Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Afwijken van protocollen

Waarom wijken we toch zo regelmatig af van protocollen en richtlijnen?

In de gezondheidszorg is veel strak geregeld. Alle risicovolle en voorbehouden handelingen zijn geprotocolleerd. 'Zo moet het en niet anders' krijgen we te horen als we denken dat het in een andere volgorde of op een andere manier ook kan. Tenminste, in theorie dan. In de praktijk gaan we er allemaal anders mee om.

Zo hanteren wij het Vilans protocol dat aangeeft dat we elke 92 uur een venflon moeten vervangen bij de intraveneuze toediening van vocht en medicatie. Nu bestaat onze cliëntenpopulatie vooral uit oudere mensen met een flinke ziektegeschiedenis waardoor de kwaliteit van het perifere bloedvatenstelsel vaak te wensen overlaat.

Wij zoeken het niet in de uitdaging om een moeilijk infuus in te brengen, maar we observeren liever en kijken naar de eerste tekenen van complicaties voordat we een infuus na 96 uur standaard vervangen. Ook bij kinderen hanteren wij deze regel, omdat er daar nog meer redenen voor zijn om terughoudend te zijn.

Ook in het dagelijks leven hebben we veel geregeld. Sommige regels zijn duidelijk, andere wat minder. Maar goed, we hebben het met zijn allen afgesproken, dus dan doen we het zo, toch?! Want we rijden toch nooit te hard, negeren nooit een rood verkeerslicht, geven altijd voorrang aan fietsers die van rechts komen?

Of om in ons vakgebied te blijven: we wassen altijd onze handen, maken de bedden op zoals we dat ooit in de opleiding hebben geleerd, en volgen altijd de adviezen op van andere disciplines!

Nee, we wijken af
van die protocollen en richtlijnen, als het goed is voor de cliënt en vaak ook als het ons beter uitkomt. Wijken we vooral van die afspraken af als we 'door de wol geverfd' zijn, gepokt en gemazeld in het zorgen en verplegen en dus denken dat we het allemaal weten? Wat vind jij?

5 reacties

  • L.E.M. v.d. Hoeff

    Ik vind dat protocollen er zijn om een richtlijn/handvat te geven om een handeling uit te voeren. Indien je ervoor kiest om hiervan af te wijken om dat de situatie/client hierom vraagt, moet je wel kunnen beargumenteren/rapporteren waarom je er in dit geval voor gekozen hebt om van het protocol af te wijken. Nadenken bij wat je doet is altijd belangrijker dan zonder te denken een protocol opvolgen.

  • no-profile-image

    Frits de Boer

    He Frans,

    Is het niet denkniveau?

  • no-profile-image

    Frans

    Ik ben het met Paula eens. Een protocol is een hulpmiddel. Niet meer en niet minder dan dat.
    Maar een protocol mag nooit! boven het gezonde verstand gaan.
    Sommige collegae zijn dolblij met een protocol, ze vinden het gemakkelijk. We hebben nou eenmaal ook niet allemaal hetzelfde denknivo.

  • no-profile-image

    carla1

    Vaak worden deze protocollen geschreven EN voorgeschreven door individuen die NOOIT of jaren geleden in de practijk gewerkt hebben..
    Voor 65% van de clienten zijn deze voorschriften goed te volgen, maar de patienten zijn nu eenmaal niet allemaal eender, ieder moet en, in ieder geval door mij wordt als individueel verzorgd en behandeld.
    En dan is voor mij, mijn patient meer belangrijk dan een regel die ergens anders bedacht en neergeschreven is.

  • no-profile-image

    Paula Tolner

    Een van de nadelen van protocollering is dat we verleren ons gezond verstand en onze intuïtie te gebruiken, of misschien nog wel erger, dat we bang worden die te gebruiken. Belangrijk is dat je kunt beargumenteren waarom je afwijkt van een protocol.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden