Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Zusterpraat

De zusterpost op de kraamafdeling wordt nogal eens vergeleken met een kippenhok. Als je de gang op loopt hoor je je collega’s al hard lachen of kletsen. Dat maakt het werk lichter, het leert je te relativeren en het werkt erg ontspannend om hard te lachen om niks, na bijvoorbeeld een zwaar moment.

En in dat kippenhok loopt ook een haan. Een tijdelijke haan, want het is de mannelijke stagiaire van de kraamafdeling. Ik heb hem al meerdere malen laten weten dat ik bewondering voor hem heb.

Patiënten zijn namelijk dol op hem en als hij vol overgave vertelt hoe het correct aanhappen van de borst (door de baby) er uitziet, dan wordt mijn respect bevestigd. ('Alsof je kind een grote hap van een hamburger neemt!')

Maar ik heb ook bewondering voor zijn omgang met de collega’s, voornamelijk bestaande uit vrouwen. Want ik geef toe: de onderwerpen die we bespreken vallen voor een man soms niet mee.

De wereld van de verloskunde is een wereld waar je onbeschaamd over zwangerschappen, vagina’s, gebroken vliezen hier en een placentaverwijdering daar, kletst. Je vergeet dat het voor mensen die niet dagelijks met zulke taferelen te maken hebben, niet altijd normaal is om het daar over te hebben.

Dit wordt me duidelijk gemaakt door mijn vriend. Die, wanneer ik luidkeels en enthousiast in de supermarkt aan het vertellen ben dat mijn patiënt met spoed een keizersnede moest ondergaan en dat er een negen ponder uitkwam, mij subtiel de mond snoert met de woorden dat niet iedereen op deze teksten zit te wachten. Ik moet even omschakelen geloof ik, de werkmodus uit en de thuismodus aan.

Op het werk neemt namelijk niet bepaald iemand een blad voor de mond… En buiten je werk vinden veel mensen je werk 'vies'. Eigenlijk is dat opmerkelijk.

Ons werk bestaat uit zaken waar ieder mens mee te maken krijgt, vroeg of laat, zwak of sterk. Alleen willen een hoop mensen hier niet aan denken, of het überhaupt horen.

Wat maakt het dat 'wij' als verpleegkundigen wel met deze onderwerpen kunnen 'dealen' en een hoop andere landgenoten niet? Is dat gewenning, het is tenslotte ons werk, of moet je daarvoor in de wieg gelegd zijn?

Annemart Vos

Gerelateerde tags

3 reacties

  • no-profile-image

    Nana

    Heel herkenbaar!! Als je inderdaad af en toe hoort welke onderwerpen er tijdens de koffie of zelfs tijdens de lunch, zonder blikken of blozen, worden besproken... Onderzoeken, behandelingen, lichaamsdelen en natuurlijk alle "poep en pies" verhalen! Tja, voor ons heel normale onderwerpen, waar we met z'n allen niet meer anders van worden, maar voor "buitenstaanders" is dat niet zo normaal. Thuis vergeet ik dat ook een heel enkel keertje wel eens en wordt dan al snel terug gefloten door mijn man. "Moet dat? We zijn aan het eten!"

  • no-profile-image

    Samantha

    Bekend "probleem" Ik maak in de ouderenzorg veel sterfgevallen mee. Dit hoort erbij en we leren hiermee om te gaan. Mijn man wil hier thuis niet altijd wat van horen mits het me erg dwars zit dan zet hij zijn standpunt daarover aan de kant. Hij vind het vaak te confronterend gezien zijn ouders ook ouder worden en hij niet wil weten wat hun allemaal kan overkomen.
    Dus ik denk dat angst voor veel mensen ook wel de reden is.
    Daarnaast denk ik inderdaad dat je in de wieg gelegen moet zijn voor dit vak. Je moet een bepaalde feeling hebben om hiermee om te kunnen gaan.

  • no-profile-image

    Marjolein de Wit

    Hoi Annemart, je snijdt een wat groter maatschappelijk punt aan. In de publieke ruimte heb ik er ook geen behoefte aan om allerlei privé zaken van mensen te horen die zij via hun mobieltje op luide toon met iedereen delen. Niet alleen scheiding werk en privé maar ook scheiding privé in publieke en private omgeving zou wel eens wat meer door mensen gemaakt mogen worden. Mooi stukje trouwens, groet, Marjolein

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden