Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Een ziekenhuisdirecteur verplegen

Of je nou iemand verpleegt met klompen aan of iemand met een stropdas om; in ons werk maakt dat totaal geen verschil. Toch?

Ik spreek een patiënte van zestigplus. We praten over haar door ontsteking beperkte hand en over haar thuissituatie en uiteindelijk hebben we het ineens over haar voormalige carrière. Deze mevrouw blijkt namelijk, tot een aantal jaren geleden, een rechter te zijn geweest. Het moet niks uitmaken, toch overdenk ik iedere zin een keer extra, want deze mevrouw is nu bewezen intelligent.

Ook heb ik eens te maken gehad met één van de ziekenhuisdirecteuren op mijn afdeling. Niet voor een vergadering, maar voor zijn privé. Ik vroeg me af, voor ik bij hem binnenstapte: moet ik nou verplegen of bewijzen hoe fantastisch ik ben? Het één zou het ander vanzelfsprekend moeten bewerkstelligen, maar ik twijfelde er nogal aan, nu ik oog in oog stond met één van mijn opperbazen.

Jochem Meijer lag in het ziekenhuis. Jack Spijkerman had eens een klaplong. En waarschijnlijk waren er ook nog een paar BN’ers die niet in de media geraakten. Ze hadden allemaal verpleegkundigen. En hoe hebben die zich gedragen? Waarschijnlijk is zoiets na een paar giechels uit je systeem. Omdat je in pyjama en achter tranen de mens ziet achter rollen en show.

Ja, soms krijg je te maken met de mens achter het polsbandje. Vaak kijken verpleegkundigen mensen volledig in hun kaarten. Zijn zij – patiënten – al hun troeven kwijt. Voor ons is het lastig, als we bepaalde details leren over onze patiënten. Omdat het ons van ons persoonlijke stuk brengt. Maar wat dacht je van hen; de man of vrouw in pyjama gedwongen?

In ons vak zie je de mens uit zijn smoking stappen of zijn make-up verwijderen. Ik heb de eer om mensen te zien, zoals ze werkelijk zijn. Dat maakt verplegen ook zo fantastisch. Hier is waar het echt om gaat; gezondheid, een lichaam en een ziel. En wat voor hoofd er ook op zit en welk merk kleding er ook omheen hoort, het is vooral gewoon een mens, zoals ik.

Dus ik draag allerlei geheimen en vertrouwensbanden in mijn armen. Leg ze heel zorgvuldig, veilig weg. En daarna kan ik met iedereen een gesprek voeren. Vader, dominee, directeur, moordenaar of koningin. Kom maar op.

6 reacties

  • no-profile-image

    Joyce

    Treffend Sandra! Dit is waarom ik het mooiste vak heb wat er bestaat: een mens wat ziek is, stervende, met angsten en vragen. Het doet er niet meer toe wie je was, bent of dacht te zijn, als patiënt ben je allemaal gewoon MENS.

  • no-profile-image

    Corrie

    Ik heb ooit in het ziekenhuis gelegen en m'n mond gehouden over mijn verpleegkundige achtergrond. Dat gaf mij de vrijheid om niet aan bepaalde verwachtingen te hoeven voldoen (althans, dat dacht ik toen) en het gaf de verpleegkundigen de ruimte om mij gewoon als ieder ander te kunnen verplegen.

  • no-profile-image

    rodger vanhaverbeke

    Ik heb daar noooit iets van gemaakt.... kreeg de man van mijn stage-begeleidster op dienst en er werd een zeer kwaadaardige tumor ontdekt en we hebben die man zeer goed verzorgd zonder speciaal op te letten...
    Zelfs mijn diensthoofd, prof. orthopedie van de Gentse univeristeit gaf de voorkeur voor zijn rug-operatie aan onze afdeling in een gewoon stadsziekenhuis boven zijn eigen afdeling in het UZGent. Heb hem zelfs moeten sonderen éénmalig, want hij kon niet plassen post-operatief....
    Ik heb altijd gewoon gedaan in het toedienen van m'n zorg en het mooiste moment vond ik toen diezelfde prof de laatste dag van z'n verblijf op de afdeling toerde bij de patiënten in pyjamma en peignoir.... dit werd door het team als de patiënten zeer goed onthaald.
    Het was een biezondere ontmeting zelfs van mens tot mens die ik nooit zal vergeten uit m'n carrière als hoofdverpleegkundige.

  • no-profile-image

    Frans Lemmerts

    Op onze hartbewaking kwam ooit onze directeur te liggen. Begon zelf zijn infuus met riskante medicatie te regelen. Eh... tja...
    Maar serieus: prachtige column, heel herkenbaar: hoe zorgvuldig je met die kwetsbaarheid moet en mag omgaan! Krijg er (als pensionado-verpleegkundige) weer helemaal de kriebels van! Wanneer kan ik weer beginnen...?

  • no-profile-image

    Bruiny Veldman

    Zo raak! En beschrijving ook juist herkenbaar bij verpleging in een hospice.

  • no-profile-image

    Robert Waldekker

    Prachtig Sandra, zo herkenbaar! Ontroerend helder en levendig beschreven. Chapeau en dank.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden