij het rode kruis.

    Langzaam maar zeker wist ik echt dat ik de verpleegkunde opleiding wilde doen, omdat ik het rode kruis geweldig vond. Jaarlijks hadden wij "wedstrijden" waardoor je kon laten zien wat je in huis had qua skills (met lotussen).

    Ik denk dus wel dat je de feeling moet hebben dat je voor mensen wilt zorgen en dat je ze wilt hebben. Als je dat hebt, dan kom je een heel eind!

  • no-profile-image

    Paula

    Het is een beroep, een leuk beroep, een zwaar beroep en soms een waardeloos beroep. Ik ben zelf 38 jaar verpleegkundige maar ik zie het niet als roeping dat is een loze kreet.

  • no-profile-image

    Bram

    Als ik een gok zou moeten doen, denk ik ook dat het niet een kwestie is van roeping of beroep, maar van jonge mensen die grote keuzes moeten maken in hun leven.

    Je komt net van het VMBO of de HAVO af, bent dan rond de 17 en moet voor een groot deel bepalen in welke richting je leven zal gaan verlopen. Terwijl je vrienden en vriendinnen het toerisme en de techniek ingaan kom jij terecht in een wereld waarin veel mensen doodgaan en pijn hebben. Go figure. (ik weet niet of daardoor 'geroepen' worden überhaupt wel zo positief is) Het lijkt me veel eerder een cognitief proces.

    Aan de andere kant kan ik de opleidingskeuze niet als een bewuste keus zien: je weet immers niet waar je aan begint, de vraag is waarom je er mee doorgaat. Je vindt bijvoorbeeld het werk leuk. Maar dan zou werken bij het reisbureau ook een roeping kunnen zijn (bijv. omdat het je heel goed doet om mensen een leuke vakantie te bezorgen) Kortom: ik denk niet dat we zoveel aan 'de roeping' hebben, het een zeer vaag begrip. Ik begin zelf altijd spontaan aan het horen van stemmetjes te denken...

  • no-profile-image

    Gerard

    Een roeping? Nee, meer een bewuste keus. Wanneer je een bewuste keus maakt kun je ook omgaan met de gevolgen van die keus. Maar wanneer de keuze niet overduidelijk is breekt twijfel aan. Maar of dit de reden is dat er veel studenten afhaken? Voor sommigen wel.
    Mijn inziens is hetvooral te wijten aan het feit dat het gat tussen de theorie(opleiding) en de praktijk veel te groot geworden. En dat is vooral te wijten aan de praktijk. Opleidingen willen vooruit, willen het onderwijs verbeteren en bijdragen aan competentieontwikkeling. Maar telkens weer blijkt de praktijk weerbarstig. Niks geen competenties, niks evidence based, maar gewoon hard meewerken in het primaire proces. De tijden van de inservice zijn vervlogen, maar er werken nog teveel dinosaurussen in de zorg om een goede aansluiting met de nieuwe opleidingen te realiseren. Daarmee is niet alleen de student de pineut, maar iedereen.

  • no-profile-image

    Danielle

    Ik denk ook dat het een roeping is. En zelf heb ik het gevoel dat ik mijn roeping heb gevonden. Ik zit nu in het 3e leerjaar van de bbl opleiding verpleegkunde en ook van de klas waar ik in begon zijn nog maar 4 mensen over.
    Ik denk sowieso dat veel jongeren na het voortgezet onderwijs (te) jong zijn om te kiezen voor een opleiding voor een beroep wat later echt hun roeping blijkt te zijn. Zelf ben ik na een heel andere hbo opleiding en 5 jaar werken nu ook geswitcht naar deze opleiding die ik nu volg. Door een bbl opleiding ben je al meteen in de praktijk aan het werk en kom je er snel achter of een beroep wel of niet jouw ding is. Daarom zullen er veel sneller afhaken dan bij een opleiding die je volledig op school volgt.
    En de druk is ook groot vind ik. Je maakt een fulltime werkweek op school en in de praktijk en daarnaast ben je thuis veel uren kwijt aan zelfstudie en verslagen die je moet schrijven. En voor iemand als ik die op wat latere leeftijd aan de opleiding begint en al op zichzelf woont, valt het niet mee om rond te komen van je leerlingensalaris... Daarom heb ik er nog een bijbaantje bij (verhoogt de druk nog wat meer). Maar wat ik wel heb ontdekt: als je echt met plezier naar je werk gaat, voel je die druk niet zo. Je weet waar je het voor doet en dat is een stimulans om door te gaan.

  • no-profile-image

    Kim

    Ik denk dat verplegen inderdaad een roeping is. Je moet willen zorgen voor een ander, anders kun je het vak naar mijn inziens niet uitvoeren.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden